Triatlon Abbekerk 1 September 2013.
Nu ik dit schrijf is
het 6 September. Ik zit nog helemaal met mijn hoofd bij het weekend. Het is
toch altijd weer een heerlijk gevoel als je hebt meegedaan aan een leuke
wedstrijd. Afgelopen weekend was de triatlon van Abbekerk. Dit is een groot
sportevenement waar iedereen uit het dorp bij betrokken is. Of ze doen mee of
helpen mee of staan aan de kant als supporters. En als je niet kan staan dan
neem je je stoeltje mee en zet hem langs de kant van de weg. Rollatorlopers
lopen ook langs de weg en moedigen je
aan. Dat kan allemaal in Abbekerk.
De spanning begint al bij het inschrijven op 1 april.
Ga je meedoen of niet? zal je conditie over een half jaar
net zo zijn als nu? Doe je een kwart of een achtste? Ben je op tijd met inschrijven of vis je achter het net? Want
de startbewijzen zijn zo uitverkocht.
De inschrijving begint
om middernacht en dus zit iedereen gespannen bij de computer.
Ik had goed contact
met de opgeefsite en binnen een korte tijd had ik Hanneke, Gerda en
mezelf opgegeven.
Dus deze zomer hebben we veel met elkaar getraind.
Lopen gewoon met de training van Hollandia en fietsen met de
rondtollertjes die iedere zondagochtend
een toer door Noord-Holland maakten. En in de vakantie zijn Gerda,
Hanneke en ik weer in Frankrijk geweest met onze fietsen. Het trainen voor het
zwemmen hebben we deze zomer maar weinig gedaan. Een keer gingen we zwemmen in
het IJsselmeer, maar het was niet zo slim om dat in Schellinkhout te doen, want
dan gaan je handen en knieën over de bodem.
Een andere keer zwom ik in het IJsselmeer door allemaal
waterplanten, brrrr wat een raar gevoel was dat. Maar de temperatuur van het
water was heerlijk.
De week voor de triatlon zijn we nog even naar de Spetter in
Abbekerk gegaan om even het water te voelen. Dan hoop je dat het meevalt maar
getsie wat was het koud water!!!
Gerda raakte helemaal onderkoeld. Ze heeft ons tot het
laatste moment in spanning laten zitten of ze mee ging doen of niet. Het zou de
eerste keer voor haar worden en dat werd tijd, want ze had al zoveel keer aan
de kant gestaan. Bovendien had ze een zware zwemtraining tijdens de
wintermaanden achter de rug. Dat moest toch een keer gebruikt worden.
Zaterdagmiddag nog even de fiets nakijken en uitproberen.
Mijn remmen stonden iets te wijd, dus nog even pielen met de inbussleutel en het
lukte ook nog.
Dan nog even de spullen bij elkaar rapen. Met drie sporten
heb je wel wat spullen nodig.
Ik vergeet altijd wel wat. Gelukkig was er een lijstje op de
whatsapp gezet door de fanatiekste van de groep en dus was het snel voor
elkaar. Dank je wel hoor Gerda, anders was ik zeker weer mijn lenzen
vergeten. Er stond geen helm op het
lijstje, dus dat kostte je helaas extra reistijd.
Omdat er best wel een aantal lopers van Hollandia meededen
met de achtste hebben we de organisatie gevraagd of we in hetzelfde tijdvak
konden starten. Dat had Christel voor ons geregeld en dus was er een leuke
rivaliteit in de groep. Helaas kon Hans niet meedoen omdat hij geopereerd was
aan zijn voet en Monique stond langs de kant vanwege ontstoken voorhoofd
holtes. We hebben ze erg gemist. Ze gaan als laatste het zwembad uit, maar ze
halen je in met de fiets en anders rennen ze je wel voorbij. Ik hoefde nu niet achterom te kijken. Monique
maakte deze foto van de bloedfanatieke,
Hollandiaantjes die op het punt stonden om zich in het koude water te storten.
In iedere baan zaten 1 of 2 van deze sporters en dat maakte
het een leuke wedstrijd.
Ik lag in baan 1 en dat betekende het verste lopen naar de
fiets, maar in mijn baan was er het minste strijd om elkaar in te halen. Ik
begon rustig en ging steeds lekkerder in mijn ritme zwemmen. Het voelde beter
als de voorgaande jaren. Ik kwam niet als laatste het bad uit en rende naar
mijn fiets. Daar had ik wel een goede
wissel en begon aan de fietsronde. Eerst
heb je het een beetje koud, maar dat was al gauw over door het fietsen. Ik zag
al gauw Henk fietsen en we hadden elkaar continu in het vizier. Soms reed Henk
voor en dan ik weer. Op het eind was Henk toch sneller bij de wissel. Vlug mijn
loopschoenen aan en lopen maar. Wat een rot gevoel is dat. Zo van de fiets in
je loopschoenen. Dan heb je het idee dat je benen niet meer willen lopen. Maar
ik raakte toch vrij snel weer gewend en bij het eerste keerpunt haalde ik Henk
in. Bij het keerpunt zie je voordat je bij de paal bent wie er voor je lopen,
want zij lopen daar weer langs je heen. Dan schat je de kans in wie je in kan
halen.
Ik heb op het laatst toch nog een vrouw in kunnen halen en
zag Hanneke voor mij lopen.
Die moest ik eigenlijk wel inhalen. Het was een hele strijd
en ik gaf nog even gas om dit te halen, maar Hanneke wist dat ik vlak achter
haar zat, dus die haalde ook nog ergens diep vandaan een turbo naar boven.
Helaas kon ik haar dus niet passeren, een goede reden om
volgend jaar weer mee te doen.
Het bleef spannend tot het eind en het was een grote verrassing
dat ik toch nog als derde van mijn categorie geëindigd ben. Hanneke was tweede
geworden en dus stonden we samen bij de prijsuitreiking, Hanneke met bloemen en ik
met een worst van de plaatselijke slager. Nummer 1 was al naar huis gegaan.
In Twisk konden we aan tafel schuiven bij Ellen en Peter en
werden de tijden bekritiseerd. Het was
weer groots in Abbekerk!
