de kop is eraf!!

Ik heb mijn kop er over gebogen over de vraag waarom nu pas de kop eraf is.

Eindelijk had ik weer de kolder in mijn kop om daadwerkelijk 9 uur bij de  West-Fries te staan en dat met een verkort weekend. Ach zo’n uurtje zal de kop niet kosten.

De winter is nogal koppig en wil in maart zijn staart roeren. Dus schijnt de zon in november en vriest het de oren van je kop in maart.

Maar met genoeg kleren van kop tot teen aan stond ik bij het kastje naast de parkeerplaats. De waakhond  van het kamp bleef blaffen. Mijn kop stond hem niet aan.

Ik durfde “Hou je kop !” te zeggen omdat er een hek tussen ons stond.

Op de kop af 9 uur kwam Connie aan rijden.

Ik dacht bijna dat ik de kous op mijn kop zou krijgen en dat ik als een kip zonder kop in mijn uppie door de kop van Noord Holland zou rijden.

Maar het gevoel van zelfmedelijden kon ik de kop indrukken dankzij Connie.

Links of rechtsom werd een soort kop of munt spelletje . We hadden Volendam in ons kop zitten, maar onze fietsen gooiden de kop in de wind en zo belandden we in het heerlijke gebied van eilands en mijze polders. Geen van beide had ambitie om op kop te rijden dus deden we rustig aan. We reden ons bij lange na niet over de kop en onderweg een koppie thee ging er ook wel in.  Een appeltaartje voor ons samen was ook erg lekker bij het koppie. We hadden bijna een goedkoop rondje op de kop getikt, maar we kwamen op tijd erachter dat het taartje er niet bij geteld was. De kastelein was ff met zijn kop er niet bij.  We kwamen niet met de kous op de kop thuis, want we waren erg tevreden met ons inrijrondje van op de kop af 55 kilometers.

Op de foto een selfie van onze fietsen omdat onze koppen nogal verwaaid eruit zagen.

Als jij zegt dat je dit een heel mooi selfie vindt sla je de spijker op zijn kop.

ontmoeting op poli 7

Ik ben een analist  op het Klinisch Chemisch Laboratorium van een ziekenhuis. Een bepaald deel van mijn werkzaamheden is het prikken op de poli. We nemen bloed af voor onderzoek en de mensen komen via een nummersysteem bij ons in het bloedafnamekamertje.

Zo zag ik vandaag een dametje mijn kamer binnenkomen. Ze zag er netjes uit met haar mantelpakje en parelketting. Blauwe jas en een mooie tas.

Ik bracht haar gegevens in de computer en begon met de afname, waarbij ik vraag om een vuist te maken met haar hand. “ dat lukt niet helemaal goed” zei ze tegen me. Ik zag dat ze haar vingers moeilijk kon buigen. Ik dacht aan mijn moeder die ook artrose in haar handen had. Ze had altijd veel gewerkt in het huishouden en genaaid. Ze was ook de oudste van een groot gezin en had daarna zelf nog zeven kinderen gekregen, dus genoeg te doen. Ik zag mijn moeder met haar emmers en dweilen. Met dit beeld voor ogen zei ik tegen het dametje dat ze waarschijnlijk veel had moeten wringen met haar handen.

Er kwam een glimlach op haar gezicht en haar ogen glommen toen ze vertelde dat ze veel avondjaponnen had genaaid en dat ze gewerkt had voor Edgar Vos.  En daar kwamen de verhalen over haar werkzaam verleden,  het patroon tekenen en fijne steken naaien, allerlei soorten stoffen en pailletjes  en dat ze nu nog kon genieten van het maken van mooie kleding. Helaas viel het nu niet mee om met haar artrose handen  te naaien. Ze liet me haar vingers zien en deze waren op de gewrichten duidelijk verdikt. Ze miste een vingertopje doordat een speldenprik was gaan ontsteken. Ze was trots op het feit dat ze altijd haar eigen bedrijfje heeft gehad en in opdracht  heeft gewerkt. Ze was een van de eerste ZZPers. Vroeger had ze nog wel graag op kantoor willen werken zoals haar dochters nu doen. Maar ze was toch wel blij dat ze in dit vak terecht was gekomen, want dan maak je tenminste iets wat mooi is. Ze was haar vader dankbaar dat hij zag wat haar talent was en dat hij haar naar een goede opleiding had gestuurd om zelf patroon te tekenen en alles zelf  te kunnen maken wat ze wilde. Ze had er goed haar brood mee verdiend en daar was ze maar wat trots op.

Helaas zat de wachtkamer vol met mensen en kon ik niet meer langer met haar in gesprek.

Zo weet je maar nooit wie er je kamertje binnen kan stappen op een ochtend op poli 7. 

uitbehandeld ???!!!!

Meneer 

van der M

het spijt ons heel zeer

Wij betreuren wat U is overkomen

Wij hebben bij U bloed afgenomen

die afname vonden wij idioot

U was immers al op sterven na dood

wij wilden het niet doen maar de arts zei dat het moest

In ons lijf kookten we van woede, we waren woest

waarom vraagt een arts ons dit te doen

heeft een arts dan niet eens het fatsoen

om het sterven te aanvaarden

uit respect voor menselijke waarden
U vergat de familie die daar zat te waken
kon U dan niet de behandeling staken ?
Dokter K, Ik zeg het hier en schrijf het nu

als ik bijna dood ga kom ik niet bij U
Jeetje ik blijf nog steeds boos
omdat U voor de getallen koos

mmol/l
IE
µmol/l
$

links fietsen

fietsen in Londen

hoe doe je dat

tegen de richting in

dan wat je anders gewend bent

continu tegendenken

dat kost veel denkkracht

ook weer overleefd

tik tik

weer 30 seconden voorbij

getikt

door die kogel

tegen die hendel

die de plaat 

omhoog wipt

en de kogel weer

die lange afstand

terug stuurt

maar die

na een minuut 

weer terug is

en dat

telkens 

weer

voordelen van vorst

Ik reed langs een huis en zag iemand op het ijs staan in de sloot. Hij stond zijn heg te snoeien. Hij vertelde dat hij er al een paar jaar woonde, maar nu kon hij voor het eerst weer eens wat doen aan de heg vanaf de slootzijde. Handig he ijs op de sloot.

Maar het geeft ook hele mooie plaatjes als een grasspriet continu overspoelt wordt door het koude IJsselmeer water