eerste is laatste

ik voel haar iedere
dag na dag in mijn
zijn dat de genen die ik nu
heb je de trekjes van je
moeder zijn is zo
mooi dat je haar in mij
ziet de wereld er toch mooi
uit haar blijft zij in mij
bestaan er mooiere gedachtes?

Blikken die kunnen doden

Ken je dat??

Dat je een vraag stelt en je krijgt een blik die zegt:

WIE BEN JIJ DAT JE DIT AAN MIJ DURFT TE VRAGEN?

Of dat je iets zegt en dat je aangekeken wordt met een blik die zegt:

WAT BEN JIJ EEN DOM UILSKUIKEN !!

Dat je toevallig ergens loopt en dat je een ander hindert in de doorgang en dat je dan aangekeken wordt met een blik die zegt:

WAAROM BESTA JIJ IN GODSNAAM?

komt nl niet over op een plaatje

meisje van 9 jaar

mooi he!

Beter een goede buur dan een verre vriend

schilderij van Willem 3. 

Ik zie hier een hedendaagse strateeg in nl Hendrik 2

Het was een mooie donderdagmorgen. Ik had de E tickets uitgeprint, mijn tas klaargemaakt en stond op het punt te vertrekken naar het station waar Natalie op mij wachtte om naar het Rijksmuseum te gaan. Een mooi dagje uit op een koude dag in november. Ik had er erg zin in om eens lekker door een museum te dralen.

Toch nog even kijken of ik mijn ovkaart in mijn portemonnee had zitten. Ai, niet te vinden. Vlug gooide ik mijn tas leegop de tafel op zoek naar de kaart. Nergens te vinden en de tijd tikte en tikte door en ik raakte in paniek. Wat nu? Kan ik wel reizen zonder die kaart? Ik wist het niet, maar ik moest vertrekken, want anders was ik te laat. Zonder die kaart ging ik toch maar naar het station waar Natalie op mij stond te wachten. Met een rood hoofd kom ik daar aan en vertel Natalie dat ik mijn kaart kwijt ben. Oh, zegt ze, dat is niet erg hoor. Ik heb een reservekaart. Pfff, gelukkig, dat was ook weer opgelost en tevreden met zweet op mijn rug stapten we de trein in.

Onderweg vroeg Natalie of ik de E tickets mee had en ik deed mijn tas open om ze haar te laten zien dat ik alles weer onder controle had. Maar wat ik ook in mijn tas zag.... geen E tickets. OOOH neeh, die lagen nog op de tafel omdat ik zo naar die kaart heb gezocht.. Vlug moesten we een oplossing verzinnen voor het volgende probleem. Er was niemand thuis die de kaarten bij het volgende station zou kunnen brengen. Terug rijden was ook geen optie, want dan werd het wel erg laat.

Buurvrouw Willemijn!! Vlug gingen we het volgende station de trein weer uit en belden Willemijn of ze die E tickets zou kunnen brengen.
Ach, natuurlijk Anja! Dat doe ik wel even hoor.
En zo kwam ze op het station met de papieren en konden we met een half uur vertraging weer door reizen naar Amsterdam. We wisten met welke tram we naar het museum konden en deze stond al klaar voor ons. We zaten lekker in de tram te kletsen en we reden door de stad. Maar opeens stond de tram stil en werd omgeroepen dat er een technische storing was en dat we uit moesten stappen. De rest hebben we gelopen en met koude tenen kwamen we bij het museum aan.

We hebben enorm genoten van die dag, want wat is er veel te zien in het Rijksmuseum !! Eigenlijk teveel te zien. We gaan er zeker nog een keer naartoe, want we hadden toch echt tijd tekort, zelfs al hadden we dat half uurtje er extra bij gehad.
En dan heb ik echt alles onder controle....
Denk ik

wachtkamer

wachten

in de wachtkamer

wachten

het duurt lang

wachten

voor de deur van de spreekkamer open gaat

wachten

de dokter loopt eruit en gaat een andere kamer in

wachten

daar blijft hij

wachten

heel lang

wachten

de deur gaat weer open

wachten

hij komt er weer uit

wachten

gaat de spreekkamer weer in

wachten

het duurt wel erg lang

wachten

gemopper in de wachtkamer

wachten

de dokter kan geen goed meer doen

wachten

geïrriteerd wordt er gesuggereerd

wachten

wat zal hij nu doen?

wachten

zal hij wel doorgaan met het spreek uur?

wachten

of zit hij gewoon koffie te drinken?

wachten

en wij maar wachten

wachten

onze tijd is ook kostbaar!

wachten

dan komt de assistente met een kopje koffie

wachten

en brengt het naar de spreekkamer

wachten

de dokter roept de volgende patiënt naar binnen

wachten

en neemt het kopje koffie aan van de assistent

wachten

“dank je wel! “

wachten

“dat had ik wel even nodig “

wachten

“met sommige patiënten moet ik de tijd nemen”

wachten

“om de ernst van de zaak te bespreken”

Wachten

in stilte

wachten

met schaamrood op de wangen

wachten

wachten moeten we allemaal wel een keer

wachten

uitgespuugd

Hij reed daar aan de overkant van de weg met zijn grote tas op zijn rug, dus een brugpieper, en kwam mij tegemoet met een slakkengangetje. Zo kon ik een tijdje naar hem kijken. Hij had zijn handen van het stuur, want dat staat stoer en zo slingerde hij op het randje van de weg. En ondertussen zag ik waar hij mee bezig was.

Zijn gezicht maakte gekke grimassen en zijn mond bewoog alle kanten op, maar zijn mond bleef dicht. Hij tuitte zijn lippen, rechtte zijn rug, bracht zijn hoofd naar achteren en haalde diep door zijn neus adem. Ik moest even aan Marijke van Helwegen denken met haar lipjes getuit en de borstjes vooruit. Daarna liet hij een zacht rochelend geluid horen. Met al zijn kracht liet hij de lucht uit zijn longen komen en bewoog zijn hele lijf mee met die kracht. En zo liet hij de zo zorgvuldig op zijn tong verzamelde kwat  naar buiten komen.

Vol overtuiging spuugde hij die rochel zo ver mogelijk als hij kon. Helaas was de fluim iets te visceus met het gevolg dat het met een lange slijmdraad aan zijn lip bleef hangen en daardoor op zijn volgens mij net nieuwe winterjas terecht kwam. Ik kon die schaterlach die over mijn lippen ging niet bedwingen en geërgerd keek de jongen mij na toen ik hem voorbij reed.

succesverhaal

Ik ben begonnen met mensen te interviewen en daar een verhaal van te maken. Dat doe ik nu voor het clubblad en ik vind het toch leuk! Ik heb twee trainers gesproken voor een rubriek over de trainers en een vrouw die op de baan loopt en samen met haar man aan het lijnen is. Ze zijn al samen 106 kilo afgevallen!!
Hier het stukje over het succes van Sharon.

Je bent te zwaar, dat weet je, het is niet goed en toch eet je door. Af en toe probeer je een dieet, maar doordat je bepaalde dingen niet meer mag eten is het te moeilijk om vol te houden. En zo ga je weer verder. En ja die sigaretten, die zijn ook iets wat eigenlijk niet goed is. Maar ja, het zit in je systeem en krijg dat er maar eens uit. En ondertussen komen er steeds weer kilo’s bij die je mee moet zeulen. Daar word je weer moe van en daarom beland je iedere avond moe op de bank, hebt nergens zin meer in en je eet veel en ongezond, want je hebt echt geen fut meer om lang in de keuken te staan.

De frituurpan is zo handig!

Dit was het verhaal van Sharon en dat zal je niet geloven als je haar nu ziet. In 2007 liep ze ook bij ons, maar toen woog ze 120 kg en rookte ze nog. Ze had totaal geen conditie, maar door het roken verbeterde dat ook niet en dus stopte ze weer en belandde weer op de bank. Met het gevolg dat ze in maart 2013 150 kg woog. Toen besefte ze dat als ze zo door ging dat ze geen 60 jaar zou worden en dat vond ze toch wel heel erg, want ze had plannen genoeg. Ze wilde bijvoorbeeld tennissen, maar met iedere dag een volledig normaal mens om je lijf heen ga je dat niet redden. Ze was al gestopt met roken en nu nog de kilo’s eraf werken.

Dit keer pakte ze het serieus aan en ging naar de WeightWatchers. En vanaf dat moment veranderde haar leven. WeightWatchers werkt met punten. Je mag een aantal punten eten afhankelijk van je leeftijd, gewicht, lengte en geslacht. Maar je moet minimaal 26 punten eten. “ Dat is best wel veel hoor” zegt Sharon overtuigt. Een jaar lang ging Sharon iedere week erheen om te wegen en de kilo’s verdwenen. “Ik had echt niet verwacht dat ik het zo goed zou volhouden en dat ik zoveel zou kunnen afvallen! Bij dit systeem mag je alles eten wat je wilt, maar wel binnen het aantal punten. Ik lust erg graag patat en de porties werden steeds groter, maar nu moet die patat wel lekker zijn en niet teveel, zonder saus en wel bij Van Ree vandaan.”

Alles moet gewogen worden om de punten te tellen. “Zelfs met vakantie gaat de keukenweegschaal mee” zegt Sharon lachend.

Bij de bijeenkomsten kreeg Sharon de certificaten uitgereikt van 30 kg afgevallen en van 40…. en van 50 kg!!! Ze is het succesverhaal van de afvalclub. Na een jaar trouw iedere week daar op de weegschaal te hebben gestaan zitten de punten zo in haar systeem dat ze nu haar punten telt op de App. van de WeightWatchers.

Op de App staan  leuke ideeën en recepten en dus staat Sharon blij in de keuken en weegt de pasta keurig af.

“Toen ik 30 kilo afgevallen was ging ik tennissen, maar ik was continu buiten adem. Mijn man Andre zat toen al een paar jaar op Hollandia en hij attendeerde mij op de Start to Run die in maart weer zou beginnen.” En zo ben ik begonnen met hardlopen en ik vind het geweldig leuk om hier op de baan te lopen! Door de deskundigheid en het enthousiasme van o.a. Simon, Jan en Peter heb ik een goede techniek aangeleerd gekregen en loop ik nu al een half jaar blessurevrij.”

In plaats van op de bank zitten, traint Sharon nu twee keer op de baan en tennist ze twee keer in de week. Ze voelt zich er heel goed bij, heeft conditie om te tennissen, heeft weer taille gekregen en kan nu haar kuitspieren zien zitten!

Ze heeft dit jaar meegedaan aan allerlei loopjes van rond de 5 km. Ze gaat in december meedoen aan de Midwinterduinloop in Egmond van 7.6 km. “Volgend jaar doe ik in Schoorl m’n eerste  10 km en wie weet loop ik volgend jaar de Dam tot Dam loop! Dat zou toch mooi zijn he! Maar ik bouw het rustig op hoor.”

Sharon weegt nu 82 kg en is dus 68 kg kwijt! Haar man doet mee in de strijd tegen de kilo’s en viel 38 kg af. Dus samen zijn ze al ruim de 100 kg verloren!

“ Er is één nadeel” zegt Sharon lachend” Het kost heel veel geld, want je moet allemaal nieuwe kleren kopen. Ik ging van maat 52 naar maat 40. Ik heb één spijkerbroek bewaard en daar pas ik nu met twee benen in één pijp!”

en Garde !!! Ja, alweer!!

Connie schreef een verslag van de triatlon in het clubblad. Ik voelde me zeer aangesproken natuurlijk en heb het volgende voor het volgende clubblad geschreven.

 Zondagochtend 26 Oktober 2014

Parkcross, onderdeel van het Roel-deVries circuit

Zondag ochtenden, ze zijn zo stil, want er rijden geen auto’s langs het huis, geen kinderen op de fiets, gewoon niets. Ik ben vroeg wakker, dat krijg je als je ouder wordt, je hebt niet meer zoveel slaap nodig. De planten hebben water gehad, de uitgebloeide bloemetjes heb ik al uit de geraniums geplukt,  mijn ontbijtbordje al afgewassen en mijn kopje koffie naar binnen geslobberd. Het belooft een lange dag te worden als ik zelf niet iets ga ondernemen. Mijn breiwerk is nog niet af en die zou ik kunnen pakken en nog wat pennetjes erop zetten, maar ach dat kan ik de komende week nog vele malen doen.

Later in de ochtend is er een klaverjasdrive, daar ga ik echt niet heen! Die mensen die daar zitten weten altijd precies wat voor kaarten ik in mijn handen heb en hebben de punten al geteld voor ik de laatste slag verloren heb.

Nee, ik weet wel wat beters te doen.

Ik kleed mij om en pak mijn fiets uit de hoek en hup, naar av Hollandia!!

In de kantine is het al druk met inschrijvingen. Ik schrijf me in voor het grootste rondje, want dan kan ik de langste tijd genieten. Wel bang natuurlijk om als laatste binnen te komen , maar ach wat kan mij het ook schelen, ik ben de jongste niet en er moet toch iemand de laatste zijn.

Naar het park lopend langs het avondlicht zie ik ze zitten met hun breiwerk en de koffie en ik loop daar langs in mijn pakkie, met mijn aangepaste schoenen en mijn grijze haren naar de start.

Het is prachtig weer om te lopen en er zijn veel deelnemers. De wedstrijd van de dames is al begonnen en ik zie jonge meiden over de heuvels draven. Wat een mooi gezicht. Ik geniet van alle mensen die er staan, de vrijwilligers die ons een mooie ochtend bezorgen, publiek die komt kijken en de deelnemers van de langste afstand die langzaam binnendruppelen. Ik wordt toch wel een beetje zenuwachtig omdat ik nog geen deelnemende vrouwen zie.

Maar net voor de start komt Connie aan schuifelen en in de verte zie ik Monique staan.

Even de stramme spieren opwarmen en bij de finish aanmoedigen en dan naar de start van het parcours. Ik hoor in de groep dat we een klein rondje moeten lopen en dan twee langere rondjes. Goed onthouden, dan weet je waar je aan toe bent. Net voor het startschot klets ik nog even met Bianca die haar eerste cross loopt. Pang, daar gaan we en ik loop lekker verend over de bladeren die de drassige grond bedekken. Wat is er mooier? Ik weet het antwoord: die ene hoek waar je lekker door de blubber kan stampen. Dat is het echte crossen. Ik snap echt niet waarom zoveel eromheen lopen. Die blubber, daar doe ik het voor! Het gaat lekker, maar uiteindelijk komt Connie naast me lopen en zegt dat ze blij is dat ik haar overgehaald heb om hieraan mee te doen. En tralala, daar haalt ze me met gemak in. Ik probeer haar in het vizier te houden en dat lukt aardig. We worden aangemoedigd door veel mensen op allerlei plekken van het parcours. Ellie staat natuurlijk bij het blubberhoekje en als ik haar twee keer gezien heb denk ik dat ik aan mijn laatste rondje bezig ben. Ik heb geen flauw idee hoe lang ik al bezig ben en dus loop ik de heuvel op en geef nog even gas om te finishen. Maar voorbij de bocht hoor ik dat ik nog een rondje moet!! HUH?? Nee toch, maar ik ga toch maar weer een rondje. Ik herstel snel, maar ik zie Connie niet meer! Ik moet toch eens leren om het parcours van te voren te bestuderen, dan sta je niet voor deze verassingen. Maar goed ik mag dus nog een keer door de modder, lekker joh!

Bij de finish heb ik zelfs nog kracht over om een sprintje te trekken, want die vent mag mij echt niet inhalen.

Ellen regelt voor mij een pakje drinken en een koekje die we daar aangeboden krijgen en bij Theo haal  ik wat water. Ruud heeft de getallen meteen in de computer en Hugo rijdt de uitslagenmappen naar de baan.

Wat een organisatietalenten hebben we bij Hollandia!

Toch jammer dat die vijf stoere vrouwen waarvan een paar (volgens Connie) bijna bejaard zijn buiten de enveloppen(prijzen) vallen.

VRECR, 7,8 KM VROUW
Plts	Naam	GJ	Woonplaats/Vereniging	Tijd
1	Inge Smit	1965	Hoorn Nh	37:00
2	Connie Vertegaal	1966	Zwaag	39:41
3	Anja Stroet	1963	Zwaag	41:20
4	Monique Brattinga	1962	Opmeer	44:26
5	Bianca Houben-Haring	1983	Blokker	47:53