zondag 24 december 2017

maartje

Ik schreef dit al een paar jaar geleden.
Niet wetende dat Maartje voor dit dilemma zou komen te staan.
Onze meest bevlogen collega die altijd voor de patiĆ«nten opkwam is gestopt met eten en drinken om te kunnen overlijden na een ernstige diagnose. 


Rust zacht lieve Maartje!

lieve dokter,


ik heb pijn
ik ben nog niet oud
maar het wordt niet beter
ik heb het zo koud

ik houd mijn ogen dicht
want ik wil hier niet meer zijn
laat me asjeblieft gaan
verlos me van de pijn

ik wil niet meer verder
ik ben veel te moe
ik wil geen washanden en krakende lakens
ik knijp mijn ogen nu heel hard toe

dan zie ik jullie niet
en hoop dat de engelen komen
dat jullie me met rust laten
en ik langzaam weg kan dromen

voor altijd weg
niet meer in dit leven
want ik kan het niet meer
waarom zou u me nog zoveel pillen geven

er wordt ook weer bloed afgenomen
het gaat niet goed zegt de grafiek
ik kan het u ook zo wel zeggen
ik ben gewoon terminaal ziek

lieve dokter luister nou,
ik verlang naar het einde van mijn leven
zou u zo menselijk willen zijn
om mij die kans te geven?


donderdag 21 december 2017

kerstgedachte rondeel




Luister eens goed...hoor je het nu wel, hun zachte geluid?
van die lieve kleine tinkel belletjes
ze tinkelen achter die grote klokken
Luister eens goed...hoor je het nu wel, hun zachte geluid?
als ze niet meer tinkelen
mis je pas hun aanwezigheid
van die lieve kleine tinkel belletjes
Luister eens goed...hoor je het nu wel, hun zachte geluid?

zondag 26 november 2017

samen met vriendinnen

Gister had ik samen met vriendinnen een workshop Schrijven bij Marianne Rey in Zwaag.
Twee uurtjes even helemaal los met speciale pennen in een mooi schriftje en met leuke opdrachten.
Helemaal gericht op ons groepje schreven we over bewegen en vriendschap en maakten we een rondeel en elfje.

Mijn Rondeel:

Het is nacht
mijn nieuwe schoenen kraken
en de kar maakt herrie
het is nacht
kon ik maar vliegen
als een drone
mijn  nieuwe schoenen kraken
het is nacht


Mijn elfjes:



wijntje
rood wijntje
gezellig, rood wijntje
is er nog wijn?
ja


appen
whats appen
contact met jou
hoe gaat het nu?
kut

help
oh help
help me dan
wat moet ik doen?
luisteren


Liesbeth kwam ook aangevlogen en we genoten van de cranberrypepernoten.
Samen aten we daarna uit het rode pannetje.
Ik heb genoten van deze bijzondere dag.




dinsdag 21 november 2017

SAV Cross









19 November 2017

Met Connie rij ik naar Grootebroek om te crossen. We komen bij het parcours erachter dat we ons in moeten schrijven bij de voetbalvelden, dus een heel eind lopen.
We wandelen ernaartoe en zoeken ons de blubber naar de inschrijving in de kantine en lopen door een lange gang met de kleedkamers, maar uiteindelijk vinden we de ruimte ergens om de hoek. Het was niet overduidelijk, maar ach, we hadden gelukkig de tijd.
Bij de inschrijving kom ik erachter dat ik geen geld mee heb. Gelukkig kan ik lenen bij de ‘Conniebank’ en kan ik toch nog een startnummer bemachtigen.

Terug wandelend begint het even te regenen. In de verte zien we regenbuien hangen en de regenboog wordt zichtbaar. Naast het parcours staat een vrachtwagen waarin we ons kunnen omkleden. Ik besluit daar om toch mijn thermo-shirt  uit te trekken. Ik weet dat ik het anders te warm krijg bij het geploeter door de modder. Dit  parcours is wel een pittige. We zijn al gewaarschuwd voor de gladde bochten door Loes, die we bij de start tegenkomen en even vragen hoe zij het gehad heeft tijdens de vrouwen wedstrijdafstand. Je ziet vaak weer dezelfde gezichten van enthousiaste modderstampertjes die zich over het parcours laten glibberen. Loes, Willem en Hankie, Ad, Sjaak,Tim, Norbert en Jeffrey die dit jaar lid geworden is van Hollandia en nog vele anderen.

Bij de start staan we een tijdje te wachten op het startschot en zoeken we naar vrouwelijke deelnemers. Dat zijn er niet veel, vijf maar. We starten en Connie staat nog te rommelen met haar telefoon. Ze zet alles op Strava en dit moet nog opgestart worden. Ik loop vast vooruit, want ze haalt me toch wel in. Even later loopt ze alweer naast me.  We gaan ieder ons eigen tempo en dit keer is haar tempo hoger dan de mijne. Ieder rondje zie ik haar een stukje verder van mij af lopen. Ik hou de woorden van Hanneke in mijn hoofd. “Blijven genieten he!!! “ riep ze ons toe bij het eerste rondje. Ik loop lekker door de prut tussen de bomen met hun herfstkleuren en ben diep in gedachte.

“goed bezig hoor! “roept een loper naar mij als hij mij inhaalt. “Hoe zou hij dat nou bedoelen?” denk ik meteen. “ Komt het toch weer door mijn grijze haar dat ze me heel oud schatten als ze me zien lopen?  Of loop ik toch teveel in gedachte en dribbel ik bijna? Vind hij dat echt of is het toch cynisch bedoeld? Hij heeft namelijk al een rondje meer gelopen van de vier dan ik. “ Ik zal het nooit weten, maar het is ook niet belangrijk. Ik doe mee aan de cross in Grootebroek op de langste afstand van ongeveer 9 km en loop bijna achteraan op het parcours. Omdat ik er zo lang over doe zie ik de regenboog weer in de lucht komen en geniet nog even van de natuur en de rust in de achterhoede.
Ik zeg tegen mezelf:” Goed bezig hoor! “ en ik meen het echt.





zondag 22 oktober 2017

auti column

“voelen is geen feit
voelen heeft geen doel
het is doelloos om te lezen
over emoties, over gevoel”

na deze uitspraak
voel ik mijn verdriet
ik wil erover schrijven
maar hij leest dat dus niet





vrijdag 15 september 2017

MINI BIEB


“Wat een leuke kastjes he!” roept een meneer naar mij als ik het luikje dicht doe van de Mini Bieb op de Waarschap. “Ik heb mijn boek uit dus even kijken of er weer een leuk boek in staat,” zegt hij met een glimlach.
We vinden het allebei een leuk initiatief en ik leg hem uit dat ik even ging kijken of het boek van mijn schoonzus er nog in stond. Zij, Marjon Stroet, schrijft romans en heeft de twee boeken die ze tot nu toe heeft geschreven, gedoneerd aan deze Mini Bieb.
Een van haar boeken is ‘uitgeleend’. De ander wordt door deze aardige meneer meegenomen.
“Ik zet hem hier wel weer terug met een briefje erin waarin ik mijn mening geef over het boek”.
In de wijk Bangert en Oosterpolder staan verspreid over de wijk zeven kastjes in de tuinen van bewoners. Ze zien er allemaal hetzelfde uit: rood met een zinken dakje, een luik met Mini Bieb erop geschreven en op een paal aan de rand van een tuin in de grond vastgezet. Nikki Vrees van Stichting Netwerk had van het fenomeen Mini Bieb gehoord en het leek haar leuk om dit in onze wijk te organiseren. In zo’n kastje staan boeken van mensen die ze kwijt willen en iedereen kan uit het kastje een boek halen met de bedoeling dat je er ook weer eentje inzet die je zelf gelezen hebt en door anderen wilt laten lezen. Met een klein budget van de gemeente, hout gesponsord door Jumbowood en een groep van vijf enthousiaste bewoners die opgeroepen waren via facebook werden de eerste kastjes drie jaar geleden in elkaar getimmerd. Feico Uijthoven was handig met hout en zo werd een mooie solide constructie door deze groep ontworpen en in elkaar gezet. De kastjes werden met dezelfde kleur verf geschilderd en in hun tuinen gezet. Janneke  van Bockxmeer-Teeuwen was hierbij en in haar tuin staat ook zo’n mooi rood kastje.
“Het staat er al drie jaar en nog steeds ziet het er goed uit en het is niet kapot gewaaid tijdens de stormen” zegt Janneke “ Ik hou wel in de gaten wat er in het kastje staat. De boeken blijven ook best wel droog. Natuurlijk worden ze uiteindelijk vochtig als ze heel lang in het kastje staan. Deze haal ik er uit en gaan in het oud papier. Kookboeken en andere informatieve boeken vind ik er niet in thuis horen, deze haal ik er ook uit.” 
Verderop in de wijk staat een kastje op de grens van twee tuinen. Deze bewoners willen graag kinderboeken in het kastje en dat loopt ook heel goed.
Marjon Stroet is afkomstig uit Westerblokker, maar woont nu dichtbij Brussel. Ze schreef haar eerste familieroman ‘Parklaan 40’ onder het synoniem Tessa Putman. Haar tweede boek, ‘Niet voor niets’,  schreef ze onder haar eigen naam.
Een derde boek is in de maak. Dat is een lang proces, want zij doet dit als hobby en dus naast haar werk en gezin. Ik heb de eer haar script na te kijken op taalfouten (die bijna nooit voorkomen) en op Vlaamse uitdrukkingen die omgezet moeten worden naar Nederlands. Als je meer dan twintig jaar in Brussel woont sluipt er namelijk wat Vlaamse taal in je brein. Ik was aangenaam verrast toen ik haar tweede boek opensloeg en las: “Voor Anja”.  Haar boeken kun  je kopen bij Bol.com, lenen bij bibliotheken en dus ook tegenkomen in de Mini Bieb in de Bangert Oosterpolder.

Ik ga nu even naar het Mini Biebje lopen, want wie weet zit ‘het boek met boodschap’ er weer in!