Met
mijn hardloopclubje lopen we op woensdag gewoonlijk buitenom. Dit betekent dat
we niet op de baan onze rondjes lopen met allerlei ingewikkelde piramide
schema’s, maar gewoon hobbelen in de natuur.
Zo
gingen we ook afgelopen woensdagavond 8 Januari lopen op de wegen achter
Wognum. De maan was een sikkeltje, dus die gaf ons niet veel licht. Met volle
maan kun je meer zien.
Je
zag geen hand voor ogen volgens de reguliere uitdrukking, nou ja die hand kon
ik nog wel zien hoor en ook degene die naast mij liep. Maar als ik verder keek
zag ik duisternis en contouren. De groep viel een beetje uit elkaar en ik zag
af en toe lichtjes voor me maar ook achter me. Dus ik liep midden in de
groep. Ik liep over een bruggetje en
hoorde gekrijs. KRAAH kRAAAH!!! Kraaaah . Het gekrijs kwam van rechts en
“vloog” over de weg naar links en uiteindelijk werd het stil…. Toen opeens een
enorm gespetter en gekwetter van links. Oh jeeh, die raaf had het voorzien op
de eenden die rustig in het water aan het dobberen waren. Ik denk dat hij er
wel een te pakken heeft gehad, want het was een gespetter van jewelste.
Met
een beetje treurig gevoel liep ik door, nog denkend aan de eend die nu misschien
al kapotgepikt was door die
roofvogel. Ik moest vaart maken, want de
groep waar mee ik liep viel nu weer erg
uit elkaar. Ik keek achter me en zag een lichtje alleen schijnen en veel verder
achter ons pas het volgende groepje lichtjes.
We hadden dus een achterblijver die het tempo niet bij kon houden. Ik liep terug naar het lichtje met Monique,
we laten in principe nooit iemand alleen achter lopen voor de veiligheid, en we
zagen dat het Arie was. Hij liep rustig met ons mee. we hadden een goed gevoel
dat we Arie opgehaald hadden. De kop van
de groep haalde ons weer op en zo liepen we weer als groep samen. Op het Klompenmakerspad zag je niet of je nu
op de weg liep of op een sloot. We concludeerden dat we op de weg liepen. omdat
we anders wel natte enkels zouden hebben. De discussie viel stil. Verderop zag
ik iets opdoemen. Het eerste wat bij mij opkwam toen ik het zag was een
skischans. Een loopmaatje zei dat we een hek naderden. Ik zag geen hek, dus ik vroeg
of hij worteltjestaart gegeten had. En inderdaad, hij had op een verjaardag een
paar dagen ervoor worteltjestaart gegeten en kon dus een hek zien die ik pas na
100 meter verder lopen op zag
doemen. Het werkt dus echt!
Op
hetzelfde pad hadden we een paar weken ervoor nog buitenaardse wezens
waargenomen. We zagen lichtjes die op 3 verschillende hoogtes schenen en ze
bewogen synchroon met elkaar. Het kon geen hardloper zijn, omdat het te hoog
was voor een hardloper. Met angst in onze keel liepen we door en langzaam
naderden we de buitenaardsen. We wilden natuurlijk wel graag weten wat het was.
Het tempo werd opgevoerd en hijgend
kwamen we bij de lichtjes in de buurt. En wat we toen zagen?????
Toen
we weer op de baan kwamen zag ik tijdens het rekken en strekken de volle maan
door de bomen schijnen. Jammer, sinterklaas is alweer voorbij.
Soms
is de wereld niet zoals je denkt dat hij is.
Met
de loopgroep van de vereniging lopen we woensdag buitenom. Dit betekent dat we
niet op de baan een trainingsschema met intervallen lopen, maar een duurloop
doen op de weg.
Zo
gingen we ook afgelopen woensdagavond 8 Januari lopen op de wegen achter Wognum.
De maan was een sikkeltje, dus die gaf ons niet veel licht. Je kon dus geen hand voor ogen zien. De groep
viel uit elkaar en er waren uiteindelijk wel 4 groepen die ieder ver uit elkaar
liepen. De achterste 2 groepen liepen op de Lekermeer. Boven ons vloog een raaf
krijsend van de rechter naar de linkerkant van de weg. Hij waarschuwde zijn
vrouwtje voor die enge lichtjes die zich midden op dat weggetje bewogen. Het
was voor hem een lint van lichtjes. Zijn broer was dood nadat hij tegen zo’n
rij lichtjes aan gevlogen was. De raven
hielden zich verscholen in de hoge boom totdat alle lichtjes weg waren.
Ondertussen
was er verderop een vergadering van eenden. De discussie liep hoog op en dus
werden er even behoorlijke woorden gekwetterd en met de vleugels op het water
geslagen om hun gelijk te benadrukken.
Arie
liep met de achterste groep mee, maar vond dat die meiden niet hard genoeg
liepen en dus nam hij het besluit: ik vlieg eruit! Even lekker op eigen tempo
lopen, hij zat toch tussen de twee achterliggende groepen, dus hij liep van de
ene groep af en hij zag dat hij de achterste 2 lichtjes van de voorgaande groep
wel erg makkelijk kon naderen. Toen hij dichterbij kwam zag hij dat het Monique
en Anja waren om hem op te halen. Dat vond hij wel jammer, want hij wilde wel
even alleen lopen op eigen tempo. Op het Klompenmakerspad hoorde hij de
discussie aan van de vrouwen die concludeerden dat het een pad was en geen
sloot. omdat hun enkels niet nat waren. Ze hadden natuurlijk niet bedacht dat
de sloot ook kon bevriezen. Hij hield maar zijn mond, want hij had geen zin in
deze discussie over niets. Verderop zag hij het bord opdoemen dat naast het
wild-hek stond. De groep had al zo vaak
over dit pad gelopen dat je het hek niet hoefde te zien om te weten dat het er
stond als je dat bord zag. Die was van verre te zien, zelfs in het donker,
omdat de snelweg erachter voldoende licht gaf om de contouren van het bord te
kunnen zien.
“Weet
je nog dat we hier laatst liepen en die lichtjes zagen en dat we ons afvroegen
wat het was?” vroeg ik aan de anderen.
Tja,
wie denk er nou aan dat er ruiters zijn die in het donker rijden met lichtjes
aan de benen van het paard, lichtjes aan het zadel en lichtjes aan hun helm?
Dat verzin je toch niet?
Uiteindelijk
kwamen we op de baan en zag ik de maan helder schijnen door de bomen. He, de maan was toch niet zo helder? Toen
keek ik nog eens goed en zag dat het de verlichting was van de kraan die achter
de baan aan het werk was aan het van der Valk hotel. “Zie de BAM schijnt door de
bomen” werd er voor me gezongen.
Je
ziet de wereld niet zoals hij is, maar zoals je bent, zei Socrates.
