power nap

Donderdag kwam ik terug van de vakantie met Petra. Wim haalde mij op bij Petra thuis en in de avond kwamen we thuis. Vlug mijn was in de wasmachine en nog wat dingen regelen, laat naar bed en slecht geslapen en de volgende dag gingen we richting Winterberg.

Wim had een rare week achter de rug met allerlei dingen van werk en natuurlijk was ik de hele week van huis. Hij was erg moe en had erg naar deze vakantie uitgekeken. We reden ergens onderin  het land toen we beiden overmand werden van de slaap. We reden van de snelweg af om de auto neer te zetten voor een power nap. We zagen een parkeerplaats die er behoorlijk leeg uitzag en geen bord van betaald parkeren dus hopla, de auto op een plekje en motor uit. Even de stoelen naar achter , kussentje onder de hoofden en binnen een mum van tijd lagen we te slapen.  Ik was wel erg ver weg, was moeier dan ik dacht van het reizen en Wim net zo. Ik hoorde wat geluiden en deed mijn ogen open.

Wim! Wordt wakker! gilde ik, “ we moeten hier weg”

Opeens waren er heel veel auto’s om ons heen. De mensen die daar parkeerden liepen langzaam naar een hoek van de parkeerplaats.  Ik voelde een bedrukte sfeer. Ze keken allemaal niet bepaald vrolijk. Wim werd ook wakker en zette zijn stoel weer recht , gooide zijn kussen naar achter en startte de auto. we voelden meteen dat we hier helemaal niet hoorden te zijn.  Het werd steeds drukker op die plek en we konden met moeite de uitgang van de parkeerplaats bereiken. Een dame in een grijs mantelpak kwam naar ons toe lopen. Ze keek verbaasd naar ons omdat wij in een tegenovergestelde richting reden dan de anderen. We deden het raam open. “U wil eruit? “ vroeg ze met een enigszins  paniekerig toontje. “Eh ja als dat kan graag. “

Ze keek  naar de straat en gebood ons om snel de hoek om te gaan. We draaiden de weg op en zagen een stoet van auto’s met achteraan een begrafenisstoet van 6 wagens.

Tja, het is meestal wel stil op een parkeerplaats van een begraafplaats, maar soms …….

vakantie Petra

Donderdag is de laatste dag dat ik moet werken voor mijn vakantie begint. Het is een rommelige dag  op het werk en het voelt als een opluchting dat ik naar huis kan fietsen met het idee dat ik de komende weken lekker vrij zal hebben.

Een week thuis, dan een ruime week op vakantie naar Oostenrijk en dan nog een krappe week thuis. We eten pizza en ik settel mij op de bank en doe niets meer. Zie nog wel tegen de vrijdag op, want ik heb mezelf voor het blok gezet om te helpen bij de atletiekbaan bij een sportdag van een middelbare school. Ik ben niet zo goed in kantine juf zijn. Vooral de tosti’s mislukken in die apparaten van de vereniging, ik kan er niet mee omgaan. Maar op de bank bedenk ik dat ik lekker ons eigen tostiapparaat mee zal nemen naar de baan en dat voelt als een opluchting.

Rond elf uur wil ik naar bed gaan en kijk nog even naar de appjes op de mobiel waar ik een berichtje van Petra zie. Ze heeft vakantie, maar de kat, Didier, is erg ziek en moet verzorgd worden dus vraagt ze in haar appje of ik zin heb om komende zaterdag met haar mee te gaan naar Normandië voor een week zodat Justin voor de kat kan zorgen.

Oeps, dat is toch wat. Ik moet snel beslissen en overleg met Wim. Ik besluit om een nachtje erover na te denken, maar eigenlijk weet ik al dat ik het gewoon moet doen.

Petra is niet zomaar een vriendin, het is mijn steun en toeverlaat in moeilijke dagen.  En die zijn er genoeg geweest in al die 40 jaren dat we elkaar kennen. Wat is er dan belangrijker?

Vrijdag sta ik in de kantine boven de tosti’s te bedenken wat ik allemaal moet regelen. Kapper, mondhygiëniste, een zwempak dat ik te leen heb, bibliotheekboeken verlengen, wassen draaien, tas inpakken, en mijn deelname aan de triatlon in Niedorp afzeggen.

Dat vind ik nog wel een dingetje. Ik doe namelijk ieder jaar mee sinds 2010. Was alleen in 2011 geblesseerd.  Connie doet dit jaar voor het eerst mee en ik wil graag de strijd met haar aan. Het is leuk als je met iemand in een wedstrijd zit waarmee je kan sparren.

Maar ik heb het ervoor over om weer een keer met Petra op vakantie te gaan, zodat zij niet alleen hoeft te gaan.

Ik herinner me de keer dat wij samen naar Terschelling gingen met de tent toen wij bijna twintig waren. We hadden de hele week niet meer gezien dan de tent, de supermarkt en het kroegje waar het wel errug gezellig was. En dat het een keer heel hard waaide en we de tentstokken vasthielden.

Dat was ook de laatste keer dat we samen op vakantie waren. 

Wim en Rick brengen me zaterdag ochtend naar Alphen waar zij woont met Justin en Didier.

Didier ziet er erg ziek uit.

Hij heeft alvleesklierontsteking en moet veel pillen slikken. Als een Florence Nightingale ontfermt Justin zich over Didier. Hij twijfelt er geen moment aan dat hij thuis moet blijven voor zijn grote vriend Didier. De intensieve verzorging kan hij niet aan de buurman overlaten.

Petra en ik vertrekken naar Normandië en het huisje is alleraardigst. Een rond gebouwtje waarin van alles  aanwezig is. Het staat helemaal vol met functionele spullen maar ook met beeldjes van duiven. het scheen vroeger een duiventil geweest te zijn.

Een dagje naar Rouen, de stad waar Jean d’ Arc berecht is en op de brandstapel om het leven is gekomen. Er zijn veel kathedralen en de Jean d’ Arc église, een modern gebouw in de vorm van haar hoedje. Daar is een concert waar we bij mogen zijn. Het duurt wel twee uur en we genieten ervan. Mooie muziek, met een sopraan die heel mooi kan zingen.

Volgende dag naar Les Andelys waar we een ruïne bezoeken. Ik heb mijn zwemspullen in de auto en al kijkend over de rand van de ruïne zie ik een zwembad. Daar trek ik een stuk of wat baantjes voor de training van de volgende triatlon.
Petra knipt mijn haar met een keukenschaar.

De derde dag gaan we naar Etretat en zien we de krijtrotsen die zo bekend zijn in Normandië. We klimmen op de rotsen en genieten van het uitzicht en we zitten een tijdje op het kiezelstrand met super kiezels. 

De laatste dag gaan we nergens naar toe en luieren we in de tuin met vlak naast ons tuintje de koeien die grazen.

Ik heb mijn boek uit en lees er nog een van Petra die er 10 mee heeft genomen. En wij, alle twee Bakkertjes, genieten van die lekkere gebakjes van de warme bakker.

De donderdag gaan we weer naar huis omdat ik vrijdag weer met Wim op vakantie  zal gaan. We komen thuis bij Petra en Didier ziet er al heel veel beter uit. Justin is blij dat ik met Petra  mee ben gegaan. Wim haalt me op uit Alphen en ik kijk terug op een zeer leuke en onverwachte vakantie die uit nood tot stand gekomen is.

Welk lot is dat?

Een lot uit de loterij.

28 Juni Uitje Castricum van de Zonnebloem Risdam.

De loten van de zonnebloem heb ik in mei al opgehaald bij Helen, maar ze liggen nog steeds klaar om te verkopen. Ergens knaagt er een geweten dat ik dit al lang had moeten doen.  Maar ik moet altijd zoveel andere dingen doen en vooral in de tijd dat het gunstig is om te lopen langs de deuren. Eten koken, opruimen, afwas, even rust na een dag werken of sporten en dus blijven de loten liggen op hun plekje.

Maar gister werd ik overtuigd van de prioriteit van deze activiteit.

Woensdag 28 juni verzamelden 25 mensen zich voor de ingang van het Avondlicht.

Het weer was niet geweldig, maar we gingen toch allemaal in de auto’s die voorstonden en de rolstoelen werden in de Boedelbak geladen.

Na de oproep van Helen vorige week om nog 4 rolstoelduwers te vinden had ik een oproepje geplaatst aan mijn fietsvriend(inn)en en daar kwamen zo waar twee spontane reacties op.

Connie en Monique hadden er wel zin in en namen een vrije dag om mee te gaan.

Mevrouw Weber zat naast mij in de auto en van de autorit genoot ze al. We reden door de Beemster en zagen de koeien, paarden en schapen op de eindeloze weilanden. We reden langs de mooie boerderijen die er volgens mevrouw Baas die achterin zat altijd zo goed verzorgd uitzien in deze polder.  Mevrouw Weber werd enthousiast  toen ze het Alkmaardermeer zag. We kletsen wat af in de auto en voor we er erg in hadden kwamen we op de plaats van bestemming aan, het restaurant  Johanna’s hof.  Er was een ruime parkeerplaats en  daar  mocht je beslissen of je naar het strand wilde lopen of naar de vogelspotplaats in de duinen.

Omdat mevrouw Weber veel naar de wc moet kozen wij voor de duinen. We wandelden over een goed begaanbare weg voor de rolstoelen. Langs het pad stonden veel bloemen zoals de Teunisbloem en Slangenkruid. Sommige waren met de bloemen bezig, anderen kletsen gewoon lekker met elkaar over van alles en nog wat.  De vogelspotplek was een hutje aan een meer waarin je even kon zitten. Helen had drinken mee en we genoten daar van een glaasje fris en keken ondertussen of we al vogels konden spotten.  Het bleef bij eenden, meeuwen en meerkoeten. 

Mevrouw Hartsuiker, een tengere doch zeer kordate dame  hield het goed vol met haar rollator. 

Weer terug bij het restaurant  kon Mevrouw Weber naar de ruime invalidentoilet.

Eef en Gre kwamen vanaf het strand lopen met zweet op het voorhoofd. Het was dus een aardig tochtje geweest.

Aan een aantal tafels konden we aanschuiven en kregen we koffie of thee en een pannenkoek. De bediening was gezellig en we zaten er mooi.

Er werd lekker gepraat en heerlijk gegeten.  Het ijsje toe zag er ook erg leuk uit.

We hebben er best een tijd gezeten terwijl het buiten miezerde.

Aan de overkant van het Johanna’s hof was het bezoekerscentrum De Hoep.

Daar hebben we gekeken naar de dieren die in deze omgeving leven en kon je zien hoe het water gezuiverd werd. De dieren waren opgezet en er werden filmpjes getoond.

Buiten werd het weer lekker weer en dus bleven we nog even lekker buiten zitten om even weer samen te praten. Het was een gezellige groep en iedereen had wel wat te vertellen.

Maar ook aan deze dag kwam een eind en dus reden we weer naar Hoorn. Maar deze keer reden we door Limmen en Heiloo naar Alkmaar en over de Noordervaart. Rondje Noord Holland.

Het was een mooie rit met regen op de ruiten.

Moe maar voldaan kwamen we bij Avondlicht en hoopten dat de rolstoelen er ook aan zouden komen.

Wat waren we blij dat we die gele bak aan zagen komen.

Rolstoelen uit de wagen en weer uit elkaar klappen. Dat is ook nog weer een kunstje die niet voor iedereen weggelegd is. Maar we kwamen eruit hoor.

Alle stoelen, kussens en rollators kwamen weer bij de juiste eigenaren terecht.

Ik bracht mevrouw Weber naar haar kamer en reed daarna naar huis met het voornemen om de loten zo snel mogelijk te verkopen zodat de Zonnebloemvrijwilligers snel weer zo een dagje kunnen organiseren en ik ga weer mee!

Wie wil er een lootje van me kopen?

2 euro per stuk!