Voor mijn collega's die door gingen met hun werk, ondanks dat er op dezelfde hoogte als onze werkruimte 100 meter verderop een laken op de grond lag, een politiemacht op de been was, een traumahelikopter landde, een pand werd ontruimt en een politiehelikopter in de lucht zweefde.
Jaaaah, ik tel weer mee!
Eindelijk heb ik nu een appje gekregen van JWW met een
opdracht waar ik zolang op gewacht heb.
En niet eentje, maar een heel lijstje wat ik af moet werken.
Dit is het echte werk na jaren van rommelen en kleine klusjes doen. Ik mag eigenlijk
niet mopperen hoor, verdien er mijn brood mee en nog veel meer en kan me dus
alles veroorloven. Maar dit is toch waar ik het liefst voor ga .
Ik bekijk het lijstje, zes in totaal.
Dat ga ik even slim aanpakken en natuurlijk betrek ik Jim
hierin. Hij kan veel van mij leren.
Als een kok met zijn recept werk ik mijn lijstje af van de
benodigdheden en vergaar de spullen met grote alertheid. Ik mag geen fouten
maken, want anders zijn de gevolgen groot.
Allereerst auto’s aanschaffen. Een bestelbusje valt het
minste op en met een neutrale kleur zonder opschrift gaat het helemaal goed,
een Golf en een ouwe blauwe Volvo.
In het schuurtje boven de deur heb ik in een dubbele wand
mijn koffer verstopt. Ik haal hem eruit en controleer ieder onderdeel van mijn
speeltuig. Ik poets en gluur door iedere opening of er geen stof in zit.
Kleding, dat moet ook kloppen met de omgeving waar ik me
straks in begeef.
Gelukkig hebben we internetwinkels en ik bestel een aantal
outfits. Ik volg mijn zes numers en weet nu precies wat hun gewoontes zijn en
waar ze zich op bepaalde momenten begeven.
Wat toch mooi dat Jim diabeet is. daardoor kom ik
gemakkelijk aan naalden, spuiten en insuline.
Na een paar dagen heb ik Jim geïnformeerd over de plannen en
hij is wild enthousiast.
We gaan op pad, op een zondag in oktober.
De eerste van het lijstje in aan de beurt en we vertrekken
naar de haven. Daar loopt hij met zijn hondje en met een soepele beweging weet
Jim een spuit in zijn arm te zetten. We
lopen iets harder door en horen hem nog wat geluiden geven, maar voor we het
weten is hij al buiten bewustzijn. Het hondje loopt gewoon door. Die wil zo
gauw mogelijk naar huis en kijkt niet eens om naar de man die hem net nog aan
de lijn had.
De man valt in het water en met een paar kringen in het
water verdwijnt hij in de diepte.
Verdorie, daar staat net een man in zijn onderbroek op een
boot! De man hoort de plons en kijkt verschrikt naar de kringen in het water.
Hij pakt een haak van de boot en begint te hengelen. Even later zien we dat hij
de man opvist uit het water, maar dat hij hem niet uit het water kan krijgen.
Hij schreeuwt om hulp. Wij staan in de portiek van een huis en kunnen van
daaruit zien dat er al snel hulp komt vanuit verschillende huizen.
De man wordt op de boot neergelegd en gereanimeerd door een
tengere dame. Ze wordt al snel overgenomen door iemand die zich kenbaar maakt
als arts.
De politie komt aanrijden en nemen het over en de ambulance
rijd voor. De man wordt meegenomen, maar wij weten dat hij het niet gaat halen.
We blijven nog even op onze schuilplaats staan en horen de vrouw tegen de
politie zeggen dat deze man echt niet van de boot is gevallen, want hij had
gladde schoenen aan.
Wauw, wat een Sherlock vrouwtje, die kijkt zeker krimi’s.
We gaan naar huis en evalueren de zaak. Het enige wat me
dwars zat was deze opmerking die een juiste constatering was.
In de krant van de volgende dag staat een stukje waar niets uit duidelijk gemaakt
kan worden. Hieruit concludeer ik dat de politie in het duister tast over wat
er daadwerkelijk gebeurd moet zijn, dat stelt mij gerust.
Ik vink hem af van het lijstje en ga door met de volgende.
Voor de volgende moet
ik naar de grote stad en vertrek ik vanaf het schuurtje dat ergens achter mijn
oude huis staat en neem de koffer mee in mijn bestelbusje.
Jim is er ook en we kleden ons in legerkleurige kleding. Dan
val je niet op tussen de jeugd van tegenwoordig. We rijden naar de stad en daar
jatten we een fiets.
Jim gaat op de hoek van de straat staan en ik rijd met de
fiets de parkeergarage in.
Daar zie ik dat ik precies op tijd ben en trek mijn geliefde
tuig uit mijn jaszak en schiet een kogelregen naar de Audi waar nummer twee
zojuist ingestapt is.
Ik kijk niet om en rij rustig weg naar Jim. Ik parkeer de
fiets aan een hek en stap in. We rijden tientallen kilometers en stappen uit
het busje en steken hem in de hens.
Zo, daar is geen bewijsmateriaal meer.
Even verderop hebben we al een paar dagen eerder de Golf
neergezet en rijden ermee naar de andere kant van de stad. We eten even een
hapje en rijden naar nummer drie. Met onze ervaring en stalen zenuwen weten we
op slinkse wijze ook nummer drie te laten stoppen met ademhalen.
De Golf rijdt lekker, maar deze rijden we het kanaal in.
Toch jammer van al die auto’s.
’s Avonds kijk ik met
jim naar het journaal en weten dat we succesvol zijn geweest. Dat er
naast deze nummers ook een aantal andere slachtoffers zijn gevallen kan ons
niets schelen.
We houden ons even stil om de week erop ons te richten op
nummer vier.
We appen hem dat hij van ons informatie kan krijgen en
spreken af op het hoogste dek van het plaatselijke hospitaal. Ik rij weer op
een gestolen fiets naar de plek waar we afgesproken hebben en zien zijn BMW
staan.
Ik handel snel, schiet
hem neer, leg het pistool bij zijn hand en weet zonder dat iemand het
gezien heeft langs de nood trap te verdwijnen.
Jim staat met de Volvo op de beneden verdieping en we
vertrekken nog voor er met veel sirenes politie aan komt rijden. Eerst zie ik
op het nieuws dat er geschoten zou zijn, maar later staat er op internet dat
hij het zelf gedaan zou hebben.
Missie 4 geslaagd, nog twee te gaan.
Ik hoor nog meer sirenes, ze loeien maar door en het houdt
niet op.
Ik doe mijn ogen dicht en weer open en merk dat ik in bed
lig en dat een wekker afgaat. Huh??? Wat is dit? Heb ik dit allemaal alleen
maar gedroomd?
Ik kijk om me heen en probeer te schakelen en te realiseren
wat droom is en werkelijkheid. Dan weet ik het, het was een droom, want ik heb
geen zoon die Jim heet.
Ik ga naar de badkamer, neem een douche en laat de droom van
me afspoelen. Mijn hart begint weer normaal te kloppen.
Ik kleed me aan en loop naar de keuken om een lekkere bak
koffie te drinken. Voor het huis zie ik een auto met strepen op de deur staan.
In de fruitschaal zie ik een sleutelbos liggen die me vaag
bekend voorkomt.
Dan gaat de voordeurbel
voetnoot:
Dit verhaal berust op nieuwsfeiten van de afgelopen weken en daarbij ook de treurige dood van iemand vlak voor de ramen van mijn werkplek. Dit is natuurlijk uitermate droevig, vooral voor de nabestaanden. We waren zeer onder de indruk van deze gebeurtenis.
