Ik ging met mijn familie een weekendje weg naar onze zus in
Frankrijk.
We gingen met het vliegtuig, omdat dat zo ontspannen reist
volgens Ellie.
Ik heb een paspoort waar een foto op staat dat ik nog donker
haar heb. Dat haar is nu heel licht geworden en niet meer geverfd. Ik verbaasde
me erover dat ze zagen dat ik het was. Daar deden ze niet moeilijk over.
Als je met het vliegtuig reist moet je inchecken, daarna
door de douane en daarna je ticket af laten scheuren. Een heel ritueel waarbij
ze allemaal streng kijken en heel goed in je paspoort kijken.
Ik ging er heel
ontspannen naartoe. De eerste dame keek even goed in mijn paspoort en ging
ermee naar haar collega. even overleggen
en samen kwamen ze terug. Weet u dat uw paspoort verlopen is? Ja, dat wist ik
wel, maar hij mag toch in Europa 5 jaar verlopen zijn? Ik had dat ergens gehoord en meteen
opgeslagen en voor waar aangenomen.
De vrouw achter de balie zocht de regels hierover in de
computer. Niet te vinden natuurlijk. Ze maakte een notitie voor de douane en ik
mocht door, maar ze zei dat het eigenlijk niet de bedoeling was. We mochten
doorlopen en ik voelde de ogen van de familie op mij gericht. Oh oh, wat stom
om je paspoort te laten verlopen.
De familie keek
gespannen toe hoe ik door de douane zou komen. Bij de douane was de aantekening
aangekomen en ik mocht wel door na wat
gesmoes met collega’s en strenge blikken
op mijn papieren.
Nog een tijd wachten
voor het vliegtuig klaar stond en ja hoor, bij de controle van de ticket werd
weer gezien dat het paspoort verlopen was. Mijn broers en zussen waren al
doorgelopen en stonden gespannen toe te kijken om te zien of ik er doorheen
kwam. Het duurde dit keer wel lang. Ze was nogal vasthoudend. De vrouw was erg
verbaasd dat ik door de controle was gekomen en keek boos naar me en zei dat ze
het deze keer door de vingers zou zien, maar dat het eigenlijk echt niet mocht.
Met mijn paspoort in mijn hand ging ik de trap op van het vliegtuig en een
zucht van verlichting ging door de groep familieleden.
Het weekendje was
geweldig leuk. Een mooi feest ter ere van de verjaardag van zus Ellie en zwager
Ko. Het was mooi weer en we hebben veel gewandeld. En heel veel gepraat met
elkaar over van alles en nog wat en vooral veel over vroeger.
Voor je het wist was
het weekend weer om en was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Het was weer spannend om de weg terug aan te
vangen met het verlopen paspoort. Ik zei al tegen mijn zus dat ze me misschien
niet naar huis lieten gaan en dat ik dus misschien langer zou moeten blijven.
Bij het inchecken
zagen ze het verdorie meteen weer. Ze zijn geslaagd voor oplettendheid. Ze
vroegen hoe ik in Frankrijk was gekomen en wanneer hoe het kon dat ik met het
vliegtuig naar Frankrijk was gekomen met een verlopen paspoort. Ik voelde me
steeds illegaler worden. Ze ging weer overleggen met een collega, ik was weer
de laatste die door de incheck balie kwam. Ze nam het afscheurstrookje van mijn heenreisticket in beslag, want dat
zou voor haar een bewijs zijn dat ik door de Nederlandse douane doorgaleten zou
zijn. Met een zucht ging ik naar de douane en weer bevloog mij een angstig
gevoel, omdat ik ruimbagage in mijn
handbagage had gedaan. Ik had het cadeau mee op de heenweg en terug was mijn
bagage niet zo veel meer. Dus besloot ik mijn handtas in mijn weekendtas te
doen en mee te nemen als handbagage. Maar net voor de douane drong het tot mij
door dat ik deodorant in de tas had en een fles shampoo. En dat mag natuurlijk weer niet he!
Het werd uit mijn bagage gehaald en in een bak gegooid. Ik
voelde me wel erg opgelaten door dit gedoe. Mijn zwager moest zijn schoenen uit
doen en nadat hij zijn schoenen weer aanhad gingen we gelaten naar de rest van
de groep die ondertussen al bijna in het vliegtuig zat. Gelukkig was het bij de
controle van de ticket dezelfde vrouw als bij de incheckbalie. Pffffff, dat
scheelde weer een hele discussie. Vlug de trap op en lacherig kwamen we het
vliegtuig binnenvallen. Wil, waar is je tas? Oh nee he. Die staat nog bij de
douane, want die schoenen moesten uit en het was allemaal zo spannend he.
Dus Wil rende terug
van de trap af, maar werd beneden aangehouden. hij mocht niet meer
terug. Gelukkig werd zijn tas uiteindelijk teruggebracht en konden we eindelijk
vertrekken. Binnen 100 minuten waren we in Rotterdam.
Ik ga volgende week
naar het gemeentehuis voor een nieuw paspoort met een actuele pasfoto en
lange houdbaarheidsdatum!!
