vrije maand

Een maand vrij!!! De hele maand maart had ik vrij gevraagd.

wat een luxe, zeeën van tijd waarin je zo veel kan doen.

De to do lijst zat in mijn agenda met ruimte erachter om af te vinken.

Ik had er zin in om eens goed het huis door te werken, zolder opruimen, eindelijk eens de bovenverdieping aanpakken met latexverf en afwerklatjes, de keukenkastjes onder handen nemen, de tuin renoveren, de ramen lappen etc. en natuurlijk ook nog leuke dingen doen, sociale contacten aanhalen en de training voor de triatlon vorm geven.

En oh ja de laatste dag mijn verjaardag vieren en dus zeker wel zelf taarten bakken.

De eerste dag liep ik een dag mee met een verpleegkundige op de oncologie afdeling. dat was heel mooi om mee te maken. De dagen erna was ik bezig met het verslag en ook nog met een interview voor het clubblad van de atletiekvereniging. De vrijdagavond ging ik met Connie naar het theater, de marathon mochten wij natuurlijk niet overslaan, want wij waren volop in training voor de triatlon.

Het eerste weekend ging ik met vrienden naar Rotterdam, een arrangement via de NS. Erg gezellig, mooi door de stad gewandeld en veel gezien. De markthal vond ik geweldig leuk. Wat was er veel te zien aan etenswaren die voor mij geheel onbekend waren. En sommige dingen kon je bijna proeven als je erlangs liep. Ik had helaas afgesproken dat ik zou vasten met Ellie en Lia, dus voor mij geen kokosmakronen en andere lekkernijen. Maar het was ook nog een lust voor het oog.

de week erop maakte ik mijn verslag af, regelde een stukadoor voor herstelwerkzaamheden, vergaderde ik met de zonnebloemvrijwilligers van de Risdam en startte met rommelen in huis. Maar Marc was er ook nog, die moest studeren en thuis aan de keukentafel zat hij te werken aan een scriptie.

Dus geen keukenkastjes schoonmaken, geen muren schilderen, maar wel koffie drinken en lekker onder de middag samen eten.

Wel nam ik de tijd om te zwemmen, want ik had zowaar een beetje de slag te pakken.

Als een slak ging ik door het water, maar wonderwel kon ik zomaar 20 baantjes achter elkaar zwemmen. Ik was trots.

Sytse Adema , de coach van Rick, kwam langs en ik kon er nu even bij gaan zitten. Heerlijk om te zien hoe hij Rick motiveert om na te denken over zijn leven en deel te nemen aan het gesprek. Op een avond ging ik met Gerda Ed en Hanneke naar Wende.

Ik had een totaal andere voorstelling van deze voorstelling en dus wist ik niet wat ik meemaakte toen ik werd overladen met geluids- en lichteffecten. Ik dacht dat ik lieve Franse chansons zou horen. Dat was dus niet zo en ik denk dat mijn rechterbuurvrouw hetzelfde had verwacht. Ik heb haar de helft van de tijd met haar handen op haar oren en en haar ogen dicht zien zitten. Gerda kreeg de slappe lach aan mijn linkerkant en toen had ik het ook niet meer natuurlijk. Wat een klucht!!

De vrijdag was het mooi weer. Ik had met Hanneke afgesproken om te zwemmen. Het ging nog beter! Moedig van trots stapte ik daarna op de fiets en reed door de Wieringermeer op mijn trekje. Stampen tegen de wind in, heerlijk dat polderlandschap. Daar kan ik echt van genieten.

En zo werd het zaterdag. Wim wilde auto’s kijken bij verschillende garages en dus trokken we een zaterdag erop uit. Mooi hoor die technische snufjes in de auto.

Ik wil een auto met zo’n Ipad voorin het dashboard. Dat lijkt me erg handig om mij door het verkeer te leiden naar bestemmingen. We kwamen erachter dat de auto’s toch wel duur zijn, even doorsparen dan maar en de Volvo aaien, zodat hij ons nog niet in de steek laat.

Zondag had ik afgesproken met Petra om een stuk van ons Zuidezeeroute te lopen. Na wat stress in de ochtend met brengen naar de bestemming liepen we over dijkjes en paadjes door de allemachtig mooie natuur tussen Volendam en Uitdam. Zo konden we weer even praten over belangrijke zaken in het leven. Filosoferend en relativerend kwamen we in  Uitdam aan waar je met een paar passen zo weer uitstapt. Het is eigenlijk een straat in het water. We vonden het wel heel apart om dit te zien.

Een volgende week begon en dus had ik het plan om het bakje “betaalde rekeningen” op te ruimen in de ordners. Een mooi karweitje voor de maandagmorgen. Dat bakje bezat wel heel veel papieren, lang niet meer gedaan dus.

Dinsdag kwam Willemijn uit Limburg en gingen we wandelen in Schoorl.  Ook met haar raak ik niet uitgepraat en hebben we elkaar altijd veel te vertellen.

De woensdag begon ik toch maar eens echt met opruimen en liet ik de trap naar beneden klappen van de vliering.

Daar begon ik in de hoek van het speelgoed. Ik pakte een blok van laden op en deze viel tegelijkertijd uit elkaar waardoor al het lego en laden over de vloer verspreid lag. Ik denk dat er ook nog een laatje vol zand zat, dit lag in ieder geval door de lego heen. Nou, dat begon al goed! gatverjakkis! Dan heb je meteen al geen zin meer om verder te gaan. Ik pakte alle moed bijeen en begon de ravage op te ruimen. Tja, weggooien is best moeilijk. Ik heb toch wat dingen naar Noppes gebracht, maar ik had verwacht dat ik een ruimere zolder over zou houden. Tussen de bedrijven door ging ik samen met Marc en Rick stemmen. We reden met zijn drieën naar de school met onze stembiljetten en Idpas. Ik was trots op mijn zonen die gingen stemmen. Marc had allemaal groene kleren aan en zelfs de glazen van de zonnebril waren groen, dus je kon zo zien waar hij op ging stemmen.

Donderdag waste ik alle wassen, streek alle strijkgoed en pakte ik de spullen voor een weekje weg met Gerda.

Zoals ieder jaar gingen we een weekje fietsen. Helaas was het huis in Frankrijk verkocht en dus moesten we een nieuw verblijf zoeken.

We boekten een huisje in Cochem in Duitsland.

Met de Volvo en onze “TomTom” reden we een enorm eind om in Duitsland. Dat ding weet gewoon de weg niet. Uiteindelijk hebben we een kaart gekocht om te zien waar we reden en kwamen we op de bestemming aan.  Het was een speciaal huisje in jaren 20 stijl ingericht. Een rondbol plafond gaf leuke geluidseffecten.

Het was helaas nog een beetje koud en regenachtig, dus van het fietsen kwam niet echt veel terecht. Toch hebben we iedere dag gesport. Ik heb zelfs een koppeltraining gedaan.

Eerst 35 kilometer gefietst en daarna 12 kilometer hardgelopen. In Cochem hebben ze een mooi zwembad en we hebben twee keer gezwommen.

Daar zwom ik zo 70 baantjes (25 meter) achter elkaar!!

Volgens Gerda maakte ik mijn armslag niet af waardoor ik minder vaart maakte.

Weer een leerpuntje ontdekt. Ik had daar tijd om een boek te lezen.

Het parfum van Patrick Suskind. Poeh, wat een heftig, maar prachtig geschreven boek.

Ik kon hem bijna niet wegleggen. Niet zo gezellig voor Gerda.

We hebben veel winkels gezien en wat dingen gekocht. We zijn erg blij met onze cadeautjes die we voor elkaars verjaardag hebben gekocht.

De week was ook zo weer om en daar gingen we weer met de Volvo naar huis. Dat ging veeeel sneller dan de heen weg dankzij onze kaart.

In het weekend waste de wasmachine steeds maar door en had ik tijd om te lopen op de baan en op zondag te fietsen met de Rondtollertjes. Ik moest op tijd thuis zijn, want ik zou met Mevrouw Weber naar een muziekmiddag in de Huesmolen.

Maar thuisgekomen zag ik op mijn telefoon dat ze afgezegd had vanwege een zere knie en voet. Jammer, ik had haar graag mee willen nemen naar de muziek. Ze had er zo zin in. De middag even rustig met Wim in de tuin gezeten en zo had ik evengoed energie voor de avondtraining van zwemmen.  Maandag deed ik wat huishoudelijke taakjes en de avond liep ik weer met een gezellig groepje op de baan.  Ik had zo toch wel erg veel gesport de laatste dagen en dinsdag was ik moe. Had dus nergens zin in en dus deed ik niet veel. Even met een boek op de bank dan maar he.

Tijdens het plasma geven rustte ik ook even uit, maar het fietsen ernaar toe en weer terug vond ik al veel. Woensdag was ik weer energiek, deed boodschappen en ging taarten bakken en lasagne maken.

Whaaaaah 30 maart en ik heb geen kwast aangeraakt, geen latje vast gezet, geen keukenkastje schoongepoetst en de ramen glimmen ook nog steeds niet.

Ach, wat maakt het uit. Ik had twee weken terug ook in mijn hoofd om de auto te poetsen. Gelukkig had ik dat niet gedaan want de volgende dag zag de auto er zo uit !! En op het raam achter het huis en de garagedeur zaten ook hele grote vogelpoepen. 

                                                 Poetsen is zoooo zinloos.!!

Morgen ben ik jarig en vier ik ook het einde van deze vrije maand. Maandag gewoon weer te werk en wie weet maak ik dan wel een keer iets schoon. En de stukadoor gaat de plafonds spuiten. Scheelt mij weer werk. Sommige dingen moet je door een expert laten doen.

weekje met zussen

ik heb zussen

ze zijn heel leuk

we hebben veel lol

maar we zien elkaar zo weinig

ik heb zussen

ik heb er wel vier

ze hebben allemaal 

een druk bestaan

ik heb zussen

soms komen we bij elkaar

en doen we gek

zoals je ziet

op papier

Ik begin op deze lege bladzijde met schrijven

ik heb veel in mijn hoofd

weet niet waar ik beginnen moet

misschien moet ik dat ook niet doen

gewoon leeg laten

zo mooi wit zonder woorden

maar dat betekent dat ik zwijg

spreken is zilver

zwijgen is goud

toch wil ik wat op dat papier krijgen

iets moois

iets wat uit mijn hart naar boven komt borrelen

dat is nog niet zo makkelijk

gewoon zo mooi!!

Stagiaire

Al 30 jaar werk ik in wat ze noemen de ondersteunende dienstverlening van het West fries gasthuis. Op het Klinisch Chemisch Laboratorium doen wij onderzoeken in allerlei lichaamsvochten. Mede met de resultaten van dit onderzoek kunnen artsen hun diagnose stellen of een ziekteproces of behandeling volgen.

We doen ook de bloedafnames in de kliniek en wandelen dan met flinke pas achter een prik-kar door de gangen van het WFG. We hebben dan een kort contact met de patiënten die we prikken, maar ook met de verpleging en artsen.

We moeten weleens zoeken naar de verpleging om infusen stil te zetten of vragen te stellen over de afname. Uit een enquête kwam een aantal jaren terug naar voren dat de verpleging weleens moeite had met de communicatie met het Laboratoriumpersoneel.

Daarom werd een werkgroep ‘Communicatie’ samengesteld.

Deze groep, waar ik ook in zit, probeert ieder jaar een aantal afdelingen waar wij contact mee hebben te bezoeken en te bespreken of en welke problemen zich voordoen in de communicatie en of daar een oplossing voor te zoeken.

Soms gaan we naar een afdeling waar we eigenlijk denken dat alles goed gaat, maar pratende voort komen we toch altijd wel op iets wat weleens irritatie geeft of wat er veranderd zou kunnen worden om processen te verbeteren.

In mijn vrije tijd loop ik weleens in de loopgroep van av Hollandia met Marian Hes.

Zij is verpleegkundige en toen ik vertelde over deze werkgroep kwam het plan naar voren om eens een keer ‘in elkaars keuken te kijken’.

Marian vroeg het aan bij haar leidinggevende en we prikten een datum. 1 maart werd de dag dat ik met haar meeliep in uniform als ‘stagiaire’. In dit verhaal probeer ik een beeld te geven van hun werk als verpleegkundige.

Ik weet niet meer precies de volgorde door de vele indrukken van die dag, maar ik doe een poging om het allemaal te vertellen. Ik noem buiten Marian om geen namen. De patiënten noem ik op fictief kamernummer.

We hadden er erg veel zin in, maar ik vond het wel spannend. Ik hoopte dat ze niet teveel van me zou verwachten en het viel gelukkig mee. Ik keek alleen mee en hield af en toe wat vast. Ik was als het ware haar derde duim.

Ik werd heel vriendelijk verwelkomd in het team dat achter de computer kroop om HIX te openen en luisterde naar de meiden van de nachtdienst. De nachtdienst had het erg druk gehad, de bellen bleven maar rinkelen uit hun pivots. Dit zijn apparaten waarop ze de bellen horen van de patiënten, meteen zien op welke kamer en het is ook mogelijk om ermee te bellen en te praten met de patiënt. De nachtdienst had al een lijstje gemaakt wie welke patiënt zou verzorgen en wie ‘de oudste’ was van die dag. Op de computerkarren  zaten de medicijnen in bakjes verdeeld per patiënt van iedere verpleegkundige.

In HIX kon Marian zien wat er met de patiënt moest gebeuren en ze schreef dit op haar lijstje die ze de hele dag bij zich droeg. Ze maakte daarop aantekeningen als ze opdrachten kreeg van de artsen of collega’s.

‘De oudste’, dat is degene die de leiding had op die dag, vroeg aan iedereen of ze wisten wat ze moesten doen en of ze het aankonden. Wij hadden eerst vijf patiënten, maar er werden er twee overgenomen door een echte stagiaire.

En daar gingen we dan de gang op, pakten de computertafel en de rijd bare bloeddrukmeter en stapten de kamer binnen. “Goedemorgen meneer 55, hoe is het nu met U? “ vroeg Marian. “Ik had U ook al gezien in mijn weekenddienst”

Het ging iets beter met meneer, de bloedsuikers waren volgens hem niet meer zo hoog.

Hij zat nog wel aan dezelfde aantal liter zuurstof.

We deden een bloedsuikermeting met het POCT apparaat, die zag er inderdaad goed uit. De stand van de insulinepomp werd veranderd omdat de waarde nu onder de 10 was. De stand van de pomp werd ingesteld naar wat de waarde van de suiker was.

De routine functiemetingen werden gedaan. Dit zijn de bloeddruk, hartslag ademfrequentie, temperatuur en soms ook het gewicht. Dat was bij hem belangrijk omdat hij plastabletten had gekregen.

De waarden werden in HIX gezet en ook moest de SIT score gedaan worden. Dit is een score die komt uit de waarden en de indruk die de patiënt geeft op de verpleegkundige. Als zij zich zorgen maakt om de patiënt, wordt dit geregistreerd en heeft dat invloed op de score. Dan moet daar wat mee gedaan worden door de artsen. Maar dit keer was de score goed.  We overlegden met de patiënt of hij wilde douchen en hoe laat dat moest gebeuren.

De volgende patiënt was op zich mobiel. Ze moest alleen afgekoppeld worden van opvangzakken voor urine uit de nefrodrains (dit zijn drains die gelegen zijn in het nierbekken om de urine af te laten lopen). ' s Nachts worden er grote zakken aangekoppeld maar overdag gebruikt men beenzakjes. Deze zijn een stuk kleiner dus  men moet deze overdag legen in het toilet. Dat deed deze mevrouw zelf.

We deden de functies en de score die weer goed was. Mevrouw 49 kreeg handdoeken en kon zichzelf lekker gaan douchen. De tijd schoot al aardig op en we moesten voortmaken, want we hadden een gesprek om 9 uur met meneer 53 en de arts. Zijn vrouw en dochter waren daar ook bij aanwezig, maar hij wilde Marian er ook bij hebben. Dat scheen wel gebruikelijk te zijn, handig ook als de verpleegkundige weet wat er gezegd is.

Meneer was net vorige week naar huis en had met huisarts afspraken gemaakt om niet meer behandeld te worden. Geen ziekenhuisopname meer. Helaas was dat niet goed gecommuniceerd met de huisartsenpost met het gevolg dat toen meneer op een avond erg benauwd werd deze niet een huisarts eropaf stuurden, maar een ambulance. De broeders hadden hem gevraagd of hij mee wilde gaan en meneer was op dat moment zo benauwd dat hij bang was om te stikken. Dus ging hij mee om weer aan de zuurstof te kunnen. De angst had op dat moment het verstand overheerst. Thuis had hij geen zuurstof omdat hij rookte, dan mag dat gewoon niet voor gevaar van explosies.

De dochter gaf aan dat haar vader toch blij was dat hij er nog was en nu kwam de vraag of hij echt niet meer levensrekkende behandelingen zou willen.

De arts nam de tijd om meneer alles uit te leggen en meneer kon ook vertellen hoe het heeft kunnen gebeuren dat hij toch opgenomen was. De arts kwam met het voorstel dat hij met een geestelijk verzorger kon praten over deze levensvraag.  Dat wilde hij graag en Marian schreef op dat zij dat ging regelen.

Zijn vrouw verzorgde hem en de dochter gaf aan dat dit de laatste tijd best zwaar was. Meneer had  een longontsteking en zat aan een infuus met antibiotica. Hij zou nog zwakker zijn na de ziekenhuisopname. Voorgesteld werd dat meneer in een verpleegtehuis aan zou kunnen sterken of thuishulp zou kunnen aanvragen.

Daar mocht hij over nadenken en overleggen met zijn vrouw en dochter.

Ik vond het heel mooi hoe dit gesprek verliep en heb heel veel bewondering voor het respect en rust waarmee dit gesprek gevoerd werd. Dit was wel het moment wat mij het meeste raakte.

We gingen weg en de arts bleef nog even napraten. Marian belde de geestelijk verzorger en we gingen weer naar meneer 55 om te douchen. Afkoppelen van het zuurstof en de stekker van het infuus eruit. Kleren uittrekken met een infuus was ook een kunst. Ik kon toen even een helpende hand bieden, want de zakken vloeistof moesten door de mouw heen.

Meneer kon zelf douchen, dus hadden wij de handen weer vrij om medicijnen te geven aan mevrouw 49 en afspraken in de computer zetten. Steeds weer uitslagen, afspraken en handelingen in de computer registreren. Een verpleegkundige zit veel tijd achter de computer. Maar zo kun je wel alles opzoeken en terugvinden wat er gedaan is of afgesproken.

En ondertussen ging de telefoon een aantal keer en kwam een collega iets vragen of moest er iets gecontroleerd worden van medicijnen. Infusen die aangehangen worden moeten namelijk altijd gecontroleerd worden door een tweede persoon. Het was al over tienen dat we ons kop koffie konden drinken. De echte stagiaire was die dag voor het laatst en trakteerde gebak wat ze zelf gemaakt had, Heerlijk !! Samen koffie drinken was niet echt mogelijk omdat de bellen gingen.

Een dame op de afdeling hield het personeel behoorlijk bezig. Er is veel verschil tussen patiënten hoeveel aandacht ze nodig hebben of denken te hebben.

Tijdens de pauze kwam ondersteunend personeel zich even melden zoals geestelijk verzorger (die is altijd zo snel!) en een verpleegkundige die een infuus ging vervangen.

En de arts-assistenten stonden te popelen om de patiënten door te spreken met diens verpleegkundige. In hun kamer zaten de vier zaalartsen achter hun computer en zij bespraken met Marian haar patiënten van die dag. De afspraken werden in de computer gezet. Mevrouw 49 mocht naar huis, papieren voor de apotheek werden door de arts geregeld.

Meneer 55 mocht langzaam afbouwen van zuurstof.

De insuline werd aangepast naar de bloedsuikerwaarden.

Meneer 53 zou gevraagd worden wat hij wilde na zijn antibiotica kuur, naar verpleeghuis of thuis met verzorging.

De geestelijk verzorger was op dat moment nog in gesprek met hem.

Marian schreef alles op wat zij voor haar patiënten moest regelen, weer een afvinklijstje.

De artsen gingen daarna naar de patiënten om hen op de hoogte te brengen van afspraken. Om 11 uur had een verpleegkundige een gesprek en dus werden de pivot aan Marjan overgedragen.

Na het gesprek met de geestelijk verzorger kwamen de artsen met Marjan naar meneer 53 om hem nog een keer de mogelijkheden te melden.

De man was zeer realistisch en koos er zelf voor om aan te sterken in een verpleeghuis. Maar dat wilde hij wel nog doorspreken met zijn familie.  Daar had hij nog tijd genoeg voor. En zo werd het zomaar tegen enen dat we een broodje gingen eten. Tijdens het eten legde ik uit waarom ik op de afdeling was. Ik kreeg mee dat zij de samenwerking met het KCL als prettig ervaren. het enige wat ze wilden doorgeven was dat ze het niet fijn vonden dat uitslagen doorgebeld werden op de nummers die in HIX achter de patiënt in de de computer staan. Deze nummers zijn van de pivots. Je kunt er mee bellen, maar het geluid is niet zo goed. Je kunt zo fouten in de hand werken.

Beter is het om de zaalartsen te bellen of 7460. Dat wilde ik graag even doorgeven hoor, bij deze.

Na het eten werd het to do lijstje afgewerkt, was er weer een gesprek en dus weer een dubbele pivot op zak. Een mevrouw moest op de postoel. Zij wilde naar het hospice, maar ook euthanasie. Men vroeg zich af of het hospice daaraan mee zou werken. Mevrouw was erg ziek en kon nog net op de po stoel komen zitten. In de hoek stond een standaard met haar pruikje. Ik zat me af te vragen hoe het haar zou staan. Nu had ze her een der nog een plukje haar. Ik denk dat ze te moe was om het op te zetten, het kan je dan ook niet meer schelen hoe je eruit ziet.

De SEH belde dat er een patiënt opgehaald moest worden. Deze man was nog maar net drie dagen thuis en toen ging het niet meer goed. We reden een bed uit een kamer, maakte hem op en reden naar de SEH. Op SEH lag hij al aan het zuurstof en we namen hem mee met de zuurstof fles aan het bed.

De man werd in de kamer gelegd die nog maar net leeg was en werd aan het zuurstof gelegd van de kamer. De gasfles werd opgeslagen in een kist in een aparte ruimte voor de veiligheid.

Een alarm ging af van een infuus van een man die zijn stekkers zelf eruit had getrokken om met zijn visite in een aparte ruimte te kunnen praten.  Hij vergat dat er dan allerlei alarmen afgaan. In paniek reed hij vlug met zijn infuuspaal naar zijn kamer. Marjan wees hem op een kamer waar hij aangesloten  kon blijven aan het lichtnet. Kon hij weer verder met zijn gesprek.

De “oudste van die dag” had al aangegeven aan Marian dat ze een speciale handeling kon doen bij een patiënt onder haar toezicht zodat ze die bekwaamheid weer kon aftekenen.

Een man had een PICC en deze ligt vast met een soort knijpertje die weer gefixeerd is met een speciaal soort pleister op zijn arm. Dit moest vervangen worden en dat moet heel steriel gebeuren. Het wordt niet veel gedaan, dus Marian stond wat onwennig aan het bed. Gelukkig ging het goed en werd het afgetekend.

De nieuwe opname had sondevoeding en Marjan had een nieuwe pomp besteld bij het FIS. Deze kwam al snel en kon een nieuwe zak voeding aan de nieuwe pomp aangesloten worden. De rugtas met pomp van meneer was al meegegeven aan de dochter.

En zo liepen we heel wat stappen over de lange gangen van het WFG.

Ik was zeer onder de indruk over hoe het gaat op de afdeling oncologie en heb diep respect voor de toewijding waarmee zij hun werk doen.

Iedere patiënt krijgt aandacht en respectvolle behandeling en dat lijkt me soms best wel moeilijk.

Marian, bedankt dat ik deze dag jouw “stagiaire” mocht zijn en bedankt collega’s van Marian voor het warme ontvangst.

Na deze dag reed ik op de fiets naar huis en was ik extra blij dat ik zo gezond tegen de wind in kon fietsen met de gedachte: Wat is er mooier dan gezondheid?