In een dorpje niet ver hier vandaan was er eens een meisje
dat Lies heette. Lies hield van alles en iedereen, van rennen, van mensen, van
kleuren en ringen. Ze woonde aan de rand van het bos bij de duinen met haar
ouders, zussen en broers.
Ze woonden daar heel mooi. Vlakbij hun huisje iets in het
bos verscholen was een kapel waar veel mensen kwamen om aan Maria te vragen of zij hen wilden steunen in de moeilijke dagen. Ze hielden daar missen en
bedevaarten en haar vader hielp mee met het verzorgen van de kapel. Lies ging
vaak mee met haar vader naar de kapel en
kwam er graag. Je kon er eindeloos zitten kijken naar de schilderingen en de
kaarsen die brandden voorin de kapel. Het bos om de kapel had veel paadjes waar
Lies heerlijk kon rennen als ze weer naar huis ging.
Ze zag dan al die mensen komen en gaan en ook als ze naar school
ging of naar de plaatselijke atletiekvereniging. Al die mensen met hun eigen
verhaal die ze meenamen naar de kapel. In de kapel konden ze hun verhaal in de
stilte vertellen en loslaten boven de vlammen van de kaarsen. Ze werden
meegenomen naar boven in de steeds in beweging zijnde luchtstroom door de vele kaarsenvlammen en ze
kwamen weer naar beneden langs de muren waar het verhaal van Jezus hen opving en absorbeerden. De kapel zat zo
vol verhalen, het was iedere dag een wonder dat deze kapel steeds bleef staan
met al die verhalen in haar muren. Lies kwam er al heel gauw achter dat er veel
kon gebeuren in een mensenleven. Ze
begon al vroeg met hardlopen en dat bleef altijd in haar leven een belangrijke
rol spelen. Het leven daagde haar uit
vanaf het moment dat ze geboren werd. Maar Lies liep hard en was sterk en
groeide uit tot een zelfstandige vrouw die het leven nam zoals het was. Steeds
bleef ze een vechter en hield van een wedstrijd en wilde altijd winnen. En zo
had zij veel verhalen die ze kon vertellen aan haar vrienden, vriendinnen en de
vlammen in de kapel. Ze schreef ze weleens op papier, al die verhalen die in haar
hoofd zaten. Papier, daar hield ze ook zo van. Op papier kon je ook verhalen kwijt en kon je
verhalen delen met anderen. Schriften
heeft ze vol geschreven met al haar verhalen, fantasie en werkelijkheid en
vooral haar verwondering. Hele mooie schriften schreef ze vol met haar verhalen
met de meest excentrieke pennen en met aan haar vinger een ring die nog
extravaganter was dan haar pen. De
ringen namen ook verhalen in zich op. Zo had ze bij iedere ring die ze had wel
een verhaal. De ringen bewaarden ze in haar schatkistje en zo werden dus ook veel verhalen in dat schatkistje bewaard. Verhalen verhalen, ze kon er niet genoeg
van krijgen. De verhalen van mensen, van
wensen en van verlangens. In 2008 werd ze ziek, kanker, acute lymfatische leukemie. Ze had een blog waarop ze schreef hoe het met haar ging. Maar daarnaast schreef ze veel verhalen op in haar boekjes en schriften. Ze kon zelfs een verhaal maken van een spijker in de muur, omdat dat haar houvast gaf op een moment dat ze wel heel erg ziek was. Ze werd nog zieker en de doctoren vertelden haar in Januari 2014 dat
ze niets meer voor haar konden doen. Wat kan het raar lopen in het leven, het was gewoon geen eerlijke wedstrijd waar
ze aan meedeed. De kaarten waren geschud en het lot vertelde haar dat ze niet
zoveel verhalen meer kon verzamelen. En
toen besloot ze om haar vriendinnen een ring uit haar schatkistje te laten
uitzoeken, zodat ze haar verhalen konden voelen en dat haar verhalen tastbaar
aanwezig zouden blijven. Ik heb nu een mooie ring uit het kistje gekregen. Er
ontbreekt een steentje van de 15 steentjes die er zouden moeten zitten. Die is
in haar leven eruit gevallen. Dit ontbrekende steentje is nu juist zo
waardevol, want in je leven verlies je altijd wel eens een steentje. En dat is
dan weer een verhaal.
Het ontbrekende steentje symboliseert ook het gemis dat ik
zal hebben als Lies er straks echt niet meer is. Ik zal haar verhalen missen, maar ook haar verhalen bewaren. Dat is zo mooi van verhalen.
