poepverhaal

We leven in de westerse maatschappij en daar leven we met elkaar in een rechtstaat. Iedereen moet zich houden aan de regels en wetten en die wetten beschermen je tegen onrecht.

Maar er zijn ook regels waar je je aan houdt zonder dat die opgeschreven zijn. Kinderen moeten die regels aanleren en houden zich daar nog niet aan als ze onder de vier jaar zijn. Ze zijn spontaan en zeggen wat ze denken en maken nergens een probleem van.

Zo zijn er een heleboel taboes. Dingen waar je niet over praat of waar je mensen niet mee lastig mag vallen. Sommige problemen blijven dan bij je en die kunnen je leven behoorlijk negatief beïnvloeden. De regels zijn niet altijd eenduidig. Bij de een is meer bespreekbaar dan bij de ander. En dat  is niet altijd duidelijk, zodat er nog weleens irritatie kan ontstaan. Maar soms blijkt het achteraf best wel mee te vallen hoe mensen hierop reageren.

Een voorbeeld is dat je last kan hebben van je darmen die opspelen als je gaat hardlopen. Ja je raadt het al, helaas heb ik daar dus last van en in het begin had ik het daar liever niet over. Dus liep ik geen lange afstanden en geen loopjes en het liefst ’s avonds laat zodat niemand mij zag als ik echt niet verder meer kon en in de kant moest gaan zitten met de billen bloot.  En als ik dan zat moest ik me er ook nog aan toegeven dat je die poep mocht loslaten. Dat lukte dan ook nog niet altijd, omdat je te gespannen zat. Want ooh, wat een taboehhh.

Toch vond ik het lopen zo leuk en toen ik op de vereniging zat en steeds lekkerder ging lopen moest ik wel over de drempel heen. Dat heeft wel wat voeten in aarde gehad. Soms voelde ik bij het inlopen dat ik toch die avond nog wat kwijt moest en dan ging ik niet met de groep een route lopen omdat ik hen niet wilde confronteren met mijn poepprobleem. Hierdoor werd ik ook vaak angstig om een langere afstand te lopen.  En ik deed niet mee met loopevenementen. Toen ik eenmaal over de drempel was om dit probleem in de groep te gooien bleken er wel meer mensen te zijn die hier last van hadden. Ik was erg opgelucht dat dit taboe bij hen doorbroken was. Er kwamen tips om het te voorkomen  en daar heb ik wel wat mee gedaan . Ik liep uiteindelijk wel iedere week mee en heel soms moest ik wel onderweg en was er altijd wel iemand die op me stond te wachten als ik in een bosje zat. Nu weten ze wel dat ik soms op het eind iets harder loop om de wc te halen of juist weer niet omdat ik krampen in mijn buik heb die uitstralen naar mijn benen. Je zal er maar mee zitten als hardloopster, daar krijg je toch kramp in je darmen van.

Ik werd er toch steeds makkelijker in om met dit taboeprobleem om te gaan en nu loop ik wel mee met Egmond, Dam tot dam en vele andere loopjes. Ik heb altijd wc papier mee en tijdens het lopen ben ik vaak in discussie met mezelf over wat als ik wel moet en waar kan ik dat dan doen en zijn er wel hoekjes en gaatjes waar ik even rustig wat kwijt kan en zijn er wc’s bij de finish. Het blijft je bezighouden, maar ik heb nu wel geleerd om het geen belemmering meer te laten zijn om te sporten. Ik noem het nu mijn cursus ”loslaten in de natuur”. Mijn kinderen vinden het nog steeds een taboe. Ik nam ze vroeger weleens mee met lopen. Ze fietsten dan met me mee, zodat ik bij ze achterop kon springen als ik echt nodig moest. Maar soms moest ik wel aan de kant gaan zitten waar zij bij waren en dat vonden ze verschrikkelijk. Maar ze zijn nu toch wel trots dat hun moeder een halve marathon kan lopen.

prikdame

Een dagje van een prikdame

In het ziekenhuis is het een komen en gaan van mensen.
Mensen, mensen wat een mensen en al die mensen komen daar met spanning in hun lijf, want ja er is wat waar ze voor naar het ziekenhuis moeten komen en dat is vaak niet het leukste in het leven.
De doktoren sturen je meestal met een briefje even langs de prikpoli en daar is het dan ook heel vaak erg druk.
Hier in het plaatselijke ziekenhuis hebben ze een nummertjes systeem. Dat werkt heel goed als je weet hoe het werkt. Maar veel mensen hebben niet in de gaten dat er een nummerapparaat aan een paal hangt. daar moet je een keuze maken. Inleveren materiaal, bloedafname, röntgen, of een combinatie.
Dan moet je wachten tot je bij de balie mag komen. Daar wordt de aanvraag ingevoerd en mag je met je nummertje weer in de wachtkamer gaan zitten tot het nummer weer in een beeldscherm verschijnt met de plek van bloedafname eronder.
In de wachtkamer is het druk en er is altijd wel iemand die niet begrijpt hoe die nummertjes werken. Gelukkig zijn er dan ook weer mensen die het even uit willen leggen en mee willen kijken zodat die persoon toch weer in het goede prikhokje terecht komt. Maar soms wordt het wachten teveel en beginnen er mensen te mopperen op het systeem en vinden ze het belachelijk dat er mensen voorrang krijgen. Deze mensen zijn helaas meestal hele zieke mensen die nog een hele tijd in het ziekenhuis moeten blijven voor hun chemokuur. Zij krijgen voorrang omdat de uitslag binnen een uur bekend moet zijn omdat de chemo pas aangehangen kan worden als de uitslagen goed zijn.Of het zijn patiënten die zo ziek zijn dat ze niet lang in de wachtkamer kunnen zitten. Maar als je dat niet weet en je hebt haast kan dat wel de spanning in het lijf even verhogen en is het logisch dat er gemopperd wordt.
Goed de beeldschermen in de gaten houden en ja daar komt jouw nummer in beeld met hokje 7 eronder vermeld. In het gangetje staan er nummers boven de hokjes en een prikdame zit op je te wachten. In het hokje geef je de dame de papieren en de jas moet uit en de mouw omhoog. De dame vraagt je naam en geboortedatum en ondertussen sjort ze een gifgroene stuwband strak om je arm.
Als alles klopt worden de juiste buisjes gepakt met verschillende kleuren dopjes. De afname begint en ondertussen gaat het gesprek even over het weer of de drukte in de wachtkamer. Het is raar als je daar zit, wat er dan gebeurt. Je bent gespannen omdat je graag een uitslag wilt hebben, je hebt in een wachtkamer gezeten met allemaal heel verschillende mensen en nu in het hokje kom je even op adem. Dan lijkt het wel of je even moet ventileren en voor je het weet gaat het gesprek over wat er met je aan de hand is en wat er aan vooraf gegaan is. Het gebeurt vaak dat een heel leven in een notendop aan de prikdame wordt verteld. Je ziet de dame misschien 5 minuten, maar ze weet vaak nog meer van je dan je eigen familie en dat zijn best heel persoonlijke dingen.
Er hangt iets speciaals in een prikhokje, waardoor je wat over je zelf wilt vertellen. Misschien komt het door de aandacht die dan even helemaal naar jou uitgaat of het is een ontlading van de spanning. Zo hoort een prikdame verhalen over het gemis van een partner, de angst voor een ziekte, het verdriet over een overleden kind, de problemen in een huwelijk, de frustratie van een tiener die onveilig gevreeën heeft(het leek zo'n keurig meisje zei hij met een verdrietige blik), de angst voor naalden, scheidingen, faillissementen  en heel veel meer leed. De prikdame moet heel wat verwerken en loslaten op een dag.   En dan zijn er  de flauwvallers, de agressieve patiënten, de dementerende patiënten en af en toe komt er een gedetineerde het prikhokje binnen geboeid en met bewakers die bij de deur blijven waken. Kinderen moeten geprikt worden die zich met hand en tand en trappende voeten verzetten. Ook een uitdaging. De patiënten spreken niet altijd Nederlands. Dan wordt met gebaren duidelijk gemaakt wat er gaat gebeuren en wordt de geboortedatum schriftelijk gecheckt. En ook daar komt een prikdame weer uit. Het is een komen en gaan in dat hokje en daarom wordt de volgende vraag vaak gesteld:"Doe je dit nou de hele dag?"
Het lijkt eentonig lopende band werk, maar wat maken ze veel mee op een prikpoli.

Dwaze vader

Daan…… hey Daan……DANIELLEHH…… DAAAAAAN……….HEEEEEEH DANIELLEEEEEEEEEEEHHHH………..DAAAN……….DAAAAAAN………..

Zijn stem klinkt steeds dwingender. Hij is overtuigt dat ze het hoort. Maar er komt geen reactie uit het buitenbad. Hij staat daar bij het hek van het zwembad en wordt al een beetje wanhopig, maar hij geeft de moed niet op. Als hij opgeeft ziet hij haar voorlopig niet meer, dat weet hij maar al te goed. Dan heeft hij voor niks een vrije dag genomen om zijn enige dochter te zien. Hoe lang is het terug dat hij haar daadwerkelijk gezien heeft en haar wat heeft kunnen zeggen? Hij weet het niet eens meer, zolang.

Het is in dit land toch wel idioot dat een vader zijn bloedeigen kind niet mag zien. Wat een macht hebben moeders. Ze ontnemen je het recht om een band te houden met je kind. De rechter beslist dat je niet in de straat mag komen en je hebt geen bezoekregeling. Moeders hebben de macht om hun ex kapot te maken. Want reken maar dat het zeer doet als je eigen kind niet met je mag praten. En dan heb je ook nog de oma’s en opa’s die niets met de scheiding te maken hebben, maar die wel hun kleinkinderen kwijt zijn. Wat een nare wereld.

Als ik met mijn fiets de poort uitrij bij het zwembad staat hij daar nog steeds en zijn stem wordt al hees van het geschreeuw. En het vriest ook nog zo. Hij krijgt vast koude voeten, maar dat deert hem niet. Ik hoop toch zo voor hem dat ze het hoort.

DAAAAAAAHAAAAAAN……… DANIELLEEEHHHHHHH

mijn wereldverbeteraar

Mijn vriendje is een man die weet hoe de wereld in elkaar steekt. Hij heeft een hele goede kijk op de wereld, denkt verder dan zijn neus lang is en heeft geweldige ideeën om de wereld te verbeteren. Aan onze keukentafel is menig wereldprobleem uitgespit en tot in de details uitgelegd.

Ik weet dus ook alles van de banken, de voedsel- en de energiemarkt.

Soms struikelt hij over zijn woorden omdat zijn hoofd al verder is met denken dan zijn mond kan vertellen. Hij zit vol ideeën die er op een of andere manier uitmoeten.

Hij werkt veel thuis en dus heeft hij geen collega's waarmee hij af en toe eens zou kunnen bomen.

Dus ben ik vaak degene die het luisterende oor is.  Helaas kan ik niet zolang geconcentreerd blijven zoals hij eigenlijk zou willen. Ik vind het geweldig dat hij oplossingen heeft aangedragen en ik weet zeker dat het goede oplossingen zijn voor veel problemen in de wereld. Hij is minister-president hier in huis, maar hij zou in de wereldpolitiek veel beter tot zijn recht komen. Ik vind het wel erg jammer voor hem dat ik niet altijd vol overgave kan luisteren. Ik zit nog weleens tijdens zijn pleidooien met mijn gedachte bij de boodschappen, de keukenkastjes of mijn band die nog geplakt moet worden. Ik voel me dan soms wel tekortschieten, omdat ik niet goed luister en niet heb kunnen doen wat ik had moeten doen . Ik probeer goed te luisteren naar de ideeën die vervolgens weer niet verder komen dan onze keukentafel die dan ook weer smerig blijft omdat ik aan het luisteren ben. Nu blijft dus alles maar op die keukentafel liggen. Ik heb hem geadviseerd om de politiek in te gaan. Het is nu zoeken naar de plek waar zijn ideeën goed tot uiting kunnen komen.

Ik zou het geweldig vinden als het hem lukt om iets teweeg te brengen in deze maatschappij.

Ik ben nu al trots op hem, want zijn ideeën zijn sterk in eenvoud.

Ik zal er eentje verklappen die ik heel sterk vindt. Schaf de voordeurdelersregeling af en je zal zien dat de mensen weer met elkaar gaan wonen. De eenzaamheid wordt minder, dus minder psychische nood. De mensen kunnen elkaar weer verzorgen, samen een huis verwarmen, samen auto rijden en nog veel meer samen delen. Dat scheelt energie, lost de woningnood op, men kan samen de hypotheek wel betalen en de supermarkt kan weer grotere porties tegelijk verkopen.

He Wereld hou je vast, want mijn keukentafelpoliticus komt eraan!!!

vraag/antwoord

Aan alles komt toch een end?
Nee, er komt geen end aan  "Oneindig".

mijn moeder

Laatst ruimde ik mijn kasten op en ik vond de bonnen van DE. Ik had er echt veel. Ik spaarde ze al lang, want mijn moeder deed dat ook. Toen mijn moeder overleed kreeg ik haar punten. En de punten van mijn schoonmoeder belandde ook in mijn kast .

Een loopvriend vertelde dat zijn dochter iets wilde aanschaffen van DE. Ik bood meteen de bonnen aan, want dit was wat mijn moeder graag had gewild. Haar motto was: een jong stel dat net start met een huishouden moet je helpen, want het is allemaal duur genoeg.

Zo kwamen er weer herinneringen aan mijn moeder naar boven. Ze was altijd bezig voor anderen wat te regelen. In de schuur stond altijd opslag van iemand die spullen kwijt moest en er werden spullen weer weggegeven aan mensen die het nodig hadden. Ze was de voorloper van Noppes, maar dan echt voor nop.

Ik weet niet hoe ze het deed, maar als je wat nodig had wist zij wel wat te regelen. Ze deed ook veel werk voor mijn oom die spullen inzamelde voor Polen. Een paar keer per jaar gingen ze met een busje spullen naar vrienden in Polen. Zij hadden connecties met een kindertehuis en met een geestelijke die wist waar de nood het hoogst was. Er werden bergen kleren uitgezocht, genaaid en gewassen en mijn moeder  was daar samen met mijn vader vaak aanwezig. Ze is ook een paar keer met het busje mee geweest naar Polen. Dat vond ze geweldig. Ze was dan wel in Frankrijk geweest bij mijn zus, maar voor de rest kwam ze nooit in het buitenland. Ze vond het dus best spannend om mee te gaan. Ze heeft ervan genoten en zag dat de spullen goed terecht kwamen. Ik was in die tijd een starter en dan schoof ze weleens wat mijn kant op met de slogan: jij bent ook "een beetje Polen". Ik was toen blij met de 2^de  hands kleren die er best nog goed uitzagen. Natuurlijk kwamen ze uiteindelijk toch weer in Polen terecht. Met ons trouwen had de bruidegom een “Polen” jasje aan dat na de bruiloft weer de zak in ging. Niemand die dat zag, althans dat geloof ik. Ik had een bankstel van buren en een kast van oma en een tafel van vrienden. Allemaal geregeld door mijn moeder.

Mijn zus in Frankrijk heeft ook heel veel hulp gehad van haar. Ieder jaar gingen mijn vader en moeder ernaartoe met de auto volgeladen met schoonmaak spullen en met kleren voor het hele gezin. Als mijn zus een kast of wat anders nodig had, had mijn moeder wel weer wat geregeld. Daar maakte ze de keukenkastjes weer schoon, ging als een ragende bol door het huis heen en ving tientalle muizen in haar valletjes. Moe maar voldaan ging ze na twee weken weer naar huis om uit te rusten. Of ze ging weer behangen bij een dochter, zoon of ander familielid.

Ik ben toch best wel trots op haar. Ze was een goed mens met het hart op de juiste plek.

Als ze troontjes hebben in de hemel mag zij erop zitten, maar dat doet ze toch niet. 

Mam,

De bonnen zijn op een goede plek terecht gekomen, bij lieve mensen zoals u.

Ik wil nog even iets rechtzetten. Op uw crematie plechtigheid is namelijk per ongeluk de verkeerde muziek gedraaid, het was niet wat we bedoelden.(een of andere verschrikkelijke mars muziek)

We hebben nu youtube en ik heb deze voor u uitgezocht. Ik weet zeker dat u dit wel mooi vindt.

Geniet ervan!