poepverhaal

We leven in de westerse maatschappij en daar leven we met elkaar in een rechtstaat. Iedereen moet zich houden aan de regels en wetten en die wetten beschermen je tegen onrecht.

Maar er zijn ook regels waar je je aan houdt zonder dat die opgeschreven zijn. Kinderen moeten die regels aanleren en houden zich daar nog niet aan als ze onder de vier jaar zijn. Ze zijn spontaan en zeggen wat ze denken en maken nergens een probleem van.

Zo zijn er een heleboel taboes. Dingen waar je niet over praat of waar je mensen niet mee lastig mag vallen. Sommige problemen blijven dan bij je en die kunnen je leven behoorlijk negatief beïnvloeden. De regels zijn niet altijd eenduidig. Bij de een is meer bespreekbaar dan bij de ander. En dat  is niet altijd duidelijk, zodat er nog weleens irritatie kan ontstaan. Maar soms blijkt het achteraf best wel mee te vallen hoe mensen hierop reageren.

Een voorbeeld is dat je last kan hebben van je darmen die opspelen als je gaat hardlopen. Ja je raadt het al, helaas heb ik daar dus last van en in het begin had ik het daar liever niet over. Dus liep ik geen lange afstanden en geen loopjes en het liefst ’s avonds laat zodat niemand mij zag als ik echt niet verder meer kon en in de kant moest gaan zitten met de billen bloot.  En als ik dan zat moest ik me er ook nog aan toegeven dat je die poep mocht loslaten. Dat lukte dan ook nog niet altijd, omdat je te gespannen zat. Want ooh, wat een taboehhh.

Toch vond ik het lopen zo leuk en toen ik op de vereniging zat en steeds lekkerder ging lopen moest ik wel over de drempel heen. Dat heeft wel wat voeten in aarde gehad. Soms voelde ik bij het inlopen dat ik toch die avond nog wat kwijt moest en dan ging ik niet met de groep een route lopen omdat ik hen niet wilde confronteren met mijn poepprobleem. Hierdoor werd ik ook vaak angstig om een langere afstand te lopen.  En ik deed niet mee met loopevenementen. Toen ik eenmaal over de drempel was om dit probleem in de groep te gooien bleken er wel meer mensen te zijn die hier last van hadden. Ik was erg opgelucht dat dit taboe bij hen doorbroken was. Er kwamen tips om het te voorkomen  en daar heb ik wel wat mee gedaan . Ik liep uiteindelijk wel iedere week mee en heel soms moest ik wel onderweg en was er altijd wel iemand die op me stond te wachten als ik in een bosje zat. Nu weten ze wel dat ik soms op het eind iets harder loop om de wc te halen of juist weer niet omdat ik krampen in mijn buik heb die uitstralen naar mijn benen. Je zal er maar mee zitten als hardloopster, daar krijg je toch kramp in je darmen van.

Ik werd er toch steeds makkelijker in om met dit taboeprobleem om te gaan en nu loop ik wel mee met Egmond, Dam tot dam en vele andere loopjes. Ik heb altijd wc papier mee en tijdens het lopen ben ik vaak in discussie met mezelf over wat als ik wel moet en waar kan ik dat dan doen en zijn er wel hoekjes en gaatjes waar ik even rustig wat kwijt kan en zijn er wc’s bij de finish. Het blijft je bezighouden, maar ik heb nu wel geleerd om het geen belemmering meer te laten zijn om te sporten. Ik noem het nu mijn cursus ”loslaten in de natuur”. Mijn kinderen vinden het nog steeds een taboe. Ik nam ze vroeger weleens mee met lopen. Ze fietsten dan met me mee, zodat ik bij ze achterop kon springen als ik echt nodig moest. Maar soms moest ik wel aan de kant gaan zitten waar zij bij waren en dat vonden ze verschrikkelijk. Maar ze zijn nu toch wel trots dat hun moeder een halve marathon kan lopen.