stilte boetje

TWISK - Op ‘de dag van stilte’, zondag 27 oktober, wordt in de vermaning in Twisk het boekje ‘In de Stilte zal ik je ontmoeten’ gepresenteerd. Het boekje is met veel inspiratie samengesteld door een kleine werkgroep uit het dorp. De inhoud bestaat vooral uit foto’s, met daarbij slechts een enkel woord.

De foto’s, gemaakt door Jane Verijzer uit Twisk, zijn vrijwel allemaal van de omgeving van het Stilte Boetje, dat staat achter de Doopsgezinde kerk in Twisk. Het Stilte Boetje is een tot meditatieve ruimte omgebouwd schuurtje. Het bijzondere gebouwtje behoorde een aantal jaren geleden tot de tien genomineerden voor de mooiste kerk van Noord-Holland. Binnen ligt een boekje, waarin bezoekers kunnen schrijven. ,,We zijn nog altijd verbaasd over de invloed die uitgaat van ons Stilte Boetje’’, vertelt Jane Verijzer. ,,Van heinde en verre komen mensen er naar toe. Stilte is zo’n schaars product geworden. En je vindt zoveel méér in de stilte dan in de drukte’’.

sssst stil zijn

hou je mond nou maar

zeg maar even niks meer

zit even stil en denk na

zonder geluid te maken

zonder woorden

dat kan je toch wel

even niet praten?

gewoon stil zijn?

doe je best!

zoon

Ik heb wel even zin om te fietsen. Het waait behoorlijk buiten, maar ik zit de hele dag al te leren. Ik wil er wel even uit.

Ik ga de fiets van Rick pakken en ga een rondje trappen.  Marc kleedt zich om en tilt de fiets naar beneden.

Zal ik met je meegaan? Ik moet er ook even uit. Even weer de wind door de haren na een dagje met familieperikelen.

Prima, dan til ik die fiets ook naar beneden.

Oh jee, de laatste keer dat ik fietste was ik gevallen en het stuur stond nog scheef.

Maar goed, toch maar even op de fiets.

De wind was enorm. wat een woei!!

Op de Bobeldijk hadden we de wind schuin tegen ons aan.

We moesten hangen in de wind. Marc reed voor en minderde snelheid en  reed ik weer voor. Hij bleef een tijdje achter mij hangen en gierde het uit toen hij mij in de wind zag hangen. Scheef op de scheve fiets. Hij haalde me in en riep dat hij niet wilde schuilen, maar rennen!

Op het eind naar links en toen hadden we echt tegenwind.  Dat ging tot onze verbazing veel gemakkelijker.

Ik had er wel een keg aan om dat zoontje van me bij te houden. Tjee wat een kracht zit er in die benen.

In de Goorn richting Avenhorn en dan richting Schardam. Daar kwamen we op de dijk en kregen we de wind mee.

Ik liet hem los gaan en al gauw zag ik hem van me af rijden. ik deed nog wel mijn best om hem bij te houden, maar het had geen zin.

Ach ja, het is een onbegonnen strijd tegen een jonge vent die al een aantal fietsen totaal naar zijn malle moer heeft getrapt. Dat lijf is zo sterk dat hij al menig trappers as kapot heeft gereden.  We waren het een keer zat om weer een nieuwe fiets te kopen en kochten een tweede hands fiets. Dat was ook geen succes, want die reed hij door midden. Het frame was gewoon door midden gebroken. De tijd dat ik hem moest duwen op de fiets met zijn broertje bij mij achterop ligt al ver achter ons.

En daar zag ik dus een stipje steeds verder van me af rijden op de dijk naar Hoorn. Het was lekker om er te fietsen. Mooi weer en windje mee. Lekker doorstampen en de gedachten laten gaan.  Het stipje stond bij het theater op me te wachten. Was een lekker tochie moeders! Ging ik 60 km/uur?

Ja hoor, vast wel.

gefeliciteerd met je 21^ste verjaardag 

leuke film?

hardloopwetenschappen

Ik heb een boek gekocht over hardlopen

daar staat iets in over de invloed van hazen

nou dan ben ik vast wel het haasje

ik zal maar het hazenpad kiezen

want je weet nooit hoe een koe een haas vangt

of heb ik nu een hazenhart

en laat ik mij daarom iedere keer uit mijn hazenslaapjes ontwaken?

eerste vriendje

Mijn zoon heeft al een jaar verkering met Samantha.

Dat is heerlijk om te zien. Twee mensen die helemaal verliefd zijn en in elkaar opgaan. Ik weet het nog van vroeger hoe dat voelde. Die eerste liefde was heel intens.

Wat voelde dat lekker, die kriebels in je buik, die onrust als hij in de buurt was, het blozen als hij je aankeek, niet uit je woorden kunnen komen als hij je iets vroeg, steeds niet met je handen van hem af kunnen blijven.

En als hij niet in de buurt was het gemis, het steeds uitkijken naar een glimp van hem. Hem in de verte zien, maar toch niet. Hem willen zien, voelen, zoenen, bij hem zijn en in zijn armen liggen.  Maar na een paar jaar veranderde wat en werd het te serieus. Ik was nog te jong om te begrijpen wat er gebeurde. opeens was het uit en had hij een ander. Dat kwam hard aan zeg. Alsof je een vuistslag in je gezicht kreeg. Wat deed dat pijn.

Die pijn ging maar niet over. Ik heb er alles aan gedaan om die pijn weg te halen. Natuurlijk werd het uiteindelijk minder heftig, maar het bleef nog heel lang in mij. Het verdriet was heftig en de littekens gingen moeizaam weg.

Als ik hem weer zag kon ik niet begrijpen dat hij mij zo in de steek had gelaten. Wat een hufterige streek was dat.

Uiteindelijk gingen we ieder ons weg en af en toe komen we elkaar wel tegen. Dan denk ik weleens, hoe zou ons leven er uit hebben gezien als we bij elkaar waren gebleven. Als hij niet die ander had ontmoet in de tijd dat het tussen ons wat minder ging.

Ik weet het niet. Misschien waren we dan alle twee ongelukkig geworden in een verstikkende relatie.
Of was ik de gelukkigste vrouwelijk automonteur van de wereld geweest. Wie zal het zeggen.

Soms maakt je leven een wending, je maakt een keuze of er gebeurt wat dat er een keuze wordt gemaakt en dat maakt dat je bent wie je bent. En niemand weet hoe het gelopen zou zijn als je de andere kant op was gegaan.

Verslag van een vrijwiliger

WFG loop(t) 6 oktober 2013.

Vandaag werd ik wakker van de wekker. Het was zondag, ik hoefde niet te werken, maar toch had ik een wekker gezet.

“Oh ja, vandaag is de WFG loop! Hup, uit bed, want je moet fietsen voor de 5 km” hoorde ik een stemmetje zeggen.

Dus gingen de voetjes op de vloer en stond ik langzaam op. Last van de rug speelde mij parten en het ergste was opstaan uit bed of een stoel.

Na het ontbijt en rekken en strekken van de rug stapte ik op de fiets met fietstassen en een hamer. Ik moest namelijk samen met Ellie de kilometerbordjes uitzetten.

Rond het ziekenhuis was er al activiteit met het opzetten van de start/Finish  en de inschrijfruimte.

Ik wist de bordjes te liggen en Ellie kwam ook al aanlopen, zodat we op tijd konden beginnen met ons rondje voor de bordjes. De vader van Monique had nieuwe bordjes gemaakt. Meneer Brattinga had bij de bordjes een stang  geregeld waarmee we een gat konden slaan in de grond. Dit was heel slim bedacht, want zo blijven de bordje langer heel. Zo kunnen ze nog jaren mee zonder stukgeramd te worden. Het feit dat ik nu een blauwe plek heb op mijn hand bewijst dat dit echt een goed idee was.

Het zonnetje kwam al aardig door, dus de jas kon al uit. Bij iedere kilometer timmerde we een bordje langs de kant van de weg. Volgens Ellie’s kilometerteller moest de 2 km op het spoor komen. Maar we waren toch zo verstandig om dat niet te doen. We kregen commentaar van een hondenliefhebber die ons vertelde dat we een bordje niet op het ruiterpad neer mochten zetten. Huh?? Ruiterpad?? Waar??? Het bleek bij het klompenmakerspad in de berm net naast het asfalt een strook gras te zijn die iets dieper lag dan de rest. Daar hadden we nooit bij stilgestaan.  Voor de rest liep het gesmeerd en zo kwamen we met een uurtje alweer terug.

De kids run was al bezig. De voorrijdster van de kids run was aangenaam verrast dat ze zo snel startten. Zij kon niet zo snel accelereren vanuit stilstand, dus reed ze even achter de feiten/kinderen aan.

Ik liep met mijn hamer naar binnen en kwam heel veel bekenden tegen die mee gingen lopen.  Ze hoopten natuurlijk allemaal dat ze niet die ‘vrouw/man met de hamer’ tegen zouden komen, maar dat gebeurde dus al voor de start.

Ik beloofde hen dat ik tijdens de loop niet bij hun in de buurt zou komen met dat ding.

De start duurde lang omdat er gewacht werd op een groep sporters van de bikkeltraining. Zij zouden meedoen na een training van al twee uren lang.

Helaas voor hun kwamen ze te laat. De loop werd gestart zonder bikkels.

Ik begon ver voor de  lopers te fietsen, want ik wilde wel voorblijven.

Met een blauwe fluit liet ik de verkeersregelaars weten dat de groep eraan kwam en zij stonden paraat om het verkeer tegen te houden. Wat een organisatie toch, zo’n loopje. Aan alles was gedacht. De fluitjes, hesjes, paaltjes, shirtjes, vergunningen, verkeersregelaars, cursus voor verkeersregelaars, drinkposten, bekertjes, watervaten,  podium, prijzen, goede doel, startklok, loterij en nog veel meer. 

Al bij de eerste bocht waren er twee lopers die de groep achter zich lieten.

Ze bleven een tijdje bij elkaar lopen en ik blies af en toe op mijn fluitje en riep tegen iedereen dat er lopers aan kwamen die achtervolgd werden door nog een stuk of wat lopers. Na 1.5 km liep Tarik Brattinga weg van de andere loper en dus reed ik daar net voor Tarik verder. Hij liep als een speer maar bij het 2 km bordje viel het hem tegen dat hij niet verder was. Toen voelde ik al dat hij dit niet ging trekken. Hij was nog wel de voorste toen hij langs zijn opa liep die naast bordjes-timmeraar ook als verkeersregelaar meedeed in de organisatie.  En ja hoor, even na het 3 km bordje werd hij helaas voor hem ingehaald door Sjaak Mettes van av Hollandia. Ik voelde me wel heel even een overloper nu ik zo van de ene loper nu voor de andere loper ging fietsen of heet dat dan een overfietser? Ik had graag nog even met Tarik mee willen fietsen om hem aan te moedigen. Maar zo werkt het niet en dus reed ik voor Sjaak de laatste kilometer en zag ik hem finishen voor de 19 minuten.

Bij de finish werd ik opgewacht of ik voor wilde fietsen voor de groep bikkels die te laat kwamen voor de start, maar wel evengoed het rondje wilden doen. Zij startten bij de 20 minuten op de klok en zo reed ik voor de derde keer het rondje. Dit keer achtervolgd door een groepje kerels die gezamenlijk met veel plezier liepen en dus totaal zonder wedstrijdgevoel. Bij de van Aalstweg zong een van hen een solopartij uit volle borst en daarna begonnen ze in koor met het lied van vader Abraham over de bekende Hoornse kroeg.

Ik hoefde mijn fluitje niet te gebruiken om te laten weten dat we eraan kwamen.

En zo reed ik weer heerlijk in het zonnetje met en langs al die gezellige mensen.

Bij de finish was het lekker druk en het liep allemaal gesmeerd met de prijsuitreiking.

Daarna nog een loterij waarbij een jongetje een hartslagmeter won waarmee hij  zo blijd was als blik, want hij huppelde er zwierig mee weg.

Binnen een mum van tijd was alles weer opgeruimd en met zonder jas ging ik voor de ik weet niet meer hoeveelste keer van deze dag door die Vredehoftunnel naar huis.

ziek vogeltje

Ik had bij u aan uw bed gezeten en u keek me aan met een blik die zo leeg was dat ik hem zelf in heb kunnen vullen.

We hielden elkaars hand vast en ik dacht; u weet precies wat ik denk en u weet wat ik weet. En ik voel wat u voelt en weet wat u weet.

Ik weet zeker dat u iets doorkrijgt van hoe uw kinderen over u denken.

Het liefst zou ik willen dat dat niet zo was.

Want u komt er bij hun niet zo goed uit.
U had het goed met ze voor maar u had ook uw beperkingen.

Met onze handen maakten we elkaar elkaars zielsverwanten. 

Ik voelde heel veel verdriet en zag tranen in uw ogen. 

Ik deed een hand op uw hoofd en u sloot uw ogen. 

Het was zo triest om u zo als een hoopje mens te zien liggen.

Dit heeft u echt niet zo gewild.

U was de laatste tijd veel ziek en moe .

U viel in slaap en stilletjes sloop ik weg. Onderweg kwam ik de verzorgende tegen en schoot ik vol toen ik wat wilde zeggen.

Ik ging met tranen over mijn wangen de deur uit.

Toen ik op de fiets zat heb ik al onze tranen van me wangen af laten druipen.

Mijn tranen waren ook uw tranen en ze vielen in een vrije val en werden beschenen door de herfstzon.

Terug in de tijd

27 Okt. gaan we in de schrijfsalon van Saskia de Bruin terug in de tijd en gaan we tikken op oude typemachines. Ik heb er al zin in. Blaadje er recht indraaien. Heerlijk hard drukken op de toetsen, op het eind het belletje horen en kliederen met typexx.
Ik denk dat ik mijn doos met oude brillen meeneem. Daar heb ik nog een exemplaar van uit die tijd. Grote glazen in een kunststof montuur.
Meteen even een liedje erbij opgezocht.

aar

Het kost me soms best wel moeite om te dichten. Dan wil je wat vertellen in het gedicht, maar dan rijmt het weer niet.  Maar sommige mensen hebben er geen moeite mee. Die schudden dichtwoorden uit hun mouw alsof het niks is.
En het gaat ook nog ergens over, dat is nog het mooiste. Er zit een verhaal in en het heeft diepgang. Neem nou Drs P.

Wat een woordkunstenaar.
Een matras met kamelenhaar.
He dat is een botte schaar.
Geef mij de bramenvla nou maar.
Ja de piepers zijn al gaar.
Het regent hier maar ook weleens daar.
Denk je dat ik kano vaar?
Het paard van sinterklaas staat klaar.
Willem is koning en geen tsaar
De kerstboom staat weer ieder jaar.
Als ik maar niet navelstaar.
Ik ben gewoon en jij bent raar.
Ja....... doe het nou zelf maar!