eerste vriendje

Mijn zoon heeft al een jaar verkering met Samantha.

Dat is heerlijk om te zien. Twee mensen die helemaal verliefd zijn en in elkaar opgaan. Ik weet het nog van vroeger hoe dat voelde. Die eerste liefde was heel intens.

Wat voelde dat lekker, die kriebels in je buik, die onrust als hij in de buurt was, het blozen als hij je aankeek, niet uit je woorden kunnen komen als hij je iets vroeg, steeds niet met je handen van hem af kunnen blijven.

En als hij niet in de buurt was het gemis, het steeds uitkijken naar een glimp van hem. Hem in de verte zien, maar toch niet. Hem willen zien, voelen, zoenen, bij hem zijn en in zijn armen liggen.  Maar na een paar jaar veranderde wat en werd het te serieus. Ik was nog te jong om te begrijpen wat er gebeurde. opeens was het uit en had hij een ander. Dat kwam hard aan zeg. Alsof je een vuistslag in je gezicht kreeg. Wat deed dat pijn.

Die pijn ging maar niet over. Ik heb er alles aan gedaan om die pijn weg te halen. Natuurlijk werd het uiteindelijk minder heftig, maar het bleef nog heel lang in mij. Het verdriet was heftig en de littekens gingen moeizaam weg.

Als ik hem weer zag kon ik niet begrijpen dat hij mij zo in de steek had gelaten. Wat een hufterige streek was dat.

Uiteindelijk gingen we ieder ons weg en af en toe komen we elkaar wel tegen. Dan denk ik weleens, hoe zou ons leven er uit hebben gezien als we bij elkaar waren gebleven. Als hij niet die ander had ontmoet in de tijd dat het tussen ons wat minder ging.

Ik weet het niet. Misschien waren we dan alle twee ongelukkig geworden in een verstikkende relatie.
Of was ik de gelukkigste vrouwelijk automonteur van de wereld geweest. Wie zal het zeggen.

Soms maakt je leven een wending, je maakt een keuze of er gebeurt wat dat er een keuze wordt gemaakt en dat maakt dat je bent wie je bent. En niemand weet hoe het gelopen zou zijn als je de andere kant op was gegaan.