Lieve mam,
Ook al bent U al zo lang niet meer in leven, U komt af en toe gewoon weer even langs. Zo
ook dit weekend.
Ik was op
de reünie van werknemers van het bedrijf van de familie van Dam. Samen met
Petra kwamen we daar aan en we zagen er even tegenop om ons tussen de mensen te
begeven. We hebben samen door het bedrijf gelopen en sloten ons uiteindelijk
aan bij een groepje dat werd rondgeleid. Het begin van het bedrijf was nog net
zoals 30 jaar geleden, maar daarachter waren hele grote bedrijfshallen en
kassen gebouwd. Een mooi bedrijf dat groot is geworden door inzet van al die
buurtkinderen die daar allemaal wel een paar jaar hebben gewerkt of er gewoon
zijn blijven hangen.
Ik heb er
mijn fiets verdiend, de zilvervloot volgespaard en mijn eerste fototoestel
gekocht van een week keihard pellen achter de lopende band. Je weet wel, zo’n
rits rats klik cameraatje.
Mijn broer
ging niet naar de reünie toe, want hij vond dat hij bij van Dam te weinig verdiende en ging af en toe bij
andere bollenboeren aan het werk en kwam dan weer bij van Dam terug. Dat vond
Henk niet leuk en in een woordenwisseling gaf Ron toen aan dat Henk dan maar
meer moest betalen aan de landwerkers, want Ron verdiende met ploeteren op die
Wieringermeerder kleibonken minder dan zijn bloedfanatiek pellende kleine
zusje. Tja, ik had van U leren pellen en ik had dus een goede leerschool gehad.
Op de
reünie sprak ik Ton met zijn wijze blik en mooie
uitspraken en Josee met haar verhalen over haar rebelse dochters. Die lange
Joep van de dokter die zijn Anja in de bollenschuur had opgepikt en een van de
vijf van Dam stelletjes is geworden over de zorgen over zijn 89 jarige vader.
Joep zei
dat Kees van de hoek op zoek was naar de Bakkertjes van het Verlaat.
Ik was er de
enige van ons gezin en dus liep ik even naar hem toe.
Hij keek me
aan en hij zei” Wat lijk jij op je moeder!!”
Die blik in
zijn ogen vond ik zo mooi dat ik dit aan U wil vertellen.
Ik zag de
dankbaarheid en respect die hij voor U voelde, mam.
De warmte gloeide
van zijn gezicht !! Ik weet zeker dat Kees met een goed gevoel aan de tijd
terugdenkt waarin U een heel belangrijke rol speelde in zijn jeugd. Want wat
hadden we met al die grote gezinnen op dat kleine stukje straat veel aan elkaar.
Kees heeft heel wat uurtjes met Theo in onze tuin gegraven op zoek naar de
botten en kaken van dieren. Ons huis was ooit een slagerij.
Ik zag in
zijn ogen dat hij hele goede herinneringen aan U had en deze wil ik U doen toekomen.
Petra wilde
naar huis en ik nam afscheid van Kees. Hij vroeg of Petra ook familie was, want
ze heet ook Bakker.
Nou Kees,
zeiden we, “we zijn wel nichten, maar geen potjes” en zo liepen we weer
samen over het Verlaat naar de auto.
Natuurlijk gingen we nog even bij buurvrouw langs en dus werd
het weer een half uur later voor we dan toch naar huis gingen. De tijd was omgevlogen!!
