zaterdag 9 juni 2018

over 25 jaar














Als ik 80 jaar ben
denk ik aan deze dag
dat ik alles wat ik wil
kan doen en ook mag

ik heb de wekker gezet
sta op met een zwier uit mijn bed
ik sprint de trap op naar boven voor de was
sjees naar beneden voor een plas
besluit om te rennen voor een uur
gewoon bezig zijn met lijf, de weg en de natuur

Als ik 80 jaar ben
denk ik aan deze dag
dat ik alles wat ik wil
kan doen en ook mag

vlug even douchen
en dan wat eten
op de fiets naar de winkel
voor wat ik was vergeten
even een puzzle maken
en weer op de fiets
een rondje van een uur
met Rick, we zeggen niets

Als ik 80 jaar ben
denk ik aan deze dag
dat ik alles wat ik wil
kan doen en ook mag


dinsdag 5 juni 2018

TECHNIEK HE!!


Techniek he!!

Vanaf 2011 ga ik ieder jaar een weekje fietsen in Frankrijk met Gerda. Nou ja, vorig jaar gingen we naar Cochem in Duitsland, maar dit jaar gingen we na deze eenmalige  afwijking weer lekker naar Frankrijk.
Dit keer naar Normandiƫ, vlakbij de kust bij Dieppe. We lieten de Routeplanner in het dashboardkastje liggen omdat deze ons voorgaande jaren over de meest gekke wegen had geleid. Dat ding bleek achteraf ingesteld op het vermijden van U bochten en stoplichten. En zo reden wij af en toe over een parallel weg langs de snelwegen en dwars over landelijke paden die ook nog weleens onverhard waren. Iedere keer weer een nieuw avontuur. Dat ging niet ten goede van de kortste route en met dit trauma nog in ons hoofd deden we het met de traditionele landkaart, gezond verstand en bij de steden met onze mobiel. Wonderbaarlijk waren we dit keer rechtstreeks op ons doel af gegaan.
Ja echt wonderbaarlijk als je weet wat ons richtingsgevoel is.
We hebben nu eindelijk de goede techniek te pakken gekregen.
Het huisje zag er gezellig uit met een leuke tuin en een piepklein keukentje. We pakten de spullen uit en pakten onze telefoons om de Wi-Fi in te stellen, want dat was een criterium om dit huisje te nemen, internet op het vakantieadres zodat we contact konden houden met het thuisfront. De Wi-Fi wachtwoord ingetoetst en hopla….. eehh tja,  geen Wi-Fi dus.
Na wat gehenenweer met uit en aan doen, stekker eruit en er weer in en de router resetten was er nog steeds geen verbinding met de Wi-Fi.
Dus wij weer naar het  kantoor van de huisbaas.
Ze had geen idee wat er mee aan de hand was en beloofde dat ze de maandag een monteur zou bellen. We waren er niet blij mee natuurlijk en keken erg teleurgesteld.
Ze blies ons af met de woorden:  C’est  technique he!
De monteur kwam pas dinsdag, dus we hadden drie dagen geen Wi-Fi en we voelden ons afgesloten van de wereld.
Maar de zon scheen lekker en we vermaakten ons prima daar in Normandiƫ. Mooie natuur en onze fietsen mee. Gerda had een fietscomputer meegenomen zodat we routes konden rijden. Maar eenmaal op de fiets viel het niet mee om daar mee om te gaan. Steeds keek ze weer op dat ding waar we heen moesten en steeds kwamen we weer op hetzelfde punt uit. Het leek wel of hij ons bloemetjes wilde laten rijden. Ik vond het een beetje gevaarlijk omdat ze continu op dat ding zat te kijken en niet zag dat ze op een kruispunt stond om iets in te stellen, dus besloten we om het maar weer zelf met een kaart te plannen. Maar dat was ook geen succes, omdat je dan iedere keer de kaart open moet vouwen om te kijken waar je bent en waar je heen moet en hoe de kaart om moet.
De laatste dag kwamen we erachter hoe het supersonische apparaat werkte en zo werd deze tocht de mooiste die we hebben gereden. Prachtige dorpjes, mooie weggetjes langs tarwe en graanvelden en  weilanden met hele leuke koeien.
Wat geweldig die technische hebbedingetjes als je uiteindelijk weet hoe het werkt.
Op de terugweg wilden we tanken. Sta je bij de pomp met dat ding in de tank en knijpend aan de hendel, maar alles wat er gebeurde, er kwam geen benzine uit. Dus sjokte ik met een diepe zucht naar de kassa en in mijn mooiste frans vertelde ik die man dat de pomp 3 stuk was. De man achter de kassa legde mij in vloeiend Nederlands uit dat ik mijn betaalpas in een apparaat moest doen, code in moest voeren en dat ik dan kon tanken wat ik wilde. Het bedrag werd dan automatisch van mijn rekening afgeschreven.
Ik kon het niet laten om enigszins gelaten tegen hem te zeggen met mijn duim omhoog:

Techniek He!!


donderdag 17 mei 2018

31A

Waarschap 31A

We wonen al 12 jaar op nummer 31.
We hebben buren zien gaan en nieuwe zien komen. Sommige buren die vertrokken zijn missen we heel erg. Maar we hebben nu sinds kort nieuwe buren waar we enorm van genieten.
Op mijn verjaardag kreeg ik van mijn broer een mooi vogelnestkastje met nummer 31A erop. Die had hij gemaakt in zijn schuur die nu atelier heet nu hij een paar maanden met pensioen is.
Het kastje heb ik aan de schutting gebonden tussen de Heydra .  Twee weken terug zat ik met zoonlief in de tuin en ik opperde dat ik dat kastje maar even moest verzetten omdat er toch geen vogel op af zou komen op die plek. Ik had het nog niet gezegd of daar vloog een koolmeesje naar binnen!
We hadden dus toch nieuwe buren gekregen!  We hoorden wat gepiep in het hokje, dus de eieren waren al uitgekomen.
Nu zie ik als ik aan de keukentafel zit de vader en moeder Koolmees af en aan vliegen door de steeg naar nummer 31A. Vandaag wilden ik ze filmen als ze het hokje in vlogen. Maar tijdens het filmen kwamen ze niet naar het nest toe. Ze hadden me in de gaten en dus moesten de jongen wachten tot het gevaar geweken was. Pas toen ik me terugtrok in de kamer en doodstil stond durfden ze het gat in te vliegen.
Als je net zoveel geduld hebt als ik kan je dit filmpje gaan kijken, anders moet je het maar geloven.




voor het Samenspel

Winkelcentrum

In Juni 2006 verhuisde ik met man en kinderen naar de nieuwe wijk in Zwaag, Bangert en Oosterpolder. Rare naam voor een wijk waar tot dan toe nog maar een paar straten gebouwd waren.
Onze straat, de Waarschap, was nog een bouw weg waar tot dan toe 24 huizen opgeleverd waren. We keken uit op een weiland waar twee hazen woonden en een slootje vol met kikkers. Daarnaast lag een aansluitingsweg naar het industrieterrein waar geen asfalt op lag. Je waande je in het wilde westen als er auto’s op reden met een grote stofwolk erachteraan.
De eerste jaren leefden we in een bouwput. De huizen tegenover ons werden om de beurt gebouwd door verschillende bouwondernemingen, dus er was lang veel bouwverkeer.
De wildwestweg werd fietspad, de weiland overburen, we kregen een echte straat en de dam op het eind van de straat werd park.
De wijk werd langzaam, door de crisis wel heel langzaam, groter. Langs de Strip kwam een campingwinkel, een winkel waar je een beperkt assortiment van dagelijkse behoeften kon halen. Voor de wekelijkse boodschappen moest je uitwijken naar andere wijken. De jaren verstreken en we wisten niet beter.
Na de crisis werd er snel gebouwd en de huizen schoten als paddenstoelen uit de Zwaagse klei.
Eindelijk was de tijd rijp voor een winkelcentrum en nu hebben we sinds begin mei een grote Deen supermarkt. Het is de grootste Deen supermarkt met uitgebreid assortiment. Maar het leukste is dat we hier ook een paar andere winkels hebben zoals Otten, Hoogland, van Ree, boeken en brillenzaak, Plataan en…. een hele grote Kruitvat.
Na 12 jaar “kamperen”  kunnen we nu paraderen door de eindeloze paden langs heel veel toiletartikelen, koopjes, speelgoed en onbenulligheden van het Kruitvat.
Bewoners van het “oude” Zwaag kom ik hier tegen en ik heb de eerste fruttels en tuttels aankoop al binnen.  

Wat een luxe zeg!!

Anja Stroet