onze trainer

Je zult het maar zijn, de trainer van een recreantengroep van de plaatselijke atletiekvereniging. Je moet wel heel stevig in je schoenen hollen om dit vol te houden.

Zaterdag ochtend om half tien is het al een gekwetter in de kantine. De koffie en thee wordt nog net even voor de training naar binnen gegoten en daar begint het gekakel al.

Iedereen wil wat vertellen en de trainers achter de bar luisteren, adviseren, tappen thee en koffie en bespreken nog even het programma door.

   Dan gaat de hele groep kwetterend naar beneden en hollen kletsend een rondje op de baan om warm te lopen. Tijdens de warming-up staan die monden ook niet stil. Iedereen doet precies na wat de trainer doet. Als hij een huppeltje maakt bij de armstrekoefening doen de meesten dat huppeltje ook. Dat is zo grappig om te zien. Tegelijkertijd worden de kaakspieren ook getraind. Deze trainer is het gewend dat bijna niemand luistert en soms maakt hij een hilarische opmerking hierover en ook dit wordt door bijna niemand gehoord. Hij maakt er geen drama van, wordt niet boos en legt zich erbij neer dat het niet anders is.

   En bij de uitleg van het programma legt de trainer het zeker twee keer uit, omdat het niet doordringt wat hij zegt, het niet gesnapt wordt of toch wel heel zeker even niet geluisterd is. Het wonderlijke is dat deze man het toch altijd weer vol overgave en passie doet.

   Op de een of andere manier is er toch wel een chemie tussen hem en de groep. Hij is er altijd, staat voor wat hij doet en houdt de groep in beweging. En de groep is een groep omdat hij die groep zijn groep heeft gemaakt. Tijdens het programma staat hij daar op de 200 meter lijn. Hij bekijkt hoe je loopt en ziet niets over het hoofd. “Meissie neem je rechter arm nou een keer mee!”

Het volgende rondje denk je aan je arm en je ziet de goedkeurende blik in zijn ogen. “Uitstekond ! “ roept hij je na. Pfff, gelukkig, nu doe ik het wel goed. Voorbij de trainer laat je weer even alles hangen om toch tot het inzicht te komen dat die trainer wel gelijk heb. Met die arm mee gaat het soepeler en dus in balans en in cadans. Natuurlijk heeft hij gelijk!!

   En zo leer je toch weer bewuster te lopen op de zaterdagmorgen. Uiteindelijk wordt er evengoed hard getraind tijdens het geklets.

   Na het programma nog even de strekoefeningen en hopla, weer de kantine in voor ons verdiende bakkie thee. En ook daar wordt er nog weer gekakeld. Het is een hele sociale sport, dat hardlopen. Dat is heel duidelijk te zien bij deze groep. Het is niet voor niets dat deze groep al jaren bij deze trainer blijven sporten.

   Moe maar voldaan bedanken de lopers de trainer en gaan weer naar huis. Ze hebben een goed gevoel van het begin van het weekend. En daar doet die trainer het voor!!

kerstcross

De kerst is geen kerst meer zonder de kerstcross in Opmeer. Dat is bij vele lopers de gedachte op 2^de kerstdag. Het is een  evenement dat al 40 jaar bestaat en dus niet meer weg te denken is in dat dorpje. Iedereen doet mee aan de wandeltocht of de cross of staat iemand uit de straat aan te moedigen. De kantine en de sporthal staan vol met tafels en stoelen en het is er gezellig.

  Ze komen van ver om mee te doen aan deze loop. Het zijn de fanatieke lopers die gaan voor de prijzen. En die zijn er voor de eerste 3 en de premies voor de sprint etc.

Maar de meesten komen er voor de beleving van het crossen. En dit jaar was het echt een beleving. De regen had goed zijn best gedaan om van de klei een heerlijke modderpoel te maken. Deze cross was een cross zoals je een cross wilt beleven. Plassen, blubber prut, maar ook een zonnetje in je gezicht en heel veel mensen op de weg.

  Ik heb 2 jaar geleden een keer meegedaan aan de 5 km en keek naar de lopers van de 10 km. Zij hadden een zwaarder parcours. Veel meer weilanden, weinig harde weg.

Dit jaar was ik wel weer in vorm, niet geblesseerd zoals vorig jaar en werd mij ingefluisterd dat ik de 10 km eens moest proberen. In mijn familie is een neefje dat hard kan rennen en in opmars is. Ik hoorde dat hij ook mee ging doen. Dat was wel een stimulans om ook mee te doen. Dus het besluit werd genomen en vertrok ik 3 kwartier later van huis dan mijn  loopvriendinnen die de 5 gingen doen.

  Op het terrein konden we net de start van de 5 km zien en hebben we de meiden aangemoedigd. Het zonnetje scheen dapper en we kwamen veel bekenden tegen. De voorzitter was er ook om zijn hollandiaantjes te zien aanmodderen. Hij wees trots alle hollandiaantjes aan voor een kennis. Tja, dan wordt er wel wat van je verwacht. Mijn neefje kon ik niet vinden. Ik wilde hem voor zijn de eerste paar kilometer, dus werd ik door een slimmerik naar voren geloodst en voor ik het wist stond ik bij de start helemaal vooraan! Ik keek even achterom en zag drie van die hele fanatieke Afrikaanse lopers achter me staan. Waaaauuw, dat was toch ook wat. Dat kan alleen maar in Opmeer. Ik heb me toch maar even naar achteren gewerkt, want dit was even teveel van het goede. Bij het startschot vlogen die fanatieke beentjes naar voren en ik kon er al gauw achteraan hobbelen op mijn tempo. Er was meteen al een drassig stukje waardoor mijn nieuwe schoenen meteen werden ingewijd in  de Opmeerse prut. Een stukje door het dorp en over de weg en hopla, een weiland op. En vanaf dan is het echt genieten hoor. Lekker in je eigen tempo over het gras en door de modder rennen. 

 Wat was ik blij met mijn nieuwe crossschoenen.  Ik had best grip op de gladde ondergrond. Zelfs bij de hekken waar je tot over je enkels  in de blubber wegzakte  gliste ik dit keer niet weg. Een lang lint van lopers ging over de weilanden met op de achtergrond een molen, hekjes en drassig gras. Een mooi gezicht hoor. Ik had graag een camera in de hand willen hebben om het vast te leggen.  Dat waren plaatjes voor een kalender. Ik liep lekker en dacht even dat ik ingehaald was door een hollandiaan. Dan ga je weer focussen. En waar is dat neefje nou gebleven? Zit hij achter die Afrikaanse kanjers?  Even later kwamen er nog drie Hollandiaantjes met het grootste gemak langs me heen lopen. “Wat zonde van je schoenen zeg! “ riep  een van hen me na. Hahaha. En weer kwamen we bij een hek met een heerlijke laag blubber. Een jonge knul sprong met grote sprongen erdoorheen. Een ander schaatste erdoorheen en ik bleef gewoon hobbelen.  Bij de ingang van het laatste weiland stonden mijn broer en schoonzus te schreeuwen dat ze trots op  me waren. Tja, ik deed tenminste mee, mijn neefje , zo las ik achteraf op Facebook, had zich verslapen en was er dus helemaal niet. Voor ik het wist was de finish alweer in het zicht . Daar werd ik toch net op de laatste meters ingehaald door twee vrouwen.  Wat frustrerend toch weer!  Maar toch met een voldaan gevoel kwam ik blij over de finish. Daar werd deze foto gemaakt door de verenigingsfotograaf Gerda Horneman. Even lekker hangen aan het hek en dan de hal in om het nummer te verwisselen voor een superwitte handdoek. Even lekker koekjes eten van Monique en proberen die vieze schoenen uit te krijgen. Wat een blubberlol heb je dan. En de voorzitter kwam ook nog even langs om ons te complimenteren met de goede  vertegenwoordiging van Hollandia. Hij was erg trots op de medaille die zijn dochter gewonnen had op de 5 km. Die hebben we dan ook even mogen bewonderen. 

Ik was blij met mijn handdoek, mijn vieze schoenen en broek en ik ging daarom met een grijns van oor tot oor naar huis. De kerst is geen kerst meer zonder de kerstcross in Opmeer !!!

jeugdseries

Samen met  mijn zoon en zijn vriendin hebben we het over kinderprogramma's op tv.

Ik  heb het voorrecht gehad om heel lang kinderprogramma's te kijken, omdat ik vanaf mijn 10de jaar op kinderen paste. Ik mocht toen iedere woensdagmiddag op twee kleine kinderen passen. een grote verantwoording, maar ik vond het heel leuk. Vooral omdat ik dan even lekker tv kon kijken.

Ik heb dus Gompy gezien, Rikky en Slingertje, Swiebertje, Oebele, Hamelen, Stratenmaker op zee show, De grote en de kleine, Nogal wiedes , Tita tovenaar, Fabeltjeskrant, Floris en de film van ome Willem en BarbaPapa.

Sam en Marc hadden heel veel andere programma's gezien die veel indruk op hen hadden gemaakt. Zo kwamen we op ikmikloreland, whywhyfamily en  FFukkie slim( kont Serge) , purno de purno en villa achterwerk.

Meteen op de ipad even opzoeken en voilà, de leukste afleveringen.

We hebben enorm veel lol gehad met de ipad en al die leuke kinderprogramma's. Maar we schrokken ook wel van dubbele bodems die er in die programma's zaten.Zij keken nu ook wel even met andere ogen nu ze 12 jaar ouder zijn geworden. Vooral het spelen met woorden was toen nog niet zo tot hen doorgedrongen. Bij Ffukkie Slim is het continu taalkermis. Het ziet er niet uit, maar het zit geweldig goed in elkaar.

muzikant

       

Ik kwam gister een muzikant tegen van deze band en natuurlijk denk ik dan aan dit liedje.
Het werd gezongen op de uitvaart van mijn vader en ik dacht echt dat het geschreven was voor mijn vader !!! Wat kan een liedje toch veel emotie losmaken. Iedere keer als ik het hoor komen er herinneringen boven aan mijn vader. 't is een pracht hoor!

Lovin Whiskey

Allerliefste Margaret,

Het is zondagochtend en ik zit in de schrijfsalon met een aantal vrouwen te schrijven.

We hebben het over de kerst en schrijven een rijtje op van dingen die we stom vinden aan de kerstdagen. Om er kracht aan te geven mogen we kut of klote of stomme ervoor zetten. Wat opvalt is dat we allemaal de afspraken stom/klote/kut vinden. En het koken wil ook niet altijd lukken. De familie maakt het ook niet altijd even gemakkelijk. Volgende opdracht is een briefschrijven aan je lichtpuntje.

Natuurlijk gaan mijn gedachten dan naar jou.  Ik was donderdag erg blij je weer te zien. Je kwam me ophalen om samen naar Simone te gaan. Je maakte een grap die diepe indruk maakte op Marc. Hij verwachtte niet van jou dat je over Kees zou zeggen dat die ondertussen een zandwinkeltje was begonnen. Ik vind dit wel bij jou passen. Je windt er geen doekjes meer om en dat mag jij. Je hebt alle reden ertoe om je eigen weg te kiezen in jouw leven dat iets te vaak te kut is.

Ik vind het geweldig sterk van je dat je met de feestdagen in een hotelkamer gaat zitten met vriendinnen, een borrel drinkt, heerlijk slappe grappen vertelt en samen onderbroekenlol hebt. Als je zoveel ellende hebt met je gezin en familie is dit de enige manier om door de donkere dagen heen te komen. Ik geniet van je onvolprezen uitspraken, van je wijsheden en ik kijk je kunst van leven af. Goed voor jezelf zorgen, aan jezelf denken, maar ook open staan voor de anderen.

Ieder heeft zijn eigen shit en daar luister je naar en hoort het aan, maar neemt het niet mee op je eigen kruiwagen. Die is vol en er kan niks meer bij.

We hebben veel plezier samen, bezoeken Simone, verwonderen ons over haar leventje, nemen haar tussen ons in en kletsen haar oren van het hoofd en lachen maar om de ellende die we daar in dat tehuis zien. We hebben een speciale band en ik weet zeker dat die blijft bestaan tot de dood ons scheidt. Ik hoop dan ook dat je dat contract voor euthanasie nog heel lang in je broekzak houdt. Ik ben blij met je en trots op je hoe je het doet, want je gezin ten onder zien gaan aan de drugs is geen appelenpap.

borstcrawl

Steek arm in het water

Als een peddel door het water

Achter de schouder uit het water

Naar voren boven het water

Trappelen met de voeten in het water

Trappelen met de voeten door het water

Adem halen na 3 slagen

Adem in door mond net boven het water

Adem uit door de neus onder water

Dan weer links en dan weer rechts uit het water

Kijk schuin naar voren onder water

Ik weet hoe het moet

Maar nu moet het nog gaan als een vis in het water

de winterdip blues

De winterdip blues

Degene die mij langer kennen weten het al. Ik heb moeite met de maanden december en januari. Het zijn de maanden van geborgenheid en gezellig thuis en lekker warm bij de kachel en kaarsjes aan. Ik weet het, mijn verstand zegt dat het leuk zou moeten zijn. En ik vind het leuk hoor, maar in december komt er ook altijd van alles los. Ik schiet in mijn ogen altijd tekort. Om het als hardloper te verwoorden, het is een zeven heuvelen loop.

  In december wordt de balans opgemaakt over hoe het gaat op school bij de kinderen. En natuurlijk komen we er dan achter dat er toch nog heel hard gewerkt moet worden om de cijfers van zoonlief weer in het gareel te krijgen. Dan moet er weer gepraat worden met leraren, begeleiders en met elkaar. Plan van aanpak waar je weer enorm tegenop kan zien. Dat is de eerste heuvel.

  De kerstdagen  komen in zicht. Wat doen we met de kerst. En natuurlijk heb ik net weer een dienst die niet goed uitkomt bij de planning van de rest van de familie.  Vooral in de tijd dat mijn schoonmoeder nog goed was was het moeilijk te plannen. Maar ook nu nog vind ik het moeilijk om een ideaal draaiboek voor de kerstdagen in elkaar te zetten. Tweede heuvel.

   Ik ben geen kookster en dat is met de kerstdagen natuurlijk rampzalig.  Ik nodig echt geen mensen uit hoor, want dat kan ik hen niet aandoen. Het gezin moet nu zelf koken om lekker te eten en ik ben het koksmaatje en inkoper. Derde heuvel.

  In de familie zijn ze bijna allemaal rond de kerst jarig en natuurlijk wil je daar bij stilstaan. Maar het kost ook weer tijd en omdat die andere heuvels je parten spelen is dit kleine heuveltje er toch weer eentje erbij. Heuvel(tje) vier.

  De griep gaat deze maanden nooit ons huis voorbij. Ik ben de enige die het altijd overslaat, maar mannen met griep zijn niet gezellig hoor. Dus slaan we weer een grootverpakking pijnstillers en drop in en zorgen dat het ze aan niets ontbreekt en ga ik maar weer alleen naar de verjaardagen die heuveltje vier weer iets hoger maakt.  Vijfde heuvel.

 Op het werk is het deze maanden altijd enorm druk. Zieke collega’s en veel vrije dagen die nog opgenomen moeten worden zodat de bezetting gewoon minimaal is.

Dan ben je toch wel moe na een dag werken want het werk moet toch weer af. Zesde heuvel.

   De zevende heuvel is dat ik door al die heuvels wakker ga liggen en daardoor chronisch slaaptekort  krijg, waardoor die heuvels opeens veranderen in bergen en in januari doemt er een heel bergrug voor mijn ogen op.  Dan weet ik echt niet meer hoe ik erover heen kan klimmen en val ik gewoon weer in de overbekende kuil.

  En dan moet je wel klimmen om te overleven.  Ik ben er altijd wel weer uitgekomen en de bergen werden weer verzet zodat we weer door konden gaan met leven. Mijn ervaring is dat ik in deze maanden ondanks de kou naar buiten moet gaan. Lekker de wind door je haar en bewegen maar. Het hardlopen is voor mij dan ook een overlevingsstrategie.

  Ik hoor van velen dat de zeven heuvelen loop een mooie loop is die je echt mee moet maken als hardloper. Je snapt wel dat ik dat toch anders zie.

Maar ik wens jullie natuurlijk leuke kerstdagen een een mooi 2013 toe.

W(eetje)

Mijn werkgever fietst in de zomermaanden met een groepje mensen en ze spreken af op afspreken.nl. Dat werkt perfect en natuurlijk worden er verslagen van ritjes op de 'berichten' gezet. Zo houden ze elkaar op de hoogte van wat er gebeurd is tijdens de ritjes en ook worden er teksten ingevoerd dat je weleens achter je oren krabde.

Zoals hier:

W

17-07-2012 12:11

bericht geplaatst

Aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kom ik ook fietsen maar niet wachten hoor, d'r kan nog iets tussen komen.

groet de Gazelle

H

17-07-2012 12:41

bericht geplaatst

W., dat ' iets ' maakt heel erg nieuwsgierig. Beter is het om gewoon de reden op te geven hoor, nu gaan we er openlijk met elkaar over speculeren en ik weet niet of dat je bedoeling is.

G

17-07-2012 13:50

bericht geplaatst

Is niet zo moeilijk: dat iets is panne aan de Gazelle en die kans is natuurlijk behoorlijk groot..

R

17-07-2012 15:00

bericht geplaatst

W, iets tussen je spaken of ga je weer met je hoerensloep op pad, richting je vriendinnen in Amsterdam.

***

Ik dien al jaren bij W en in mijn beroep maak je veel mee. Ik weet dat de zondagochtend van W niet altijd in teken staat van fietsen.

Ik heb het geluk dat ik mijn dienst bij 2 personen draai.  Ik wordt 1x per week vervangen, dan gaat mijn duobaanpartner verder. Dan ben ik een week met verlof.

Ik laat me heerlijk verwennen. Wordt even lekker in een soort sauna gestopt en hang even lekker buiten in de wind rond. Daarna mag ik een week lang chillen tussen mijn andere collega’s die daar in huis weer andere personen dienen. Weer even al hun verhalen aanhoren en ik vertel hun mijn ervaringen. Soms zijn ze leuk en soms krijg ik echt wel rode oortjes van wat ze iedere keer weer uitkramen en doen. Maar er vallen ook weleens woorden dat ik wenste dat ze eindelijk hun monden dicht zouden houden.

Ik heb het goed bij hen. Ik breng hun veel rust tegenwoordig. Er is een tijd geweest dat er meer gebeurde tussen mij en mijn collega die boven mij werkt. Hij heeft ook een belangrijke taak hoor.  Die collega zorgt voor veel warmte en bescherming. En we zijn een goed team, we kleuren mooi bij elkaar.

We hebben collega’s die het zwaarder hebben. Zij veranderen veel van personen die zij moeten dienen. Zij die in een ziekenhuis dienst draaien hebben wel een hele zware taak. Ze  komen in aanraking met bloed, urine en allerlei andere lichaamsvochten. Ze worden iedere dag weer van hun werk afgehaald, weggestopt in zakken en vervoerd als vee naar een bedrijf. Daar worden ze in machines gestopt die hun wassen, spoelen, reinigen en ontsmetten. En voor ze het weten liggen ze alweer klaar om te werken.

Ook heb ik collega’s die werken bij de vriendinnen in Amsterdam die hun geld tussen hen verdienen.

Deze worden ook iedere dag en soms ieder uur vervangen omdat ze anders verschrikkelijk vies ruiken. Zij hebben altijd veel verhalen over al die mannen die daar dik betalen om gebruik van hun diensten te maken. Ze zien ze komen en gaan en wat daar gebeurt….. daar kan ik wel een boek over schrijven. Maar ik geloof dat daar al genoeg boeken over zijn.

Ik ben blij met W en zijn vrouw. Ze verzorgen me goed, en op zondag doen ze weleens een spelletje met mij. Gezellig hoor. Er gaat toch niets boven een spelletje twister.