Lieve ouwe oma,
Ik schrijf u deze
brief om te vertellen over uw servies. Ik hang deze brief niet aan een vlieger,
want ik kan niet met vliegers overweg. Ik heb bedacht om deze brief via internet te sturen, dan komt hij zeker
aan in de hemel. Internet komt nl. overal. Uw servies staat nu bij mij in huis.
Ik heb hem nog net kunnen redden voor we hem bij Noppes zouden brengen. We zijn
namelijk het huis aan het opruimen van uw dochter. Helaas kon zij niet meer
zelfstandig wonen.
We hebben al veel weggedaan, gestort en
weggegeven. Bruikbare spullen gingen naar Noppes en komen zo ook bij mensen die
er weer blij mee zijn. We hebben haar hele mensenleven als het ware door de
handen gehad. Het voelt best raar hoor. Al die bollen wol, taalcursussen,
gereedschap, serviesgoed, papieren, fotoboeken, boeken en linnengoed. Ze had
net als u altijd zuinig moeten leven en ze bewaarde dan ook van alles. Ze dacht
dat ze het allemaal nog wel een keer kon gebruiken. Ze had dozen vol knopen en
ritsen en lapjes van lappendag. Ze had maar een paar mooie spullen, de rest was
oud en veel versleten. Maar uw servies
was heel speciaal voor haar. Ze had er speciaal een hoekkastje voor gekocht en
het servies stond in de hoek van de kamer te pronken.
Ze was er heel
zuinig op en er mankeert nog niets aan. En dat terwijl het van eierporselein
is. Dat is heel dun materiaal. Maar dat weet u als de beste. U heeft het vast
een aantal keren afgewassen.
Wat
heeft u er veel voor over gehad. Wat heeft u veel bonnen moeten sparen om het
uiteindelijk te kunnen bestellen. Wat was u blij toen u het uiteindelijk in uw
bezit had. Het was uw pronkjuweel en
daar had u veel voor over. In de tweede wereldoorlog had u honger en uw gezin at
iedere dag alleen maar bonen. Er was geen geld voor ander eten. Die rijke boer kwam toen met een
aantrekkelijk aanbod. Een hele zak aardappelen voor het servies. En u wees het
af!! Zelfs toen hij later weer in de winter, toen de nood best wel hoog was, kwam met een ruil voor twee zakken aardappelen
wees u het weer af.
Jullie overleefden de oorlog en het servies
bleef in uw bezit, maar de obsessie van eten bleef voor altijd in het geheugen
van uw kinderen gegrift. Uw dochter heeft altijd alle kliekjes opgegeten, heeft
nooit voedsel weg kunnen gooien. En zij kreeg een dochter die verschrikkelijk moeilijk was
met eten. Toen u overleed kwam het
servies bij hen in huis. Uw kleinkind keek heel anders naar dit servies. Uw
dochter had erg honger gehad. Het servies heeft de oorlog overleefd dankzij
haar moeder en ze had dus honger gehad omdat het servies niet verkocht mocht
worden. Dit verhaal kreeg zij iedere keer weer te horen toen ze weer geen trek
had in die super doorgekookte groenten, taaie aardappelen en vette jus. Uw
kleinkind wil het dus echt voor geen goud in huis hebben, maar wegdoen……..
Nee, daar is het
verhaal achter dit servies te waardevol voor.
Ik zal het servies
dus wel bewaren en het verhaal aan mijn kinderen doorgeven. Ik hoop dat zij
straks ook dit servies adopteren als een erfstuk met verhaal. Ik hoop dat u
hemels gerustgesteld en gelukkig zult zijn.
Met vriendelijke
groeten,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten