taartenroute 26-04-15

Op deze dag waarop heftige weersvoorspellingen gedaan zijn die nog uitkwamen ook stond een eenzame fietster bij de Westfries te wachten. ze wachtte lang op haar maatjes die het allemaal af lieten weten. Haar lokroep hielp niet en dus moest zij die heugelijke dag waarop Gerda 58 jaren oud werd alleen haar van tevoren bedachte route rijden. 
Ze had zich voorbereid en de kaart weer opengelegd om de mooiste route uit te stippelen met het nieuwe thema. 

Met windstoten van 100 km/uur en een geseling van regen in het gezicht worstelde zij zich over de klinkers van Hauwert door de zak richting Het door Theo Koomen beroemd geworden Wervershoof. Ze snapt nu waarom Theo Koomen aangenomen is bij Studio Sport, Hij had gewoon eelt op zijn kont gekweekt van de klinkertjes waarover hij iedere dag richting school fietste, waardoor hij een maand lang achterop een motor kon zitten te schreeuwen van geluk. 

In Wervershoof werd zij verwelkomt met een prachtige Worteltaart.

De taart was nog geheel intact, maar ze vroeg ‘een klein stukje’ waarop er met een mes keihard op de krokante bodem geslagen werd waardoor de taart in stukken spatte en ze ‘een klein stukje’ van de hoek van de tafel kon schrapen. De taart was verrukkelijk door de super bolle bodem en de ietwat verkleurde wortelmuisjes en de autodrop maakte de finishing touche. Met droge sokken, warme kont en ‘zeg maar een soort van’ superveel zand aan het wiel werd de tocht verder gereden. Onderweg werd Twisk aangedaan waar glacekoeken met het keurmerk Uitmuntend en Abbekerk met de superappeltaart Uitstekont werden gescoord ging de route naar de Muntstraat waar de jarige job in een elegante creatie door de keuken flaneerde. 

Daar werd onder het genot van een kopje koffie de aarbeienschnit geproefd. Het smaakte heerlijk, het leek wel of de bodem gemaakt was van zelfgemaakte brood van Speltmeel. En weer verscheen er drop erop. 
Met een buik vol van de taart reed deze oude taart weg bij de nog oudere en sloot zij de taartroute af met een volle buik en een kilo meer (dr)op de weegschaal. 

Breuk

Teleurgesteld 
verdriet 
de pijn 
stel je niet aan
 het is er niet
het is niet groot
en toch....
de pijn
verdriet
teleurgesteld

de kapellenroute

op deze koude zondagmorgen stonden al vroeg 4 rondrollertjes bij de Zwaagse kapel klaar om te vertrekken. De Trekjes de Colnago en de Bianchi hadden er zin in. De Colnago en Bianchi waren in de wellness geweest en nu reden zij de mindfullnessmariakapellenroute. Na een rondtolkontrolle waarbij werd gesignaleerd dat de korte broek toch wel erg te weinig was voor deze koude dag gingen ze toch op weg naar Heiloo.

Na het koukleumen en plasverhalen kwamen we in Heiloo waar de mis net afgelopen was. De kapel was heerlijk warm, de kaarsen stonden heerlijk te branden en we voegden er nog een paar aan toe.

Het is een mooie kapel met een afbeelding op de muur waar we een vraag over hebben. Want wie is nou die man die wel schoenen en een broek draagt?

Vanuit de kapel reden we nog even langs het huis van Moeder Kuiper en zowaar, ze was thuis!! Dus gingen we even bij haar een kopje koffie drinken. Het was gezellig in de keuken (en ja, ook weer lekker warm ) we dronken sterke koffie, genoten van de wijsheid van Mevrouw Kuiper en legden onze vraag bij de Zoon Jan neer.

En daar gingen we weer op het zadel en vertrokken naar de Keins. De route ging langs Bergen Schoorldam en de Westfriesedijk. Even waren we de weg een beetje kwijt, maar gelukkig vonden we de dijk weer en kwamen we toch bij de Keinse aan. Arie had er nog nooit over gehoord. De kapel is ook heel klein en onopvallend . Je zou denken dat het een schuurtje is.

Bij de Keinse was de nood al hoog en de magen leeg, maar we besloten om toch nog door te rijden tot de Irish Cottage in Oude Niedorp om daar ff op te steken. Warme soep, hete koffie en scones gingen er wel in.

Onderweg werden de zwanennesten geteld. Het waren er zeker 7. 

Deze foto is niet tijdens deze tocht gemaakt, want ik durfde niet te stoppen bij die grote vogels op hun nest. Dini Wansing heeft deze foto de week erna gemaakt.
Het was een mooie waardevolle tocht met verassende ontmoetingen. En we kwamen met lege bidons aan bij ons vertrouwde ontmoetingspunt bij de Westfries. Met 115 op de teller konden we ons tevreden op de bank neer laten vallen om met dichte ogen de Amstel Gold Race te bekijken.

De bestelling voor boer Verdegaal

 Op een vrijdagochtend in April reed ik op mijn fiets met grote fietstassen naar de boerderij van Verdegaal. We hebben met een groepje een boerenkaas bestel whatsapp groepje en men had een bestelling geplaatst die ik op ging halen.
Onderweg kwam ik erachter dat het toch echt al ver in de lente is, want de eieren waren al uitgebroed en de inhoud liep al te waggelen in het natuurgebied achter de Grote Waal in Hoorn.

Ik ben een wonder in wegzoeken en omdat ik twijfelde of ik nog wel in Oudendijk aan zou komen vroeg ik in Grosthuizen naar de weg aan een zeer vriendelijke dame. Zij wees mij op een doorsteekpadje door de weilanden, het Buutschooterpad. Het padje was een padje met verrassingen, want als je dacht dat je ergens uit zou komen dan ging hij net weer de andere kant op. Steeds waren er bochten die je niet zou verwachten en zo kwam ik eigenlijk maar een paar 100 meter van de boerderij in Oudendijk aan.










Op de boerderij worden 45 koeien gemolken op 34 ha land. Het zijn blaarkoppen.
Van de melk maken ze kaas, boter en karnemelk. In hun winkeltje wordt dit verkocht en ook de plaatselijke producten zoals jam en honing en geitenkaas. 

De boerderij ziet er krakkemikkig uit, de kozijnen zijn verrot, het plafond in de winkel is laag en van hout. Ik stond in de winkel toen ik boven mij iets hoorde ritselen. Ik dacht eerst een muis, maar het geluid was te groot. Ik vroeg aan de boer of het de kat was, maar het was de hond. Even later hoorden we hem een sprintje door de kamer nemen en we moesten er samen om lachen. Ik had melk in de bestelling en deze werd uit de tank getapt die achterin de boerderij stond. Ik liep natuurlijk wel even mee, want ik ben een beetje nieuwsgierig. De melk bulkte uit de tank de fles in en deze stroomde rijkelijk over. Het schuimde namelijk nogal. De kaas werd gesneden met zon kaasmes met aan iedere kant een handvat. Dat grote mes was wel nodig voor de harde oude kaas die Henny besteld had.

Het lijkt of je in de goede oude tijd stapt, maar je kan er wel met je pinpas betalen. Dat is handig, maar toch wel jammer.

Met een fietstaslading vol vertrok ik tevreden bij de de boerderij vandaan. Ik wilde dezelfde route terug doen, want ik had een beeldje in een tuin gezien die ik op de foto wilde hebben. 

op de terugweg nam ik deze foto op het Buurtschooterpad. Een mooi plaatje van de achterkant van de boerderij in Oudendijk.

Ik kwam een hekje tegen.

Ben je nou helemaal behekt ? 

En ik kwam een beeldje tegen. Ik heb de eigenares gevraagd of ik deze foto mocht nemen en ze vertelde dat het beeldje daar al 20 jaar stond.

Ik kus de stoere fietser
hij neemt mij in zijn armen
mijn rokje fladdert in de wind
ik sta hier al 20 jaar
met mijn blote voeten in het gras
omdat ik zijn fiets zo mooi vind

ver(schillen)de vriendschappen

Hoe dicht zit je bij het klokhuis?
Dat weet je niet altijd.