Breien

Ik heb de laatste tijd geen schrijfkont.

Ja je leest het goed, geen schrijfkont.

Want die kont moet wel even blijven zitten als je aan het schrijven/tikken bent.

En mijn kont kan dit niet zo goed de laatste tijd.

Er gebeurt ook zo veel om me heen. En mijn kont zit dan weer op een fiets of hobbelt mee met renmaatjes of kuiert door het ziekenhuis of dendert door het huis heen met stofzuiger en dweil.

Ik wist niet dat je boven de vijftig zoveel kon beleven.

Vroeger dacht ik dat je dan oud en versleten zou zijn.

Lekker met een breiwerk op de bank met plantjes voor de ramen en met niemand wat te maken. Maar tijden veranderen en als werkende sportende moeder heb ik  het druk met van alles en nog wat en met niks.

Maar goed, nu heb ik mijn kont op de stoel gezet en retteketet daar komt het.

Ik wordt binnenkort 50+1 en dat moet natuurlijk gevierd worden.

Het is helaas op een maandag en dat is een rare dag om jarig te zijn.

Maar verzetten van mijn verjaardag is altijd een crime.

Zo heb ik een groepje vriendinnen met wie ik probeerde af te spreken.

Tijdens een avondje bij een van hen probeerde ik een datum te prikken, maar ze konden allemaal niet op de dagen dat ik kon.

Uiteindelijk besloot ik het op donderdag 26 maart te vieren.

Ik mailde ze met de mededeling dat ik het die ochtend van de 26ste zou vieren. maar ze lieten om de beurt weten dat ze de ochtend niet konden, maar wel de middag. Dus knalde ik er een mailtje uit dat het dan de middag zou worden.

Woensdag was ik lekker bezig met de was en administratie toen de bel ging.

En daar stonden Conny en Marjan voor de deur.

Hoi, zijn wij de eerste?

Ik was verbaasd en ja hoor, Ik had natuurlijk weer verkeerd naar de datum gekeken.

26 maart was een woensdag!!

Gelukkig had ik wel rosé in huis en werd het toch nog gezellig.

Maar dan denk ik wel eens dat ik toch echt aftakel en beter met een breiwerk op de bank kan gaan zitten. Misschien kan ik dan mijn leven onder controle houden.

Of met mijn schrijfkont voor de computer om wat te schrijven.

Bij deze gedaan.

Meneer de voorzitter

In een vereniging is er altijd een voorzitter.

Wat een job is dat.

Je zult het nooit goed doen.

Iedereen wil wat anders en ze hebben allemaal gelijk.

Jij moet de vergadering leiden en iedereen wil wat zeggen.

Maar we moeten wel op tijd klaar zijn, want de kinderen he.

Alle groepjes in de groepen zijn voor en tegen het besluit.

Als voorzitter heb je het altijd gedaan.

Teveel of juist te weinig.

Dan ga je op vakantie en wordt je knie gereviseerd.

En opeens wordt je min of meer aan de kant gezet.

Een ander kan het beter……

En hij heet Peter….

Oh nee Michiel.

Zullen we blij met hem zijn of krijgen we heimwee naar onze lang en veel pratende en schrijvende voorzitter ?

Wat zal de toekomst brengen in ons clubje?

We gaan het meemaken.

prijzenkom

Sinds 2006 loop ik bij de atletiekvereniging Hollandia in Hoorn.

Het is een vereniging als alle andere verenigingen. Waar de voorzitter wordt bekritiseerd, trainers ontevreden zijn, bestuursleden eigenwijs zijn en de leden heel goed kunnen mopperen en mompelen en conclusies trekken.

Voor velen is het een genot om nog even lekker het vuurtje op te stoken of toch enigszins kritische vragen te stellen tijdens de ledenvergadering.

Maar de meesten komen naar de baan om er hun rondjes te hobbelen en gaan met een voldaan gevoel weer meteen naar huis. Zij willen zich vooral niet bemoeien met wat voor zaken dan ook.

Ik heb een periode in de loopgroepcommissie gezeten en uit die hoek deelgenomen aan de bestuursvergaderingen. Ik begon erg enthousiast en had ambities. Helaas was het bestuur erg behoudend  en ieder voorstel werd van tafel geveegd.

In die tijd heb ik ook geprobeerd met een groepje een kledingcommissie op te zetten, maar dit werd door het bestuur behoorlijk ontmoedigd en uiteindelijk regelt een bestuurslid nu zelf in zijn uppie de kledingzaken.

Het bestuur trekt alle taken naar zich toe en delegeren is voor hen vast een vies woord.

Dus na wat slapeloze nachten ben ik uit alle commissies  gestapt en loop ik nu mijn rondjes op de baan, bezorg het clubblad in mijn wijk en beheer de holnieuws. Het verbaast me dat ik dat nog mag doen.

Ik heb bij deze vereniging wel wat geleerd. Dat ik meer kan dan ik dacht en met sporten heb ik sinds mijn lidmaatschap ook heel wat grenzen verlegd.

Ik kwam nooit verder dan 10 km en liep gewoon kleine rondjes in mijn omgeving. Toen liep ik nog weleens met een  groepje vriendinnen, maar dat was nooit een succes.

Ik zag in uitslagen.nl dat ik in 2005 10 km heb gelopen in Egmond in 1:05:48. Op de club ging mijn collega met wie ik samen naar de vereniging ging naar de snelste groep en ik liep automatisch met haar mee. Hierdoor werd ik eigenlijk gedwongen om tot het uiterste te gaan en ik begon steeds langere afstanden te lopen en ook steeds sneller.

In 2007 liep ik voor het eerst de dam tot dam loop en voelde me geweldig. Wat een prestatie!!

In 2008 liep ik mee met de wijkenloop, 10 km in Groet, Blokker en in hoorn en de 16 km dam tot dam en de eenhoornloop.

Ik kreeg de smaak te pakken en in 2009 liep ik in Egmond mijn eerste officiële Halve Marathon, een week nadat ik de oliebollenloop van 20 km had gelopen.

En dat jaar was ik niet meer te houden en liep ik alles wat ik kon lopen.

Mijn collega die ook nog steeds liep deed toen al mee aan triatlons en ik werd door een aantal aangemoedigd om het ook eens te proberen.

Dus deed ik in 2009 mee aan de triatlon in Abbekerk.

Ik was verbaasd dat ik niet de laatste was. Sindsdien loop en fiets ik en heb ik ook fanatiek geoefend met zwemmen.  Maar een zwemmer ben ik niet. Ik heb echt mijn best gedaan om borstcrawl te leren. 2 jaar les gehad, maar het mocht niet baten. Ik wordt nog steeds te moe van die slag en ga toch steeds weer naar de schoolslag. Borstcrawl is niet mijn slag en dus maai ik met mijn armen door het water en tot mijn verbazing draai ik evengoed aardig mee in de strijd.

Ik ben heel stabiel met mijn tijden. Hoe hard of juist niet ik ook train.

Door de triatlon in 2009 fiets ik op een racefiets rond. Deze fiets heb ik gekocht van het geld dat ik van mijn ouders geërfd heb. Mijn fiets is dus een dierbaar bezit.

In de zomer rij ik sindsdien met een clubje door Noord Holland met soms een uitstapje met de boot naar Friesland.

Ik geniet enorm van deze tochten. Ze zijn gezellig en ik vind het heerlijk om te fietsen over die eindeloze polderwegen waar je lekker tegen de wind in kan pompen.

Met die loopjes en triatlons en sommige fietsritjes heb ik wat medailles en een beker bij elkaar verzameld.

Ze zitten in een vissenkom en voelen zich daarin thuis als vissen in het water.

Ik ben trots op mijn vissenkom en ik hoop dat ik dit jaar weer een paar “vissen kan vangen.”

De 50 is gepasseerd en de pijntjes verschijnen, maar ik ga door met lopen en fietsen en dus "vissen".

Want het is zo leuk!!!!!

Silvia

Lieve Tiny,

Soms heb je weleens dat je een geur ruikt en dat associeert met een gebeurtenis uit een ver verleden. Laatst was ik in een gebouw en toen rook ik de geur van kleuterschool uit 1968. Het beeld van de gang met jassen en de slofjes die je aan moest doen en mijn broodtrommeltje kwamen weer boven. Wat gek toch dat je die link dan nog steeds kunt maken. Als ik Tahoe proef denk ik weer aan de tijd dat ik op kamers zat. Een leuke tijd waarin ik kookte samen met anderen die in de flat woonden. Daar leerde ik Tahoe bakken en eten.

En zo zijn er ook liedjes die je associeert met dingen die je meemaakt.

La isla Bonita was in een mooie zomer, in zoverre, voor mijn dan. Misschien is het voor iemand anders wel de ergste zomer van zijn of haar leven.

Van The Eagles, Hotel California, krijg ik de kriebels.

Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood herinnert mij aan de tijd dat mijn broers en zussen het huis uitgingen.

Is het daarom dat we muziek draaien bij een begrafenis of crematie?

Bij een aantal liedjes denk ik meteen weer aan de persoon bij wie dit liedje gedraaid werd in de kerk of crematorium.

Lovin Whiskey was bij  Patrick en studderen in de schuur bij mijn vader gezongen door Ron zijn van die nummers die erg toepasselijk zijn op deze gelegenheden.

Maar soms komt er een nummer tussendoor die totaal niet past en daarom zo opvalt.

Dit was ook toen Silvia overleden was. Ze liet 2 jonge kinderen achter en haar dochter was gek op de ketchupsong. En die moest gedraaid worden in de kerk. Geweldig dat dat dan ook kan!!Wat een emotie je dan voelt….

Sinds die dag heeft dit liedje voor mij en ik denk voor velen en andere lading gekregen.

Ik denk dat dit wel het laatste was dat die meiden die het zongen zouden verwachten.

Dat ze met hun liedje de herinnering weer oproepen van een zo oneerlijk ongeluk, waarbij 2 kinderen hun supermoeder verloren. Het was zo onverwachts en zo hartverscheurend. Het verdriet, de onmacht, de bruidsjurk, de verstrengelde families, de overvolle kerk met die lieve kinderkoppies.

Tiny, je bent een geweldige zus die zo goed en zo kwaad als het ging haar kinderen opgevangen heeft samen met anderen.

Je gaat gewoon weer door met zorgen voor je familie en dat zal wel zo blijven tot je er bij neervalt.

Carnaval in zwaag

Twee rechter handen

Ik ben wim en ik ben de handigste man van Zwaag.

Werd ook eerste met mijn groepje met de carnaval.

Ik kan knippen met twee scharen.

Daar draai ik mijn handen niet voor om.

Anders zou ik 2 linkerhanden hebben.