prijzenkom

Sinds 2006 loop ik bij de atletiekvereniging Hollandia in Hoorn.

Het is een vereniging als alle andere verenigingen. Waar de voorzitter wordt bekritiseerd, trainers ontevreden zijn, bestuursleden eigenwijs zijn en de leden heel goed kunnen mopperen en mompelen en conclusies trekken.

Voor velen is het een genot om nog even lekker het vuurtje op te stoken of toch enigszins kritische vragen te stellen tijdens de ledenvergadering.

Maar de meesten komen naar de baan om er hun rondjes te hobbelen en gaan met een voldaan gevoel weer meteen naar huis. Zij willen zich vooral niet bemoeien met wat voor zaken dan ook.

Ik heb een periode in de loopgroepcommissie gezeten en uit die hoek deelgenomen aan de bestuursvergaderingen. Ik begon erg enthousiast en had ambities. Helaas was het bestuur erg behoudend  en ieder voorstel werd van tafel geveegd.

In die tijd heb ik ook geprobeerd met een groepje een kledingcommissie op te zetten, maar dit werd door het bestuur behoorlijk ontmoedigd en uiteindelijk regelt een bestuurslid nu zelf in zijn uppie de kledingzaken.

Het bestuur trekt alle taken naar zich toe en delegeren is voor hen vast een vies woord.

Dus na wat slapeloze nachten ben ik uit alle commissies  gestapt en loop ik nu mijn rondjes op de baan, bezorg het clubblad in mijn wijk en beheer de holnieuws. Het verbaast me dat ik dat nog mag doen.

Ik heb bij deze vereniging wel wat geleerd. Dat ik meer kan dan ik dacht en met sporten heb ik sinds mijn lidmaatschap ook heel wat grenzen verlegd.

Ik kwam nooit verder dan 10 km en liep gewoon kleine rondjes in mijn omgeving. Toen liep ik nog weleens met een  groepje vriendinnen, maar dat was nooit een succes.

Ik zag in uitslagen.nl dat ik in 2005 10 km heb gelopen in Egmond in 1:05:48. Op de club ging mijn collega met wie ik samen naar de vereniging ging naar de snelste groep en ik liep automatisch met haar mee. Hierdoor werd ik eigenlijk gedwongen om tot het uiterste te gaan en ik begon steeds langere afstanden te lopen en ook steeds sneller.

In 2007 liep ik voor het eerst de dam tot dam loop en voelde me geweldig. Wat een prestatie!!

In 2008 liep ik mee met de wijkenloop, 10 km in Groet, Blokker en in hoorn en de 16 km dam tot dam en de eenhoornloop.

Ik kreeg de smaak te pakken en in 2009 liep ik in Egmond mijn eerste officiële Halve Marathon, een week nadat ik de oliebollenloop van 20 km had gelopen.

En dat jaar was ik niet meer te houden en liep ik alles wat ik kon lopen.

Mijn collega die ook nog steeds liep deed toen al mee aan triatlons en ik werd door een aantal aangemoedigd om het ook eens te proberen.

Dus deed ik in 2009 mee aan de triatlon in Abbekerk.

Ik was verbaasd dat ik niet de laatste was. Sindsdien loop en fiets ik en heb ik ook fanatiek geoefend met zwemmen.  Maar een zwemmer ben ik niet. Ik heb echt mijn best gedaan om borstcrawl te leren. 2 jaar les gehad, maar het mocht niet baten. Ik wordt nog steeds te moe van die slag en ga toch steeds weer naar de schoolslag. Borstcrawl is niet mijn slag en dus maai ik met mijn armen door het water en tot mijn verbazing draai ik evengoed aardig mee in de strijd.

Ik ben heel stabiel met mijn tijden. Hoe hard of juist niet ik ook train.

Door de triatlon in 2009 fiets ik op een racefiets rond. Deze fiets heb ik gekocht van het geld dat ik van mijn ouders geërfd heb. Mijn fiets is dus een dierbaar bezit.

In de zomer rij ik sindsdien met een clubje door Noord Holland met soms een uitstapje met de boot naar Friesland.

Ik geniet enorm van deze tochten. Ze zijn gezellig en ik vind het heerlijk om te fietsen over die eindeloze polderwegen waar je lekker tegen de wind in kan pompen.

Met die loopjes en triatlons en sommige fietsritjes heb ik wat medailles en een beker bij elkaar verzameld.

Ze zitten in een vissenkom en voelen zich daarin thuis als vissen in het water.

Ik ben trots op mijn vissenkom en ik hoop dat ik dit jaar weer een paar “vissen kan vangen.”

De 50 is gepasseerd en de pijntjes verschijnen, maar ik ga door met lopen en fietsen en dus "vissen".

Want het is zo leuk!!!!!