goede voornemens

Heb jij ze ook??
Ik heb ze eigenlijk al jaren niet gehad, maar ik heb me nu een aantal dingen voorgenomen.
Niet snoepen, weer wat serieuzer hardlopen en zeker een keer in de week wat schrijven op mijn blog.
Dat zijn toch geen moeilijke dingen toch?
Oh ja, wat ik ook ga doen....

Ik heb met Sams moeder afgesproken dat ik een nieuwjaarsduik ga nemen in Wijk aan Zee.

de SchrijfSalon Live 27 oktober 2013 FILMPJE

Oh wat was het leuk om te typen op die typemachines.
Dat was een week voor het overlijden van mijn schoonmoeder.
In oktober dus.
Het lijkt al weer zoooo lang terug.
Ondertussen is er al weer zoveel gebeurd.
2013 is bijna afgelopen, maar dat boek is bijna niet dicht te krijgen..

uitleg bij de foto: op mijn werk plakken we voor iedere patiënt die we in de avond of nachtdienst krijgen een etiketje in een agenda. Op het eind van het jaar ziet die, normaal platte, agenda er zo uit.

Fietsen

er zijn wel eens van die dagen…..

Dan lijkt wel of een gebeurtenis je continu achtervolgt.

Dinsdag was het heel slecht weer en ik was op mijn werk. Mijn mannetje bood aan om mij op te halen met de auto. Dat was wel een goed idee op dat moment.

En Willem had zo een goede daad verricht op kerstavond.

Tweede kerstdag moest ik weer werken en ik werd met de auto naar het werk gebracht zodat ik mijn fiets na mijn dienst weer terug kon fietsen. Maar terwijl ik de auto zie wegrijden voel ik in mijn jaszak geen fietssleuteltje. Ik had helaas een andere jas aangetrokken en dus lag het sleuteltje nog thuis.

Gelukkig wilde zoonlief wel even op en neer rijden om mij de sleutel te brengen.

Maar zo begin je je dienst al rommelig en dat achtervolgt je de rest van de dag.

Ik had al vergeten om mijn laboratoriumjas op te halen en dus moest ik daar weer naartoe lopen terwijl ik het normaal altijd meteen onderweg doe. De dienst verliep rommelig. Er waren veel kleine kindjes ziek en natuurlijk moest ik met de kerst iemand prikken die ladderzat op de SEH haar roes uit lag te slapen.

Het zijn voor velen moeilijke dagen, waarop veel moeilijke gezinssituaties  weer extra naar boven komen.

Ik kan me wel situaties voorstellen waarbij je er even niet met je volle verstand bij wilt zijn.

Maar met mijn collega sloegen we ons er door heen en om 2300 uur kwam de aflossing en kon ik toch met de fiets naar huis.

De volgende morgen moest ik weer om 8 uur werken en dus op tijd er weer uit.

Dat viel niet mee. Het was nog zo donker, de rest van de familie lag nog lekker  en ik had het idee dat ik veeel te weinig geslapen had.

Maar uiteindelijk kwam ik eruit, smeerde mijn brood en las even de krant.

Voor ik het wist was het tijd, veel te laat tijd om al op de fiets te zitten.

Buiten regende het toch wel een beetje veel.

Dus moest ik vlug een regenbroek zoeken die ik dus niet kon vinden. Zo zat ik dus te laat op de fiets zonder regenkleding en de regen ging steeds harder vallen. OOOH, wat voelde ik me zielig dat ik nu zo nat werd terwijl ik al zo moe was en nog de hele dag moest werken. En terwijl ik op de fiets zat te mopperen ging ook de rits van mijn jas langzaam open.

JA HOOR !! Ook dat nog! Kan er ook nog wel bij. Ik wilde het negeren, maar de rits ging van onderaf steeds meer open. Ik moest dus afstappen  om de rits naar beneden te trekken om zo weer dicht te kunnen doen. Dan sta je toch wel te vloeken in de stromende regen.

Met frisse tegenzin reed ik verder naar het werk. Daar kon ik gelukkig een broek aandoen die de verpleging altijd draagt, want ik was tot de draad toe nat.  Op de poli aangekomen was er een collega die verbaasd naar me opkeek  en vroeg of ik zo onder de douche vandaan gekropen was.

Ha ha wat leuk.

Wat was ik blij dat ik mijn kleren kon laten drogen, dat ik rustig kon werken en op het eind van de middag weer mijn kleren aan kon doen en droog weer naar huis kon rijden.

Maar ook al had het geregend, dan had ik me niet op laten halen hoor.

Ik ben geen watje!!

vlaggetjes en roltoeters

ik luister naar dit liedje
om weer even te bedenken
dat mijn leven mijn feestje is

diefjes

Dinsdag middag, we zijn druk bezig met het regelen van de begrafenis van moeder en contact met de familie.
De telefoon gaat weer, maar dit keer geen vrienden of kennissen of familie die ons steun betuigen, maar het Hoge Hop, het tehuis waar moeder woonde omdat ze Alzheimer had.
Met de vraag of we de kamer leeg willen halen, want ze hebben een spoedopname.
We hebben nog een uurtje over en dus gaan Marc en ik eropaf met een steekwagentje.
We rijden de afdeling op en beginnen de kast leeg te halen. Kleren in een bak en een koffer, de fotos van de wand en de spullen op het nachtkastje in een krat. Het is niet veel en we zijn dan ook snel klaar.
Marc zet het nachtkastje op de steekwagen en rijdt het door de gang. hij komt een bewoonster tegen en zegt keurig gedag. Als hij haar voorbij gereden is hoort hij haar roepen: "en je moet nog wel betalen he, Rot Jong!!". Verbaasd kijkt hij achterom, maar ze loopt alweer verder.
De spullen laden we in de auto en we vertrekken met een mengeling van emoties.
Lachend om die opmerking en toch wel het gevoel dat dit ook weer een stap van afscheid betekent.
Thuis gekomen zetten we de spullen in de schuur en kijken er pas naar na de begrafenis van moeder.
Dan komen we tot de ontdekking dat we een bakje met sieraden meegenomen hebben die niet van haar waren. Oeps, we waren toch diefjes, die vrouw wist dus meer dan wij.

Moeder Stroet

Lieve moeder,

eindelijk heeft de dood u meegenomen. 

We hoopten het al zo lang

het leven gleed weg

en nu is er toch een einde aan gekomen

met uw arm door mijn arm

wandelden we in de zon

lekker over schelpen paden

onze hoofden werden warm

u vond dat geluid lekker klinken

van knisperende schelpen onder uw schoen

genietend liepen we daar

en dan bij de nadorst koffie drinken

het was niet veel wat we deden

maar nu zijn het kostbare momenten

ik ga u echt missen

in de toekomst is dit verleden

stilte boetje

TWISK - Op ‘de dag van stilte’, zondag 27 oktober, wordt in de vermaning in Twisk het boekje ‘In de Stilte zal ik je ontmoeten’ gepresenteerd. Het boekje is met veel inspiratie samengesteld door een kleine werkgroep uit het dorp. De inhoud bestaat vooral uit foto’s, met daarbij slechts een enkel woord.

De foto’s, gemaakt door Jane Verijzer uit Twisk, zijn vrijwel allemaal van de omgeving van het Stilte Boetje, dat staat achter de Doopsgezinde kerk in Twisk. Het Stilte Boetje is een tot meditatieve ruimte omgebouwd schuurtje. Het bijzondere gebouwtje behoorde een aantal jaren geleden tot de tien genomineerden voor de mooiste kerk van Noord-Holland. Binnen ligt een boekje, waarin bezoekers kunnen schrijven. ,,We zijn nog altijd verbaasd over de invloed die uitgaat van ons Stilte Boetje’’, vertelt Jane Verijzer. ,,Van heinde en verre komen mensen er naar toe. Stilte is zo’n schaars product geworden. En je vindt zoveel méér in de stilte dan in de drukte’’.

sssst stil zijn

hou je mond nou maar

zeg maar even niks meer

zit even stil en denk na

zonder geluid te maken

zonder woorden

dat kan je toch wel

even niet praten?

gewoon stil zijn?

doe je best!

zoon

Ik heb wel even zin om te fietsen. Het waait behoorlijk buiten, maar ik zit de hele dag al te leren. Ik wil er wel even uit.

Ik ga de fiets van Rick pakken en ga een rondje trappen.  Marc kleedt zich om en tilt de fiets naar beneden.

Zal ik met je meegaan? Ik moet er ook even uit. Even weer de wind door de haren na een dagje met familieperikelen.

Prima, dan til ik die fiets ook naar beneden.

Oh jee, de laatste keer dat ik fietste was ik gevallen en het stuur stond nog scheef.

Maar goed, toch maar even op de fiets.

De wind was enorm. wat een woei!!

Op de Bobeldijk hadden we de wind schuin tegen ons aan.

We moesten hangen in de wind. Marc reed voor en minderde snelheid en  reed ik weer voor. Hij bleef een tijdje achter mij hangen en gierde het uit toen hij mij in de wind zag hangen. Scheef op de scheve fiets. Hij haalde me in en riep dat hij niet wilde schuilen, maar rennen!

Op het eind naar links en toen hadden we echt tegenwind.  Dat ging tot onze verbazing veel gemakkelijker.

Ik had er wel een keg aan om dat zoontje van me bij te houden. Tjee wat een kracht zit er in die benen.

In de Goorn richting Avenhorn en dan richting Schardam. Daar kwamen we op de dijk en kregen we de wind mee.

Ik liet hem los gaan en al gauw zag ik hem van me af rijden. ik deed nog wel mijn best om hem bij te houden, maar het had geen zin.

Ach ja, het is een onbegonnen strijd tegen een jonge vent die al een aantal fietsen totaal naar zijn malle moer heeft getrapt. Dat lijf is zo sterk dat hij al menig trappers as kapot heeft gereden.  We waren het een keer zat om weer een nieuwe fiets te kopen en kochten een tweede hands fiets. Dat was ook geen succes, want die reed hij door midden. Het frame was gewoon door midden gebroken. De tijd dat ik hem moest duwen op de fiets met zijn broertje bij mij achterop ligt al ver achter ons.

En daar zag ik dus een stipje steeds verder van me af rijden op de dijk naar Hoorn. Het was lekker om er te fietsen. Mooi weer en windje mee. Lekker doorstampen en de gedachten laten gaan.  Het stipje stond bij het theater op me te wachten. Was een lekker tochie moeders! Ging ik 60 km/uur?

Ja hoor, vast wel.

gefeliciteerd met je 21^ste verjaardag 

leuke film?

hardloopwetenschappen

Ik heb een boek gekocht over hardlopen

daar staat iets in over de invloed van hazen

nou dan ben ik vast wel het haasje

ik zal maar het hazenpad kiezen

want je weet nooit hoe een koe een haas vangt

of heb ik nu een hazenhart

en laat ik mij daarom iedere keer uit mijn hazenslaapjes ontwaken?

eerste vriendje

Mijn zoon heeft al een jaar verkering met Samantha.

Dat is heerlijk om te zien. Twee mensen die helemaal verliefd zijn en in elkaar opgaan. Ik weet het nog van vroeger hoe dat voelde. Die eerste liefde was heel intens.

Wat voelde dat lekker, die kriebels in je buik, die onrust als hij in de buurt was, het blozen als hij je aankeek, niet uit je woorden kunnen komen als hij je iets vroeg, steeds niet met je handen van hem af kunnen blijven.

En als hij niet in de buurt was het gemis, het steeds uitkijken naar een glimp van hem. Hem in de verte zien, maar toch niet. Hem willen zien, voelen, zoenen, bij hem zijn en in zijn armen liggen.  Maar na een paar jaar veranderde wat en werd het te serieus. Ik was nog te jong om te begrijpen wat er gebeurde. opeens was het uit en had hij een ander. Dat kwam hard aan zeg. Alsof je een vuistslag in je gezicht kreeg. Wat deed dat pijn.

Die pijn ging maar niet over. Ik heb er alles aan gedaan om die pijn weg te halen. Natuurlijk werd het uiteindelijk minder heftig, maar het bleef nog heel lang in mij. Het verdriet was heftig en de littekens gingen moeizaam weg.

Als ik hem weer zag kon ik niet begrijpen dat hij mij zo in de steek had gelaten. Wat een hufterige streek was dat.

Uiteindelijk gingen we ieder ons weg en af en toe komen we elkaar wel tegen. Dan denk ik weleens, hoe zou ons leven er uit hebben gezien als we bij elkaar waren gebleven. Als hij niet die ander had ontmoet in de tijd dat het tussen ons wat minder ging.

Ik weet het niet. Misschien waren we dan alle twee ongelukkig geworden in een verstikkende relatie.
Of was ik de gelukkigste vrouwelijk automonteur van de wereld geweest. Wie zal het zeggen.

Soms maakt je leven een wending, je maakt een keuze of er gebeurt wat dat er een keuze wordt gemaakt en dat maakt dat je bent wie je bent. En niemand weet hoe het gelopen zou zijn als je de andere kant op was gegaan.

Verslag van een vrijwiliger

WFG loop(t) 6 oktober 2013.

Vandaag werd ik wakker van de wekker. Het was zondag, ik hoefde niet te werken, maar toch had ik een wekker gezet.

“Oh ja, vandaag is de WFG loop! Hup, uit bed, want je moet fietsen voor de 5 km” hoorde ik een stemmetje zeggen.

Dus gingen de voetjes op de vloer en stond ik langzaam op. Last van de rug speelde mij parten en het ergste was opstaan uit bed of een stoel.

Na het ontbijt en rekken en strekken van de rug stapte ik op de fiets met fietstassen en een hamer. Ik moest namelijk samen met Ellie de kilometerbordjes uitzetten.

Rond het ziekenhuis was er al activiteit met het opzetten van de start/Finish  en de inschrijfruimte.

Ik wist de bordjes te liggen en Ellie kwam ook al aanlopen, zodat we op tijd konden beginnen met ons rondje voor de bordjes. De vader van Monique had nieuwe bordjes gemaakt. Meneer Brattinga had bij de bordjes een stang  geregeld waarmee we een gat konden slaan in de grond. Dit was heel slim bedacht, want zo blijven de bordje langer heel. Zo kunnen ze nog jaren mee zonder stukgeramd te worden. Het feit dat ik nu een blauwe plek heb op mijn hand bewijst dat dit echt een goed idee was.

Het zonnetje kwam al aardig door, dus de jas kon al uit. Bij iedere kilometer timmerde we een bordje langs de kant van de weg. Volgens Ellie’s kilometerteller moest de 2 km op het spoor komen. Maar we waren toch zo verstandig om dat niet te doen. We kregen commentaar van een hondenliefhebber die ons vertelde dat we een bordje niet op het ruiterpad neer mochten zetten. Huh?? Ruiterpad?? Waar??? Het bleek bij het klompenmakerspad in de berm net naast het asfalt een strook gras te zijn die iets dieper lag dan de rest. Daar hadden we nooit bij stilgestaan.  Voor de rest liep het gesmeerd en zo kwamen we met een uurtje alweer terug.

De kids run was al bezig. De voorrijdster van de kids run was aangenaam verrast dat ze zo snel startten. Zij kon niet zo snel accelereren vanuit stilstand, dus reed ze even achter de feiten/kinderen aan.

Ik liep met mijn hamer naar binnen en kwam heel veel bekenden tegen die mee gingen lopen.  Ze hoopten natuurlijk allemaal dat ze niet die ‘vrouw/man met de hamer’ tegen zouden komen, maar dat gebeurde dus al voor de start.

Ik beloofde hen dat ik tijdens de loop niet bij hun in de buurt zou komen met dat ding.

De start duurde lang omdat er gewacht werd op een groep sporters van de bikkeltraining. Zij zouden meedoen na een training van al twee uren lang.

Helaas voor hun kwamen ze te laat. De loop werd gestart zonder bikkels.

Ik begon ver voor de  lopers te fietsen, want ik wilde wel voorblijven.

Met een blauwe fluit liet ik de verkeersregelaars weten dat de groep eraan kwam en zij stonden paraat om het verkeer tegen te houden. Wat een organisatie toch, zo’n loopje. Aan alles was gedacht. De fluitjes, hesjes, paaltjes, shirtjes, vergunningen, verkeersregelaars, cursus voor verkeersregelaars, drinkposten, bekertjes, watervaten,  podium, prijzen, goede doel, startklok, loterij en nog veel meer. 

Al bij de eerste bocht waren er twee lopers die de groep achter zich lieten.

Ze bleven een tijdje bij elkaar lopen en ik blies af en toe op mijn fluitje en riep tegen iedereen dat er lopers aan kwamen die achtervolgd werden door nog een stuk of wat lopers. Na 1.5 km liep Tarik Brattinga weg van de andere loper en dus reed ik daar net voor Tarik verder. Hij liep als een speer maar bij het 2 km bordje viel het hem tegen dat hij niet verder was. Toen voelde ik al dat hij dit niet ging trekken. Hij was nog wel de voorste toen hij langs zijn opa liep die naast bordjes-timmeraar ook als verkeersregelaar meedeed in de organisatie.  En ja hoor, even na het 3 km bordje werd hij helaas voor hem ingehaald door Sjaak Mettes van av Hollandia. Ik voelde me wel heel even een overloper nu ik zo van de ene loper nu voor de andere loper ging fietsen of heet dat dan een overfietser? Ik had graag nog even met Tarik mee willen fietsen om hem aan te moedigen. Maar zo werkt het niet en dus reed ik voor Sjaak de laatste kilometer en zag ik hem finishen voor de 19 minuten.

Bij de finish werd ik opgewacht of ik voor wilde fietsen voor de groep bikkels die te laat kwamen voor de start, maar wel evengoed het rondje wilden doen. Zij startten bij de 20 minuten op de klok en zo reed ik voor de derde keer het rondje. Dit keer achtervolgd door een groepje kerels die gezamenlijk met veel plezier liepen en dus totaal zonder wedstrijdgevoel. Bij de van Aalstweg zong een van hen een solopartij uit volle borst en daarna begonnen ze in koor met het lied van vader Abraham over de bekende Hoornse kroeg.

Ik hoefde mijn fluitje niet te gebruiken om te laten weten dat we eraan kwamen.

En zo reed ik weer heerlijk in het zonnetje met en langs al die gezellige mensen.

Bij de finish was het lekker druk en het liep allemaal gesmeerd met de prijsuitreiking.

Daarna nog een loterij waarbij een jongetje een hartslagmeter won waarmee hij  zo blijd was als blik, want hij huppelde er zwierig mee weg.

Binnen een mum van tijd was alles weer opgeruimd en met zonder jas ging ik voor de ik weet niet meer hoeveelste keer van deze dag door die Vredehoftunnel naar huis.