Verslag van een vrijwiliger

WFG loop(t) 6 oktober 2013.

Vandaag werd ik wakker van de wekker. Het was zondag, ik hoefde niet te werken, maar toch had ik een wekker gezet.

“Oh ja, vandaag is de WFG loop! Hup, uit bed, want je moet fietsen voor de 5 km” hoorde ik een stemmetje zeggen.

Dus gingen de voetjes op de vloer en stond ik langzaam op. Last van de rug speelde mij parten en het ergste was opstaan uit bed of een stoel.

Na het ontbijt en rekken en strekken van de rug stapte ik op de fiets met fietstassen en een hamer. Ik moest namelijk samen met Ellie de kilometerbordjes uitzetten.

Rond het ziekenhuis was er al activiteit met het opzetten van de start/Finish  en de inschrijfruimte.

Ik wist de bordjes te liggen en Ellie kwam ook al aanlopen, zodat we op tijd konden beginnen met ons rondje voor de bordjes. De vader van Monique had nieuwe bordjes gemaakt. Meneer Brattinga had bij de bordjes een stang  geregeld waarmee we een gat konden slaan in de grond. Dit was heel slim bedacht, want zo blijven de bordje langer heel. Zo kunnen ze nog jaren mee zonder stukgeramd te worden. Het feit dat ik nu een blauwe plek heb op mijn hand bewijst dat dit echt een goed idee was.

Het zonnetje kwam al aardig door, dus de jas kon al uit. Bij iedere kilometer timmerde we een bordje langs de kant van de weg. Volgens Ellie’s kilometerteller moest de 2 km op het spoor komen. Maar we waren toch zo verstandig om dat niet te doen. We kregen commentaar van een hondenliefhebber die ons vertelde dat we een bordje niet op het ruiterpad neer mochten zetten. Huh?? Ruiterpad?? Waar??? Het bleek bij het klompenmakerspad in de berm net naast het asfalt een strook gras te zijn die iets dieper lag dan de rest. Daar hadden we nooit bij stilgestaan.  Voor de rest liep het gesmeerd en zo kwamen we met een uurtje alweer terug.

De kids run was al bezig. De voorrijdster van de kids run was aangenaam verrast dat ze zo snel startten. Zij kon niet zo snel accelereren vanuit stilstand, dus reed ze even achter de feiten/kinderen aan.

Ik liep met mijn hamer naar binnen en kwam heel veel bekenden tegen die mee gingen lopen.  Ze hoopten natuurlijk allemaal dat ze niet die ‘vrouw/man met de hamer’ tegen zouden komen, maar dat gebeurde dus al voor de start.

Ik beloofde hen dat ik tijdens de loop niet bij hun in de buurt zou komen met dat ding.

De start duurde lang omdat er gewacht werd op een groep sporters van de bikkeltraining. Zij zouden meedoen na een training van al twee uren lang.

Helaas voor hun kwamen ze te laat. De loop werd gestart zonder bikkels.

Ik begon ver voor de  lopers te fietsen, want ik wilde wel voorblijven.

Met een blauwe fluit liet ik de verkeersregelaars weten dat de groep eraan kwam en zij stonden paraat om het verkeer tegen te houden. Wat een organisatie toch, zo’n loopje. Aan alles was gedacht. De fluitjes, hesjes, paaltjes, shirtjes, vergunningen, verkeersregelaars, cursus voor verkeersregelaars, drinkposten, bekertjes, watervaten,  podium, prijzen, goede doel, startklok, loterij en nog veel meer. 

Al bij de eerste bocht waren er twee lopers die de groep achter zich lieten.

Ze bleven een tijdje bij elkaar lopen en ik blies af en toe op mijn fluitje en riep tegen iedereen dat er lopers aan kwamen die achtervolgd werden door nog een stuk of wat lopers. Na 1.5 km liep Tarik Brattinga weg van de andere loper en dus reed ik daar net voor Tarik verder. Hij liep als een speer maar bij het 2 km bordje viel het hem tegen dat hij niet verder was. Toen voelde ik al dat hij dit niet ging trekken. Hij was nog wel de voorste toen hij langs zijn opa liep die naast bordjes-timmeraar ook als verkeersregelaar meedeed in de organisatie.  En ja hoor, even na het 3 km bordje werd hij helaas voor hem ingehaald door Sjaak Mettes van av Hollandia. Ik voelde me wel heel even een overloper nu ik zo van de ene loper nu voor de andere loper ging fietsen of heet dat dan een overfietser? Ik had graag nog even met Tarik mee willen fietsen om hem aan te moedigen. Maar zo werkt het niet en dus reed ik voor Sjaak de laatste kilometer en zag ik hem finishen voor de 19 minuten.

Bij de finish werd ik opgewacht of ik voor wilde fietsen voor de groep bikkels die te laat kwamen voor de start, maar wel evengoed het rondje wilden doen. Zij startten bij de 20 minuten op de klok en zo reed ik voor de derde keer het rondje. Dit keer achtervolgd door een groepje kerels die gezamenlijk met veel plezier liepen en dus totaal zonder wedstrijdgevoel. Bij de van Aalstweg zong een van hen een solopartij uit volle borst en daarna begonnen ze in koor met het lied van vader Abraham over de bekende Hoornse kroeg.

Ik hoefde mijn fluitje niet te gebruiken om te laten weten dat we eraan kwamen.

En zo reed ik weer heerlijk in het zonnetje met en langs al die gezellige mensen.

Bij de finish was het lekker druk en het liep allemaal gesmeerd met de prijsuitreiking.

Daarna nog een loterij waarbij een jongetje een hartslagmeter won waarmee hij  zo blijd was als blik, want hij huppelde er zwierig mee weg.

Binnen een mum van tijd was alles weer opgeruimd en met zonder jas ging ik voor de ik weet niet meer hoeveelste keer van deze dag door die Vredehoftunnel naar huis.