Laatste keer zottenkrakers?!

Carnaval

zijn wie je niet bent

gek doen

zonder te worden herkent

Carnaval

je bent niet die vrouw

je bent een konijn

roze....en blauw

Carnaval

even anders doen

je geeft dan zelfs 

die klootzak een zoen

zuiderzeepad 21-02-2015

Zullen we wat afspreken om elkaar weer te zien? Appte ik naar Petra. Dat vond ze een goed idee en in een telefoongesprek spraken we af dat we op 21 Februari gingen wandelen. Petra zou de route op gaan zoeken in een boekje met wandelroutes.

Ik moest de ochtend nog even werken en toen ik thuis kwam zat Petra al in de keuken.

De regen kwam met bakken uit de lucht en ik was blij dat ik met de auto naar mijn werk was gegaan.

Op de buienradar stond dat het na 14 uur droog zou blijven, dus gingen we wat eten en drinken en de route bespreken.

In het boekje stond het Zuiderzeepad. Dit is een wandeltocht van ruim 400 km die om het vroegere Zuiderzee heen ging. Ik vond het een leuk idee en dus gingen we ieder met een auto op weg naar Oosterleek. Daar stapte ik in haar auto en reden we naar Enkhuizen.

In Enkhuizen startte de tocht waarbij we gewoon de codering met rood en wit op de lantaarnpalen moesten volgen. Wat een prachtig systeem toch en met het boekje erbij werd duidelijk hoe we moesten lopen.

De tocht ging over de vesten van de stad en door de winkelstraat. We kwamen langs het kleinste snoepwinkeltje van Nederland en daar moesten we natuurlijk wel even binnen kijken.

Geweldig leuk winkeltje met allemaal glazen potten vol met snoepjes en dropjes.

Helaas kon de vrouw achter de ouderwetse balie met nog ouderwetsere kassa waar bij je aan een hendel moest draaien om hem open te krijgen  niet onze vraag beantwoorden waar het zoethout die daar stond nou vandaan kwam.

Dat was de eerste vraag die we bij thuiskomst op moesten zoeken.

We werden uiteindelijk door de Koepoort de stad uitgeleid en via Bovenkarspel naar de dijk gestuurd waar we konden genieten van het uitzicht over het IJsselmeer. We zagen een lange sliert van vogels in formatie vliegen. Wat een wonder der natuur dat die vogels al lang voor de racefietsers in waaiers vlogen.

Op de dijk heb je uitzichten over akkers en landerijen. We zagen een witte vogel langs een sloot staan en we denken dat dat toch een zilverreiger geweest is.

Aan de dijk lag een restinn waarbij je in een soort gebouwde tent kon slapen als hotelkamer.

We hebben opgezocht hoeveel dat kostte, maar dat was toch wel erg duur hoor.

Dus het idee om daar een keer gebruik van te maken werd van tafel geveegd.

En zo liepen we lekker in de zon met onze sjaaltjes om en rugzak op de rug naar Oosterleek. Bij de kerk hoorden we veel vogels kwetteren. Jammer dat we niet wisten wat voor vogels het waren. Bij de auto aangekomen kreeg ik het even benauwd omdat ik mijn sleutels niet kon vinden. Maar nadat ik alles uit de rugzak gehaald had vond ik ze gelukkig onderin. Met de auto gingen we weer naar Enkhuizen waar wij op de parkeerplaats een folklore dansgroep tegen kwamen.

Rozig reden we samen ieder apart naar huis en aten lekker Pejo saté.

De volgende wandeltocht begint in Oosterleek en waar we stoppen hangt af van hoeveel tijd we hebben.

De kop is eraf, nog 390 km te gaan.

Vleugelkracht

Vleugelkracht was aanwezig

in de schrijfhoek

van het Twiskerslot

kappertje

Vandaag ging ik naar de kapper. Bij deze kapper gaat het niet op afspraak, dus je kan het treffen dat je lang moet wachten. Ik reken daar al op en vind het niet zo erg omdat ik dan even kan lezen. De leesmap ligt daar op tafel, dus je hoeft je niet te vervelen.

Maar vandaag kreeg ik niet de tijd om de roddelbladen door te bladeren en me af te vragen waarom mensen over mensen zulke vervelende dingen schrijven . Of dat ik de leuke eigen verhalen van de lezers in de Margriet kan lezen.

De kapster had net afgerekend met de vorige klant en ik kon zo gaan zitten op de kappersstoel.

Ik vind het toch altijd weer een leuk sfeertje in de kapsalon.

Jong en oud zijn er klant en iedereen krijgt de aandacht die ze willen. Sommige kletsen aan een stuk door en anderen kijken zwijgend in de spiegel naar wat er met hun haar gebeurt.
Een vrouw belde of ze terug mocht komen, want ze vond haar haar te rood geworden. De kapster was erg verbaasd want deze mevrouw had al in twee dagen haar haar vijf keer laten kleuren en iedere keer was ze weer niet tevreden. Ze gingen nu een spoeling doen omdat anders haar hoofdhuid het niet meer aan zou kunnen. Toen ze binnen kwam begreep ik eigenlijk niet waarom ze ontevreden was.

Een jongetje was klaar met knippen, maar zijn broertje zat nog in de stoel. Hij bekeek het even en zei: “ik wordt geen kapper later” “Oh” zei de kapster “waarom niet?”

“Ik wordt voetbal” antwoorde de jongen serieus.

Tja dat is wel een heel andere carrière.

Mijn haar werd weer in het gareel gebracht. Mijn naar buiten opkrullende haar krulde weer naar binnen. Ik voelde me een beetje de koningin toen de spiegel mijn achterkant liet zien. Het zat weer helemaal strak.

Maar niet voor lang, want zodra ik buiten kwam haalde ik mijn hand door het haar en reed keihard naar huis zodat ik met een racekapsel weer thuis kwam.

Want ik ben toch zeker de koningin niet.

prikpuntje

3 Februari

Ik mocht invallen op  prik punt 11. Dat is een prik punt in Midwoud en daarna thuisprikken in die buurt en eventueel in Wieringerwerf bij de mensen die niet op het prikpunt konden komen door omstandigheden. 

Het had gevroren en de ruiten van de auto waarmee ik naar het prikpunt kon rijden waren niet afgedekt. Ik moest dus aardig krabben om wat te kunnen zien. Hierdoor vertrok ik toch later dan ik gehoopt had. En dan sta je ook nog vast voor de rotonde. In Midwoud dacht ik dat ik wel wist waar ik moest zijn, dus reed ik naar het bejaarde huis wat ik wel meer had gezien toen ik door het dorp crosste met mijn racefiets. Helaas kwam ik daar erachter dat dat niet het juiste gebouw was, dus toch maar weer even doorrijden en aan de overkant van het water kijken. Daar stond het juiste gebouw. In de serre van de hal zaten al heel wat mensen te wachten. Ik hoorde achteraf dat ze mij hadden zien rijden toen ik naar het verkeerde huis reed. Ze begrepen er niks van en reken maar dat ze daar gespeculeerd hebben waarom ik daar aan de overkant stond en niet bij hun. 

Maar ik was aangekomen en niet eens zoveel te laat, dus ik kon beginnen met de eerste patiënt. De deur van de prikruimte kon ik openen met een code, maar alles wat ik probeerde, de deur ging niet open. Na wat pogingen en lezen in de map kwam ik erachter dat de code het kastje opendeed waarin de sleutels zaten om de deur te openen.

Weer tijd verloren aan gestuntel. Maar goed, het prikken ging goed en iedereen werd geprikt binnen de tijd die ik ervoor had.  Ik liep met het karretje op de parkeerplaats en zag recht voor me de naam van de straat waar ik een dame moest prikken. Reed meteen door met het karretje en ging ermee naar binnen. Ai, de banden waren een beetje nat, dus liet ik een spoortje achter in de gang. Het was uiteindelijk erg onhandig want ik moest alles uitladen en weer opladen.Gestuntel nummer drie en dat weet ik dan ook weer voor de volgende keer.

Wat is het toch leuk om te zien hoe verschillend mensen wonen. Bij de een is alles supernetjes en bij de ander ligt er overal wat en is het rommelig. In sommige huizen komt de nicotine je tegemoet. Een vrouw woont in een klein huisje en overal liggen kleedjes.

Een man alleen die in een rolstoel zit, maar wel op zichzelf woont. Hij redt zich goed. Een lief stel van 80 jaar dat heel dankbaar is dat ze zo mooi wonen en met elkaar zijn. Een stel die een camping runt, maar waarvan de man nu dementeert.  En zo hebben al die mensen wel een verhaaltje die ze kwijt kunnen aan de prikzuster die het alweer vergeten is als ze de deur achter zich dichttrekt……Of toch niet??