De ware

Oude Dame

Daar zit ze in haar stoel

Ze heeft haar leven bijna geleefd

Wat heeft zij beleefd

Ze heeft het in ieder geval overleefd

Oude Dame

Ze was jong en verliefd

De Heer had al een bedrijf en gezin

Ze werd zijn geheime vriendin

En woonde stiekem in een flatje van hem in

Oude Dame

Alles kwam uit, herrie en bonje

Iedereen sprak er schande van

Maar ze hield zo van die man

En weet dat ze niet zonder hem kan

Oude Dame

Ze leefde lang met haar liefde in het geheim

Maar opeens stond hij weer voor haar neus

Zijn vrouw was overleden, ja heus

En nu was zij natuurlijk zijn eerste keus

Oude Dame

Ze was zo blij met haar Heer

Dit enorme geluk duurde maar zeven jare

Zeven jaar helemaal de Hare

Hij was voor haar altijd de ware

Oude Dame

De Heer had in de oorlog veel meegemaakt
Dat bleef spoken in zijn hoofd
Het trauma werd maar niet gedoofd
En heeft hij zich van het leven beroofd

Oude Dame

Weer was haar leven voer voor roddel en achterklap

Hij liet haar fortuinlijk achter, haar Heer

Maar hij was er niet meer

En dat doet haar nog iedere dag zeer

Oude Dame

Daar zingt ze in haar stoel

Ik verdiende geen lintje met mijn trouw
Want jij had al een lieve vrouw
Maar   ooooh, auw, wat hou ik van jou

carnaval

Het is nu een dag na het zottenbal. In Zwaag is het met carnaval een groot feest, 5 dagen lang.
Ik ga al jaren met een groepje naar de maandagavond. We verkleden ons als groep met een thema en we hebben vaak de tweede prijs gewonnen. Dit jaar waren we wat minder fanatiek. Maar uiteindelijk zagen we er toch wel gaaf uit. We waren een rij tuig. Allemaal verkleedt als boeven in gevangenispakje aan een ketting met handboeien. En zo wonnen we evengoed de vijfde prijs. We hebben lekker gedanst, gepraat en gek gedaan. Het was gezellig, want er waren veel bekende gezichten. En ik heb me weer verwonderd over alle creaties, want iedereen was verkleed. Het aftreden van de paus wat dezelfde middag bekend werd kwam ook al langs. Heel actueel dus. De st.R.I.P overleefd, Gerrit Entius, Bedman, we gaan met de prins de laan uit, en vele andere leuke onderwerpen.
Het werd natuurlijk laat en na een broodje kroket bij de familie Takken gingen we met toeterende oren naar huis. Ik was te moe om nog te gaan douchen en kroop meteen onder de dekens. We konden lekker uitslapen, want we hadden vrij genomen. Dus zaten we samen rond koffietijd in ons ochtendjas aan de keukentafel. Mijn oren deden nog steeds raar.  Koppie thee en de krant erbij en meteen de foto's even bekijken. De buurvrouw kwam langs lopen. Ze had al een wandeling gemaakt met de hond en de kinderwagen. Ik zwaaide even en ik kreeg een brede glimlach van haar terug. Mijn dag begon weer goed. De postbode kwam langs en ook hij zwaaide vriendelijk naar me, nadat hij twee blauwe brieven in de deur had gegooid. Alsof zijn lach de boodschap in die brieven zou kunnen verzachten. Het zonnetje scheen alweer aardig en dus liepen er nog een aantal mensen langs die een frisse neus haalden.
We zaten lekker uitgebreid de krant te lezen toen er weer een postbode aan kwam lopen. Weer een brief  en een lieve glimlach van deze meneer kwamen ons huis binnenvallen. Toch idioot dat er zoveel postbode's op een dag langskomen. Ik vond het onzin en mopperend ging ik met de belastingbrieven en een rekening naar boven om te douchen. In de badkamer keek ik even in de spiegel om te kijken hoe de wallen onder mijn ogen eruit zagen.
Shit, dacht ik, nou begrijp ik al die glimlachjes van vanochtend, ik had namelijk nog een getekend  stoppelbaardje op mijn gezicht.

www.carnavalzwaag.nl/index.php?p=fotoalbum&pid=2&galeryid=186&start=54

Cockie

Lieve Cockie,

Het  is woensdag. Dan heb ik mijn vrije dag en dus kan ik de krant rustig doornemen.

Op de voorpagina staat een verhaal over een kok die een parel heeft gevonden in een oester. Een leuk verhaal waar je dan even bij stilstaat en je inbeeldt hoe verbaasd die kok gekeken zal hebben toen hij de oester opende.  Een leuk verhaal om de dag mee te beginnen. Volgende pagina’s zijn minder leuk. Dan komt de ellende van de wereld, de verdeeldheid in de politiek en de malaise in de economie aan bod. Ik worstel me erdoorheen en kom dan bij het “stad en streek” deel van de krant. Weer een miss West Friesland op de voorkant. Die meiden lijken voor mij allemaal hetzelfde. Wat een onzin, vlug omslaan.

 En dan valt mijn oog meteen op een overlijdensbericht rechts bovenin. Cock Tromp. Hey, denk ik, dat is toch niet Cockie van het Hoge Hop? Vlug gaan mijn ogen over de letters en ja hoor, het is jouw overlijdensbericht. Ik schrik ervan, want ik ga vandaag met tante Gre naar mijn schoonmoeder, Simone Stroet, die op de Botter woont. Ik kom nu al 3 jaar bijna iedere week bij mijn schoonmoeder langs en vooral in het begin sprak je me altijd aan. Hey, jou ken ik. Jij bent familie van mij. Wat leuk dat je er bent. Maar dan kwam ook weer een beetje de vraag in je gezicht. Ik praatte even met je en dan had je in de gaten dat ik niet echt voor jou kwam en wist je het goed te praten. Later zei je het ook altijd dat je dacht dat ik familie was, maar dat het niet echt zo was.

 Als je in de huiskamer zat zwaaiden we altijd even naar elkaar. Ik vond dat erg fijn om jouw zwaaivriendin te zijn. Later kwam ik je een keer weer tegen en toen had je een moeilijke periode. Je wilde slaan en slopen. Ik zat in de hal met wat mensen om me heen en we keken elkaar weer in de ogen. Je werd toen erg boos en riep:” Je mag dan wel familie van me zijn, maar ik geef je evengoed een ram!” Ik schrok wel van je reactie, maar je deed het niet. Daar was je natuurlijk van nature te lief voor. Toen zag ik je een tijdje niet meer, maar gelukkig kwam daarna weer een periode dat ik weer naar je kon zwaaien en kreeg ik een royale zwaai terug. Daar wordt je dan weer blij van.

 Een paar weken terug heb ik voor het laatst naar je gezwaaid. Dan weet je nog niet dat dat de laatste zwaai is die je krijgt. Anders zou je nog even stilstaan en binnen lopen om afscheid te nemen. Maar zo werkt het niet in het leven. Het leven is een grote verrassing. Met dingen die je niet van te voren kan bedenken. Ze overkomen je en daar moet je dan maar mee omgaan.

 Dementie is ook zo’n verrassing van het leven. Wie heeft er zoiets bedacht? Je krijgt het, maar je raakt alles kwijt en nog meer dan dat. Langzaam neem je afscheid van de wereld en de wereld van jou.

Cockie, vriendin, ik zal nog vaak aan je denken. Je was mijn zonnetje in het verpleegtehuis. Er zal straks iemand anders in die stoel zitten om het hoekje bij de deur.

Ik zal je missen, want ja we waren toch een beetje familie van elkaar. Dat zat in jouw hoofd en dus is dat zo, toch?

Dag Cockie, het gaat je goed.

Je zwaaivriendin-familielid Anja

PS: 

We hadden een leuke overeenkomst.

Grijs en een zelfde soort bril.

Dat schept ook al een band.

1000 handen

Soms weet je niet eens hoe gelukkig je bent met iets, dat besef je pas als je het niet meer hebt.

Frankrijk

In het jaar dat ik van de middelbare school afkwam had ik een hele lange vakantie. Mijn zus was toen net 3 jaar geëmigreerd naar Frankrijk. Ze teelden daar biologische groenten en fruit om ze dan te verkopen op de markt.Deze pioniers hadden heeeel veel werk te doen, vooral in de zomer en dus ging ik er heen om te helpen. Na een weekendje Parijs met klasgenoten zetten zij mij op de trein naar Limoges. Daar werd ik opgehaald en begon mijn franse tijd. Mijn eerste taak was kersen plukken. Ik was nog witter dan wit omdat ik aldoor met mijn neus in de boeken had gezeten. Na een paar uurtjes in de boom was mijn hoofd zo rood als de kersen die ik plukte. De volgende ochtend mocht ik mee met Elly naar de markt. We hadden kersen, aardbeien, frambozen en veel soorten groenten. We vertrokken heel vroeg in de morgen en in Periqeux was er een plein voor de kathedraal waar de kraampjes opgesteld werden. Planken op schragen en dan mooi uitstallen. De mooie rode aardbeien in het zicht om de blikken te vangen, de groenten eromheen. En op de markt keek El bij haar concurrenten en besliste daar dan wat haar prijs zou zijn voor haar waar. Een spijkerschort voor het geld om de middel en een kistje om af en toe even op te zitten . We aten droge stukken stokbrood en water uit een fles die we meehadden. Langzaam kwamen de klanten binnendruppelen, waaronder ook de vele Nederlandse toeristen  die heel verbaasd reageerden als je ze in het Nederlands antwoordde. El had leuk contact met de medekraamhouders. Ze hebben haar in het begin goed geholpen met de namen van de groenten op te schrijven en op de markt heeft ze zich de taal eigen gemaakt, want ze kon maar een beetje Frans. Dat is nou echt avontuur. Naar een land emigreren waarvan je de taal niet goed kent en gewoon een bedrijf beginnen. 
We hadden na een lange ochtend op de markt nog fruit over en omdat het in die hitte niet zo goed bewaard kon worden gingen we naar een camping en gingen langs de tenten om toch die bakjes mooi fruit te verkopen. El had een afspraak met de camping eigenaar gemaakt om dit te kunnen doen. Ze zorgde dat het fruit er altijd goed uitzag en dus had ze wel vaste klanten op de markt en op de camping waren ze er ook blij mee. 
De restjes en ook het minder mooie fruit werd gebruikt voor in ons toetje. Lekker hoor!!
We gingen eten en daarna vuil wieden. Dat ging niet zoals in Nederland. Die grond was zo droog met veel stenen. We trokken het vuil eruit en met een hand wiedertje gingen we er nog een keer overheen. Wat een stoffige grond.
Ze hadden  tuinsproeiers om water te geven aan de groenten en tussen de frambozenbomen gaven we water met een tank achter de trekker waaraan een slang zat waarmee we langs de boompje water goten. Ook een hele klus.  
We waren van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat aan het werk. Er was altijd wat te doen. Soms was het zo heet dat we 's middags even naar binnen gingen om even uit de zon te zijn. Af en toe vervloekten we die Koperen Ploert. Het huis was erg oud en had dikke muren, waardoor het wel koel was in huis. Dan gingen we chips eten omdat we zout nodig hadden. In huis was er ook altijd wel wat te doen, want door het werk op het land bleef het een rommeltje in huis.
De was deed El nog heel ouderwets met de hand met een ouderwetse wringer erbij. Dan waan je je in de jaren '30. De wc was buiten bij de schuur en als je op de pot zat, kwam er af en toe een muisje binnenwandelen of een salamandertje. 
Zaterdag stond El in Periqeux en donderdag in Terrason. Dat was ook een leuk stadje, maar ze had daar niet zo'n mooi plekje als in Periqeux. De dag voor de markt was het druk met oogsten. Wortelen, uien, prei, sla, bieten, slabonen en natuurlijk al dat fruit.
De dagen vlogen om. Ko, mijn zwager had dan de uitspraak: "ojee alweer zo laat! Voor je het weet is het weer advent". en die zin kwam wel erg veel langs die weken. Wat waren we blij als het regende. Dan hoefden we niet met die slang langs de bomen. Dan werd het werk even voor ons gedaan. Het nadeel was dat je enorm vies en nat werd met plukken na de bui. En op de markt met regen was ook niet zo leuk. Maar het regende helaas voor ons veel te weinig. Meestal hadden we het te heet.
We hebben enorm hard gewerkt in die hitte van de Koperen Ploert, maar het was voor mij een hele leuke tijd en ik denk er nog wel aan terug. Vooral als de zon hier maar niet door wil komen. Dan denk ik: Kom op, Koperen Ploert! Ik weet wat je kan!