Prinsesje petronella

Tulland

In een land hier verrig weg vandaan, genaamd Tulland, leefde eens een koning Theodorus IV.

Hij had een dochtertje,  prinses Anna JaJa. Ze had witte lokjes en meestal opgewekt.

Ze wilde altijd met alles meedoen en zag altijd ieder vogeltje vliegen. De bewoners van het land en de koning vonden haar wel erg druk en gauw afgeleid, maar daar konden ze nog wel mee leven. Maar de prinses had nog een eigenschap die de burgers en de koning af en toe tot wanhoop dreven.

De prinses praatte namelijk aan een stuk door. Haar mond was continu in beweging en als ze geen zoetigheid at dan kwetterde ze over van alles en nog wat. Als ze wat zag moest ze het noemen, er vragen over stellen of een verhaal erover opghangen en zo raakte ze nooit uitgepraat. De koning snakte naar een rustig moment.

Hij ging op visite bij zijn vriend, de groothertog van Noord Hollandia. Toen hij met een wanhopig gezicht en zijn handen op zijn voorhoofd vertelde over dit probleem wist de groothertog precies wat hij bedoelde. Deze arme man had hetzelfde probleem met zijn dochter, Anna NeeJa. Ze kakelde de hele dag en zij was ook erg aanwezig, maar zei altijd Nee op vragen.

De koning en de groothertog namen een borrel en bedachten dat ze er wat aan moesten doen. Dit ging zo niet langer. De burgers raakten ook uitgeput en hierdoor kwam er minder in de schatkisten en nam de economie ook in een sterk dalende lijn af.

Snelheid was geboden, er moest wat gebeuren…. maar wat??

De groothertog had in zijn statige huis in Hoorn aan de Grote Oost nog een magisch amulet en deze haalde hij nu tevoorschijn. De koning en groothertog vroegen aan de amulet wat de oplossing voor dit probleem zou kunnen zijn.

Deze gaf  aan dat prinses een proeve van zwijgzaamheid moest doen en tegelijkertijd op zoek gaan naar de Graaf van Egmont. Deze zou de oplossing hebben die de prinses en de hertogin zou genezen van de praatkoorts. De proeve van zwijgzaamheid hield in dat de prinses maar 200 woorden mocht zeggen tot ze bij de graaf aan zouden komen. De koning snelde naar huis, haalde zijn dochter op en nam twee Tullandse zwanerische hofmeesters mee die de prinses zouden begeleiden op de zoektocht naar de Graaf.  Dit zijn wezens die lijken op zwanen, wit met een rood bekje en een zwart onderstel. Ze hebben altijd het wapen van Tulland op hun armen, een H-ring etend Tullandertje. Terug in Hoorn kwam de groothertog met 3 magische voertuigen aanrijden. Het waren een soort paarden, maar dan niet met benen, maar cirkeltjes die hard ronddraaiden.

Wat zijn dat voor paarden Pa? Zijn dat tollertjes, oooh dolletjes, ik wil erop Pa, mag ik erop? ik wil het zo graag, hoe moet ik erop en wat moet ik dan doen? Gaat het net zo hard als een Paard, Pa, zeg het dan!!!Moet ik zo zitten… of zo… of toch zo..??

De koning werd alweer erg moe van dat kind. Tjemig, wat een vragenwaterval.

De groothertog legde uit aan de 3 tollertjeberijders hoe deze werkten en na een paar oefenrondjes bij de schaatsbaan werd de spannende tocht begonnen. Al gauw had de prinses door dat ze iets tussen en een beetje achter de hofmeesters het lekkerst reed. Daar bleef ze rijden en het tempo van de rondtollertjes werd steeds een beetje opgedreven. Hierdoor raakte de prinses enigszins buiten adem en kon ze niet echt praten, wat dus precies de bedoeling was. Bovendien waaide het behoorlijk, dus haar woorden zouden meteen wegwaaien in de wind.

De ene hofmeester heette Willimpus, de andere Lenardo. Lenardo was aan het hof ook de koninklijke hof trainer voor prinsessenbewegingen. Hij was het gekwetter van de prinses  tijdens deze trainingen meer dan zat, dus hij wilde graag meewerken aan deze exercitie.  De hofmeesters werkten goed samen, hadden veel plezier in de opdracht, want de tollertjes waren heel leuk om te berijden. Even leek het mis te gaan. Dat was in Wogmeer. Daar was de kermis neergestreken en de zweefmolen had een enorme aantrekkingskracht op de prinses en ze kon het niet laten om te vragen of ze wilden stoppen om even te zweven. Maar de hofmeesters prakkeseerden er niet  over. Stug werd er doorgetrapt en de prinses keek bedroefd achterom naar de prachtige zweefmolen. Maar ze moest de hofmeesters bijhouden dus hoppa, verder trappen met de beentjes om de tolletjes te laten draaien. t was zo’n leuke bezigheid.

Ze gingen dwars over Noord Hollandia. Langs Bobeldijk, Wogmeer, Rustenburg, Oterleek en Alkmaar.

In Alkmaar kwamen ze door straten die namen hadden van graven en baronnen. Erg leuk natuurlijk voor deze groep mensen die in deze kringen verkeerden. De weg ging naar Egmond en daar werd tijdens de rit de moordzaak van Egmond opgelost door de logica van de hofmeesters. Ze hadden ook rechercheurs kunnen zijn.

Ze waren bijna in Egmond, waar aan het begin het kasteel van de graaf voor hen zou opdoemen. Lenardo, die zich normaal gesproken keurig aan de regels houdt, kon niet wachten voor het stoplicht en reed ook nog eens over een pad die eigenlijk voor koetsen bestemd waren. Hij werd iets te enthousiast en begon toen ook nog even te steigeren.  Toen de prinses hem erop aansprak zei hij dat het kwam door de blaadjes die op de weg lagen. Het klonk net zo ongeloofwaardig als een vogelpoep op het ijs.

Maar, wat was dat?? ….. WAAR is het KASTEEL??

Vol ongeloof en verbijsterd zocht het 3 tal naar het gigantische kasteel.

Het was afgrijselijk, want het enige wat ze konden vinden was… een ruïne.

Dat kon toch niet waar zijn he? Voor de ruïne stond een standbeeld van een man.

Met afgrijzen lazen ze op het plakkaat dat dit de graaf was. Het bleek dat deze man al in 1568 onthoofd was.

De hofmeesters baalden als een stekker, want wat moesten ze nu doen?

Ze besloten om in de plaatselijke herberg wat te gaan drinken en de prinses haar nodige zoetigheid te geven. Dan hield ze ook haar mond. In de herberg belden ze met de groothertog met de vraag hoe oud dat amulet al was. Deze kwam inderdaad uit het jaar nul. Geen wonder dat deze de tijd kwijt was.

De hofmeesters namen ook een punt appeltaart en Willimpus zelfs een kopje slagroom, omdat hij het meeste kopwerk gedaan had.

Lenardo bleef praten aan tafel zodat de prinses er niet tussendoor kon kwetteren en ze besloten om terug te gaan naar Hoorn om te overleggen met de koning.

Op de terugweg was het druk met al dat gepeupel. In de Prinsessenlaan hadden ze ook al aardig in de weg gelopen. De tollertjes moesten goed in bedwang gehouden worden.

De hofmeesters waren woest dat de exercitie niet geslaagd was en een woeste Willimpus zette behoorlijk kracht op de pedalen en dreef het tempo op. Weer zweeg de prinses en toen ging er bij hem een lichtje branden. Dit was de oplossing!!

Laat de prinses snel Rondtollen, want dan houdt ze haar mond.

Wat geweldig!! De oplossing was de hele weg eigenlijk al voorhanden!!

Door de euforie gingen de hofmeesters nog harder en de prinses trapte zwijgzaam erachteraan. Door de euforie zagen ze opeens nog een leuke oplossing voor de groothertogin. Blij met hun bevindingen kwamen ze weer in Hoorn aan waar de koning en de groothertog  hen op stonden te wachten.

Wat was iedereen blij met deze oplossingen die de hofmeesters hadden gebracht.

De prinses rijdt nu iedere dag de ronde van  Tulland en rijdt dan door naar de hertogin van Noord Hollandia. Daar gaat ze lunchen of gaat voor een High Tea naar Merlet in Schoorl en kwetteren ze samen  tot ze moe zijn van elkaars gekwetter en rijdt ze weer terug om in haar Tullandse bedje te stappen.

Als jullie meer willen weten van het land Tulland, rij dan de volgende keer mee met de Rondtollertjes en als je het tempo opvoert tot de snelheid dat Anna-JaJa niets meer kan zeggen verandert je wereld in een betoverde wereld waar Tulland echt bestaat.

 Op deze foto staat Lenardo tweede van rechts tijdens een stage met een hofklasje. Gelukkig was Anna-JaJa niet mee op deze stage, een heerlijk rustig weekendje voor hem.

onbevattelijk

Ik zou zo graag willen dat je bij mij kwam

je over mij ontfermde en mij meenam

naar de plek: Gedachteloos

slapend als een mooie roos

ik kan je niet vatten, mijn hoofd is te vol

onsamenhangende gedachtes op hol

Als ik zo onrustig blijf

kom je zeker niet in mijn lijf

Ik wil met je mee varen

mijn brein laten bedaren

die reis wil ik maken met jou

dus kom alsjeblieft heel gauw

waarom houden mijn gedachtes je tegen

juist nu zit ik om je verlegen

“t is niet eerlijk dat het zo is

dat ik je nu zo ontzettend mis

Ik wil rust, want ik ben uitgeput

rust niet van een kleine dut

dus slaap, kom naar mij

maak mij in Gedachteloos gedachtenvrij

door de grond zak momentjes

Ken je dat gevoel?

Dat je soms dingen doet zonder er bij na te denken.

Dan gebeurt het weleens dat je op een verjaardag het verkeerde wijnglas pakt, waardoor je buurvrouw opeens een vernietigende blik op je werpt. Van geen kwaad bewust  neem je dan nog maar een slok. Slik!

Ik ging een keer naar een verjaardag en toen ik naar huis ging stapte ik in de auto en wilde de auto niet starten. Ik keek toen pas goed om me heen en zag dat ik in de verkeerde auto was gestapt. Oeps!

Ik kreeg laatst van iemand een marsje in mijn handen voor een loopje en zonder na te denken at ik hem op, maar die was eigenlijk bedoeld voor onderweg de honger te stillen. Stom !

Tja,  Ik denk niet altijd na bij wat ik doe.

En het ergste is dat mijn zoon het overneemt.

Hij  vind het zo leuk dat in de supermarkten overal wat staat om te proeven. Kaasblokjes, cake, koekjes. Je kunt in de supermarkt van alles proeven en dat doet hij graag.

Vandaag kwam hij bij de visboer en  daar stond een bakje met zoute haring op de toonbank. Even proeven, dacht hij en nam een stukje in zijn mond. mmmmm lekkker.  De verkoopster pakte het bakje en gaf het aan een klant die voor de toonbank stond. En nog een prettige middag mevrouw.   Door de grond zak momentje.

Zo moeder zo zoon.

Vakantiegevoel?

De vakantietijd komt er weer aan en iedereen heeft plannen, hebben huisjes geboekt of verre reizen. Als je ergens komt wordt vaak de vraag gesteld of je ook nog op vakantie gaat. Ik ga een weekje fietsen met vriendinnen in Augustus en daar heb ik erg veel zin in.

Vakantie met het gezin zit er dit jaar weer niet in.

Manlief heeft een afgescheurde pees en de genezing gaat nog wel even duren. Dus de vakantie die wij op het oog hadden gaat voorlopig nog niet door. Misschien toch nog in oktober en anders volgend jaar.

Ik durf bijna geen vakantie meer te plannen, want iedere keer loopt het niet zo goed af.

Zondag was ik weer in de schrijfsalon en het onderwerp was vakantie.

We moesten 10 woorden opschrijven die je in het hoofd schoot over dit onderwerp.

Ik hoorde zon, zee, strand, schelpen,  bergen, natuur, huisje, zwembad,  wandeling, fietsen, hitte zonnebrandolie etc.

Ik schrok echt even van mijn woorden want die waren autopech, stukgetrokken, garage, stranden, staking, verlopen paspoort, sterfgeval, vader, ongedierte en snikheet.

Ik had niet één leuk, lekker, mooi woord opgeschreven.

Zal ik dan toch zo’n zwartgallig figuur worden? Zo’n zwaar op de hand zijnde tante? Zo’n verschrikkelijke negatieveling die overal beren in ziet?

Natuurlijk heb ik ook wel hele leuke ervaringen met vakanties. maar die negatieve ervaringen blijven ook in je hoofd hangen.

Vooral de eerste jaren van mijn huwelijk ging het niet zonder slag of stoot.

Als je het niet wilt weten dan moet je nu stoppen met lezen. Het is het ene mankement na het andere. Ik zal het kort samenvatten.

Eerste jaar gingen we met de ouders van Wim naar Zweden. Mooi land, leuke mensen en heel koud water. Helaas werd daar onze auto opengebroken en alle bedrading stukgetrokken. Ze hebben geprobeerd de auto te starten, maar dat is niet gelukt.

De hele vakantie stond de auto in de garage. Gelukkig hadden we daar kennissen die ons toch mee konden nemen naar mooie plekjes. Het werd een leuke vakantie, maar wel erg vervelend dat je zo afhankelijk bent.

Het tweede jaar gingen we met mijn ouders naar Frankrijk. Mijn zus woont daar dus we gingen helpen met de drukte in het bedrijf.

Halverwege  bij Limoges stopte de auto ermee. We konden nog net op tijd aan de kanten komen en stonden op de vluchtstrook. De bedrading van de Opel was volledig doorgebrand door een kokende accu. Met een Opel in Frankrijk is niet handig, want ze hebben geen onderdelen voorradig. Ook deze vakantie hebben we het zonder auto moeten doen. Gelukkig hadden we het druk met het werk in het bedrijf van mijn zus. De dag voor vertrek was de auto rijklaar en konden we veilig weer naar huis.

Het derde jaar gingen we met zijn tweeën naar Frankrijk. we hadden een citroen BX  en hadden de auto voor we weggingen nog even na laten kijken in de garage. Niets mee aan de hand en we konden met een gerust hart vertrekken.

Bij de benzinestation van Purmerend  brandde al een lichtje van het hydraulische systeem. Hydraulische olie aangevuld en weer verder. Wat dom van die garage dat ze dat vergeten waren. We reden verder en Wim had erg last van zweet voeten. Bij Parijs bleef het gaspedaal hangen. Dat was best eng op die randweg waar het verkeer aan alle kanten langs je heen raasde.  Uiteindelijk loste dit probleem vanzelf op, maar nu had Wim het zweet ook onder de oksels staan. Na deze inspannende rit kwamen we bij aankomst erachter dat het hydraulische systeem lekte. de smurrie die erin zat kwam via het gaspedaal naar binnen lopen. Die zweetvoeten van Wim bleken voeten te zijn vol olie. Er moest een pomp vernieuwd worden en deze hadden ze ook niet op voorraad, dus stond de auto weer een week in de dorpsgarage.

Het jaar erop wilde ik niet meer met een auto op vakantie. We gingen met de trein naar Zwitserland. Het was een mooie vakantie, maar we zaten wel veel in de trein.

Het jaar erop was ik zwanger en we wilden nog een keer naar Frankrijk om mijn zus mijn dikke buik te laten zien.  Het was in Juli. we vertrokken vroeg en we waren al gauw in Frankrijk. Maar bij Lille kwamen we in een file terecht en deze loste maar niet op.

We kwamen erachter dat de chauffeurs in Frankrijk staakten, vanwege de nieuwe puntenregeling.  We stonden dus goed vast en er zat weinig beweging in. Rond 18:00 uur was er een beetje ruimte voor ons en we konden wonderlijk maar waar van de weg af en belandde op een parkeerplaats bij een supermarkt. Daar hebben we wat gegeten en via allemaal landelijke weggetjes kwamen we weer op een snelweg waar het wel heeel erg rustig was. We hielden onze adem in, want wat zouden we tegenkomen? Hoelang zou dit goed gaan voordat we weer achter een paar vrachtwagens terecht zouden komen? We reden opeens op de rondweg van Parijs en er waren maar een paar auto’s. We zaten sprakeloos naast elkaar, durfden er niets over te denken of uit te spreken. Met gemak konden we de juiste afslag bereiken en reden door tot we te moe waren. We hebben aan de kant van de weg geslapen in de auto en gingen de volgende morgen weer heel vroeg rijden. Zo kwamen we om half zeven de volgende morgen aan.

De jaren erop zijn we niet echt op vakantie geweest. Met kleine kinderen valt dat ook niet mee.

Ik heb nog een keer een huisje geboekt op de Veluwe. Was ook geen succes omdat Wim benauwd werd van het vochtige huisje.

We hebben ook een paar jaar gehad dat onze vakanties niet echt lekker samenvielen.

In het jaar dat mijn vader ziek werd ben ik evengoed op vakantie gegaan, maar na een paar dagen kreeg ik het gevoel dat ik naar huis moest.

We hebben de spullen gepakt en  zijn naar huis gereden. gelukkig wel, want die periode van het sterfbed van mijn vader was heel belangrijk voor ons.

Vorig jaar hadden we een vliegreis geboekt. In de week voor ons vertrek overleed een goede vriend. We zaten weer in een dilemma, maar zijn uiteindelijk toch op vakantie gegaan.  We waren niet op de uitvaart en dat voelde niet goed.  Maar het was wel een mooie vakantie. We hebben veel gezien en gedaan. 

Dit jaar zouden we eigenlijk op de motor op vakantie gaan, maar de dag voor we de motor op konden halen die helemaal nieuw op ons stond te wachten gebeurde er dus toch weer wat.

De pees onder de knieschijf van Wim’s rechterbeen scheurt af en nu zit hij de hele zomer met zijn been rechtuit op bed of in een rolstoel. Weer geen vakantie samen.

Gelukkig ga ik nog wel met mijn vriendinnen naar Frankrijk. We gaan daar een weekje fietsen.  Ik noem het geen vakantie, maar hoogtestage. Dan gaat het misschien wel door.