Vakantiegevoel?

De vakantietijd komt er weer aan en iedereen heeft plannen, hebben huisjes geboekt of verre reizen. Als je ergens komt wordt vaak de vraag gesteld of je ook nog op vakantie gaat. Ik ga een weekje fietsen met vriendinnen in Augustus en daar heb ik erg veel zin in.

Vakantie met het gezin zit er dit jaar weer niet in.

Manlief heeft een afgescheurde pees en de genezing gaat nog wel even duren. Dus de vakantie die wij op het oog hadden gaat voorlopig nog niet door. Misschien toch nog in oktober en anders volgend jaar.

Ik durf bijna geen vakantie meer te plannen, want iedere keer loopt het niet zo goed af.

Zondag was ik weer in de schrijfsalon en het onderwerp was vakantie.

We moesten 10 woorden opschrijven die je in het hoofd schoot over dit onderwerp.

Ik hoorde zon, zee, strand, schelpen,  bergen, natuur, huisje, zwembad,  wandeling, fietsen, hitte zonnebrandolie etc.

Ik schrok echt even van mijn woorden want die waren autopech, stukgetrokken, garage, stranden, staking, verlopen paspoort, sterfgeval, vader, ongedierte en snikheet.

Ik had niet één leuk, lekker, mooi woord opgeschreven.

Zal ik dan toch zo’n zwartgallig figuur worden? Zo’n zwaar op de hand zijnde tante? Zo’n verschrikkelijke negatieveling die overal beren in ziet?

Natuurlijk heb ik ook wel hele leuke ervaringen met vakanties. maar die negatieve ervaringen blijven ook in je hoofd hangen.

Vooral de eerste jaren van mijn huwelijk ging het niet zonder slag of stoot.

Als je het niet wilt weten dan moet je nu stoppen met lezen. Het is het ene mankement na het andere. Ik zal het kort samenvatten.

Eerste jaar gingen we met de ouders van Wim naar Zweden. Mooi land, leuke mensen en heel koud water. Helaas werd daar onze auto opengebroken en alle bedrading stukgetrokken. Ze hebben geprobeerd de auto te starten, maar dat is niet gelukt.

De hele vakantie stond de auto in de garage. Gelukkig hadden we daar kennissen die ons toch mee konden nemen naar mooie plekjes. Het werd een leuke vakantie, maar wel erg vervelend dat je zo afhankelijk bent.

Het tweede jaar gingen we met mijn ouders naar Frankrijk. Mijn zus woont daar dus we gingen helpen met de drukte in het bedrijf.

Halverwege  bij Limoges stopte de auto ermee. We konden nog net op tijd aan de kanten komen en stonden op de vluchtstrook. De bedrading van de Opel was volledig doorgebrand door een kokende accu. Met een Opel in Frankrijk is niet handig, want ze hebben geen onderdelen voorradig. Ook deze vakantie hebben we het zonder auto moeten doen. Gelukkig hadden we het druk met het werk in het bedrijf van mijn zus. De dag voor vertrek was de auto rijklaar en konden we veilig weer naar huis.

Het derde jaar gingen we met zijn tweeën naar Frankrijk. we hadden een citroen BX  en hadden de auto voor we weggingen nog even na laten kijken in de garage. Niets mee aan de hand en we konden met een gerust hart vertrekken.

Bij de benzinestation van Purmerend  brandde al een lichtje van het hydraulische systeem. Hydraulische olie aangevuld en weer verder. Wat dom van die garage dat ze dat vergeten waren. We reden verder en Wim had erg last van zweet voeten. Bij Parijs bleef het gaspedaal hangen. Dat was best eng op die randweg waar het verkeer aan alle kanten langs je heen raasde.  Uiteindelijk loste dit probleem vanzelf op, maar nu had Wim het zweet ook onder de oksels staan. Na deze inspannende rit kwamen we bij aankomst erachter dat het hydraulische systeem lekte. de smurrie die erin zat kwam via het gaspedaal naar binnen lopen. Die zweetvoeten van Wim bleken voeten te zijn vol olie. Er moest een pomp vernieuwd worden en deze hadden ze ook niet op voorraad, dus stond de auto weer een week in de dorpsgarage.

Het jaar erop wilde ik niet meer met een auto op vakantie. We gingen met de trein naar Zwitserland. Het was een mooie vakantie, maar we zaten wel veel in de trein.

Het jaar erop was ik zwanger en we wilden nog een keer naar Frankrijk om mijn zus mijn dikke buik te laten zien.  Het was in Juli. we vertrokken vroeg en we waren al gauw in Frankrijk. Maar bij Lille kwamen we in een file terecht en deze loste maar niet op.

We kwamen erachter dat de chauffeurs in Frankrijk staakten, vanwege de nieuwe puntenregeling.  We stonden dus goed vast en er zat weinig beweging in. Rond 18:00 uur was er een beetje ruimte voor ons en we konden wonderlijk maar waar van de weg af en belandde op een parkeerplaats bij een supermarkt. Daar hebben we wat gegeten en via allemaal landelijke weggetjes kwamen we weer op een snelweg waar het wel heeel erg rustig was. We hielden onze adem in, want wat zouden we tegenkomen? Hoelang zou dit goed gaan voordat we weer achter een paar vrachtwagens terecht zouden komen? We reden opeens op de rondweg van Parijs en er waren maar een paar auto’s. We zaten sprakeloos naast elkaar, durfden er niets over te denken of uit te spreken. Met gemak konden we de juiste afslag bereiken en reden door tot we te moe waren. We hebben aan de kant van de weg geslapen in de auto en gingen de volgende morgen weer heel vroeg rijden. Zo kwamen we om half zeven de volgende morgen aan.

De jaren erop zijn we niet echt op vakantie geweest. Met kleine kinderen valt dat ook niet mee.

Ik heb nog een keer een huisje geboekt op de Veluwe. Was ook geen succes omdat Wim benauwd werd van het vochtige huisje.

We hebben ook een paar jaar gehad dat onze vakanties niet echt lekker samenvielen.

In het jaar dat mijn vader ziek werd ben ik evengoed op vakantie gegaan, maar na een paar dagen kreeg ik het gevoel dat ik naar huis moest.

We hebben de spullen gepakt en  zijn naar huis gereden. gelukkig wel, want die periode van het sterfbed van mijn vader was heel belangrijk voor ons.

Vorig jaar hadden we een vliegreis geboekt. In de week voor ons vertrek overleed een goede vriend. We zaten weer in een dilemma, maar zijn uiteindelijk toch op vakantie gegaan.  We waren niet op de uitvaart en dat voelde niet goed.  Maar het was wel een mooie vakantie. We hebben veel gezien en gedaan. 

Dit jaar zouden we eigenlijk op de motor op vakantie gaan, maar de dag voor we de motor op konden halen die helemaal nieuw op ons stond te wachten gebeurde er dus toch weer wat.

De pees onder de knieschijf van Wim’s rechterbeen scheurt af en nu zit hij de hele zomer met zijn been rechtuit op bed of in een rolstoel. Weer geen vakantie samen.

Gelukkig ga ik nog wel met mijn vriendinnen naar Frankrijk. We gaan daar een weekje fietsen.  Ik noem het geen vakantie, maar hoogtestage. Dan gaat het misschien wel door.