Tulland

In een land hier verrig weg vandaan, genaamd Tulland, leefde eens een koning Theodorus IV.

Hij had een dochtertje,  prinses Anna JaJa. Ze had witte lokjes en meestal opgewekt.

Ze wilde altijd met alles meedoen en zag altijd ieder vogeltje vliegen. De bewoners van het land en de koning vonden haar wel erg druk en gauw afgeleid, maar daar konden ze nog wel mee leven. Maar de prinses had nog een eigenschap die de burgers en de koning af en toe tot wanhoop dreven.

De prinses praatte namelijk aan een stuk door. Haar mond was continu in beweging en als ze geen zoetigheid at dan kwetterde ze over van alles en nog wat. Als ze wat zag moest ze het noemen, er vragen over stellen of een verhaal erover opghangen en zo raakte ze nooit uitgepraat. De koning snakte naar een rustig moment.

Hij ging op visite bij zijn vriend, de groothertog van Noord Hollandia. Toen hij met een wanhopig gezicht en zijn handen op zijn voorhoofd vertelde over dit probleem wist de groothertog precies wat hij bedoelde. Deze arme man had hetzelfde probleem met zijn dochter, Anna NeeJa. Ze kakelde de hele dag en zij was ook erg aanwezig, maar zei altijd Nee op vragen.

De koning en de groothertog namen een borrel en bedachten dat ze er wat aan moesten doen. Dit ging zo niet langer. De burgers raakten ook uitgeput en hierdoor kwam er minder in de schatkisten en nam de economie ook in een sterk dalende lijn af.

Snelheid was geboden, er moest wat gebeuren…. maar wat??

De groothertog had in zijn statige huis in Hoorn aan de Grote Oost nog een magisch amulet en deze haalde hij nu tevoorschijn. De koning en groothertog vroegen aan de amulet wat de oplossing voor dit probleem zou kunnen zijn.

Deze gaf  aan dat prinses een proeve van zwijgzaamheid moest doen en tegelijkertijd op zoek gaan naar de Graaf van Egmont. Deze zou de oplossing hebben die de prinses en de hertogin zou genezen van de praatkoorts. De proeve van zwijgzaamheid hield in dat de prinses maar 200 woorden mocht zeggen tot ze bij de graaf aan zouden komen. De koning snelde naar huis, haalde zijn dochter op en nam twee Tullandse zwanerische hofmeesters mee die de prinses zouden begeleiden op de zoektocht naar de Graaf.  Dit zijn wezens die lijken op zwanen, wit met een rood bekje en een zwart onderstel. Ze hebben altijd het wapen van Tulland op hun armen, een H-ring etend Tullandertje. Terug in Hoorn kwam de groothertog met 3 magische voertuigen aanrijden. Het waren een soort paarden, maar dan niet met benen, maar cirkeltjes die hard ronddraaiden.

Wat zijn dat voor paarden Pa? Zijn dat tollertjes, oooh dolletjes, ik wil erop Pa, mag ik erop? ik wil het zo graag, hoe moet ik erop en wat moet ik dan doen? Gaat het net zo hard als een Paard, Pa, zeg het dan!!!Moet ik zo zitten… of zo… of toch zo..??

De koning werd alweer erg moe van dat kind. Tjemig, wat een vragenwaterval.

De groothertog legde uit aan de 3 tollertjeberijders hoe deze werkten en na een paar oefenrondjes bij de schaatsbaan werd de spannende tocht begonnen. Al gauw had de prinses door dat ze iets tussen en een beetje achter de hofmeesters het lekkerst reed. Daar bleef ze rijden en het tempo van de rondtollertjes werd steeds een beetje opgedreven. Hierdoor raakte de prinses enigszins buiten adem en kon ze niet echt praten, wat dus precies de bedoeling was. Bovendien waaide het behoorlijk, dus haar woorden zouden meteen wegwaaien in de wind.

De ene hofmeester heette Willimpus, de andere Lenardo. Lenardo was aan het hof ook de koninklijke hof trainer voor prinsessenbewegingen. Hij was het gekwetter van de prinses  tijdens deze trainingen meer dan zat, dus hij wilde graag meewerken aan deze exercitie.  De hofmeesters werkten goed samen, hadden veel plezier in de opdracht, want de tollertjes waren heel leuk om te berijden. Even leek het mis te gaan. Dat was in Wogmeer. Daar was de kermis neergestreken en de zweefmolen had een enorme aantrekkingskracht op de prinses en ze kon het niet laten om te vragen of ze wilden stoppen om even te zweven. Maar de hofmeesters prakkeseerden er niet  over. Stug werd er doorgetrapt en de prinses keek bedroefd achterom naar de prachtige zweefmolen. Maar ze moest de hofmeesters bijhouden dus hoppa, verder trappen met de beentjes om de tolletjes te laten draaien. t was zo’n leuke bezigheid.

Ze gingen dwars over Noord Hollandia. Langs Bobeldijk, Wogmeer, Rustenburg, Oterleek en Alkmaar.

In Alkmaar kwamen ze door straten die namen hadden van graven en baronnen. Erg leuk natuurlijk voor deze groep mensen die in deze kringen verkeerden. De weg ging naar Egmond en daar werd tijdens de rit de moordzaak van Egmond opgelost door de logica van de hofmeesters. Ze hadden ook rechercheurs kunnen zijn.

Ze waren bijna in Egmond, waar aan het begin het kasteel van de graaf voor hen zou opdoemen. Lenardo, die zich normaal gesproken keurig aan de regels houdt, kon niet wachten voor het stoplicht en reed ook nog eens over een pad die eigenlijk voor koetsen bestemd waren. Hij werd iets te enthousiast en begon toen ook nog even te steigeren.  Toen de prinses hem erop aansprak zei hij dat het kwam door de blaadjes die op de weg lagen. Het klonk net zo ongeloofwaardig als een vogelpoep op het ijs.

Maar, wat was dat?? ….. WAAR is het KASTEEL??

Vol ongeloof en verbijsterd zocht het 3 tal naar het gigantische kasteel.

Het was afgrijselijk, want het enige wat ze konden vinden was… een ruïne.

Dat kon toch niet waar zijn he? Voor de ruïne stond een standbeeld van een man.

Met afgrijzen lazen ze op het plakkaat dat dit de graaf was. Het bleek dat deze man al in 1568 onthoofd was.

De hofmeesters baalden als een stekker, want wat moesten ze nu doen?

Ze besloten om in de plaatselijke herberg wat te gaan drinken en de prinses haar nodige zoetigheid te geven. Dan hield ze ook haar mond. In de herberg belden ze met de groothertog met de vraag hoe oud dat amulet al was. Deze kwam inderdaad uit het jaar nul. Geen wonder dat deze de tijd kwijt was.

De hofmeesters namen ook een punt appeltaart en Willimpus zelfs een kopje slagroom, omdat hij het meeste kopwerk gedaan had.

Lenardo bleef praten aan tafel zodat de prinses er niet tussendoor kon kwetteren en ze besloten om terug te gaan naar Hoorn om te overleggen met de koning.

Op de terugweg was het druk met al dat gepeupel. In de Prinsessenlaan hadden ze ook al aardig in de weg gelopen. De tollertjes moesten goed in bedwang gehouden worden.

De hofmeesters waren woest dat de exercitie niet geslaagd was en een woeste Willimpus zette behoorlijk kracht op de pedalen en dreef het tempo op. Weer zweeg de prinses en toen ging er bij hem een lichtje branden. Dit was de oplossing!!

Laat de prinses snel Rondtollen, want dan houdt ze haar mond.

Wat geweldig!! De oplossing was de hele weg eigenlijk al voorhanden!!

Door de euforie gingen de hofmeesters nog harder en de prinses trapte zwijgzaam erachteraan. Door de euforie zagen ze opeens nog een leuke oplossing voor de groothertogin. Blij met hun bevindingen kwamen ze weer in Hoorn aan waar de koning en de groothertog  hen op stonden te wachten.

Wat was iedereen blij met deze oplossingen die de hofmeesters hadden gebracht.

De prinses rijdt nu iedere dag de ronde van  Tulland en rijdt dan door naar de hertogin van Noord Hollandia. Daar gaat ze lunchen of gaat voor een High Tea naar Merlet in Schoorl en kwetteren ze samen  tot ze moe zijn van elkaars gekwetter en rijdt ze weer terug om in haar Tullandse bedje te stappen.

Als jullie meer willen weten van het land Tulland, rij dan de volgende keer mee met de Rondtollertjes en als je het tempo opvoert tot de snelheid dat Anna-JaJa niets meer kan zeggen verandert je wereld in een betoverde wereld waar Tulland echt bestaat.

 Op deze foto staat Lenardo tweede van rechts tijdens een stage met een hofklasje. Gelukkig was Anna-JaJa niet mee op deze stage, een heerlijk rustig weekendje voor hem.