Ik vertrek.

Terwijl ik dit schrijf knaagt er iets wat mij zegt dat ik eigenlijk wat anders moet doen.

Mijn laatste vakantiedag zit ik hier te schrijven en denk aan de afgelopen weken. We zijn niet “weg” geweest in de zin van dat we geen vakantie geboekt hebben, geen caravan, camping of huisjespark bezocht hebben. Zaten dus volgens zeggen “de hele tijd maar thuis en hebben niets beleefd, niets gezien en hebben dus geen vakantie gehad”.

Toch is er in die 2 ½ week veel gebeurd, heb ik veel gezien, veel mensen gesproken, ben verbrand op mijn rug, heb me gedompeld in het koude water in de sauna, heb heerlijk wind door mijn haren gehad en heb mooie ritjes gemaakt achterop de motor met Wim.

En Wim heeft de Tour kunnen volgen op onze grote televisie.

Tijd hebben voor klusjes in huis, tijd hebben voor bezoekjes, tijd om te lezen, tijd hebben voor regelwerk, dat voelde zo goed. 

In de tuin hebben we heel wat werk verricht en ik heb deze week de ramen buitenom eindelijk weer eens gelapt en al dat houtwerk weer eens laten glimmen. Daar wordt je dan weer blij van he. Al de administratie weer op orde en naar de bank geweest om een slapende rekening af te sluiten. Mijn getuigenverklaring getekend op het politiebureau, want dat ongeluk laat me nog niet los.

Op bezoek geweest bij vrienden die zijn verhuist. Tot ieders verbazing gingen zij weg uit hun vertrouwde omgeving en sprongen in het diepe.

Geweldig om te zien hoe gelukkig ze zijn met hun beslissing die zo goed uitgepakt heeft.

En gister ging ik naar Carla in Utrecht op bezoek. Zij en haar man zijn verhuist vanuit Wognum naar de grote stad en zijn er ook erg gelukkig mee.

Met een kleine delegatie van loopgroep leden vertrokken we na de training op de baan met de trein naar Utrecht. Er werd wel slecht weer voorspelt, dus de waterfietstocht door de grachten hadden we al uit ons hoofd gezet. Onderweg begon het al te regenen en op het station stond Carla te wachten op ons met regenjas aan. We liepen naar haar huis over de markt en liepen zoveel mogelijk onder de luifeltjes door. De wind was al aardig op stoom, maar werd steeds heftiger. Hij blies ons bijna weg en we werden aardig natgeregend.

Gelukkig had ze een afdweilbare vloer en we werden verwelkomt met een broodmaaltijd. Het huis was prachtig met een verrassende logeerkamer, kleurrijke gordijnen, luxe badkamer en grappige keuken. Na de bezichtiging waagden we ons weer naar buiten waar de storm al behoorlijk bezig was en we werden ondanks de capejes die Carla uitgedeeld had nog zeiknat. Lopend door de stad met ons regencapejes om waren we bezig met overleven en zagen we niets van de mooie stad. We liepen blindelings achter Carla aan die de weg wist naar het stadsarchief waar de tentoonstelling was van de Fiets.

Daar aangekomen liepen we wat stijf door de tentoonstelling heen door de natte doorweekte broeken. Maar het was wel interessant en zo belandde we zomaar in een koets die ons door de zeventiende-eeuwse Utrechtse straten reed.

Na de tentoonstelling zaten we even in de hal de ruggen te strekken toen er een man aan kwam lopen met belletjes aan zijn kousen.  Deze man was van een dansgroep die graag even wat wilde laten zien, maar het weer zat tegen. Maar toen we daar zaten begon de wind te liggen en de regen stopte. Het weer was ons nu even gewillig en we konden de groepen zien dansen. Heel apart om die stoere mannen te zien wapperen met hun theedoek. We hadden een hele andere voorstelling verwacht. Niet alles is wat het lijkt.

In het café op de hoek konden we hun optreden nog zien en dronken we koffie en een borrel. De zon begon weer te schijnen en we liepen zo op een heel andere manier terug naar het station. Maar wat een ravage was er in de straten. Bomen takken dakpannen, alles lag op de grond. De paraplu was duidelijk weer niet stormvast, want de prullenbakken lagen er vol mee. Bij het afscheid nemen van Carla zeiden we al dat haar afscheid bij de vereniging al stormachtig was, maar deze dag bevestigde dat nog een keer.

En ja hoor, de spoorwegen waren ook niet stormvast. Het was een chaos op de stations. Ellie was gered toen ze bijna tussen de deuren werd geplet en het was roulette met het kiezen van welk perron er een trein zou gaan rijden. We hadden aardig goed gespeeld in deze casino en zo kwamen we over Alkmaar weer naar Hoorn. We zullen deze dag en dus onze ex secretaris niet gauw vergeten.

Thuis aangekomen zag ik de chaos in de tuin en de ramen zagen er weer net zo uit als vorige week. Dus….Hup Anja! Begin maar weer opnieuw met ramen lappen.

Super???

Het was een vreemde week deze week.

Het begon met zondag de ronde over de West-Friese Omringdijk.

Halverwege zag ik een man ter aarde storten na een rare manoeuvre. Hij bleef op de grond liggen en omdat ik er vlak achter reed kon ik niet zomaar doorrijden. Vlug zette ik mijn fiets voor hem neer en keek ik of er gevaar voor hem was.

Henny bekeek zijn toestand en toen bleek dat het meeviel gingen we naar de kant van de weg. Daar hebben we hem dingen gevraagd en gekeken of hij wat mankeerde. Het viel mee en hij stapte weer op de fiets en wij dus ook.

We moesten pittig trappen om het gat met de groep dicht te rijden, wat mij zeer zwaar viel omdat ik nog trilpootjes had en al een beetje moe was van de rit.

Het bleek teveel van het goede, ik kreeg kramp in mijn benen wat mij node tot afstappen en kon mijn tocht niet geheel afronden. Dit viel mij zwaar, ik was diep teleurgesteld in mezelf. 

Ik herstelde snel en donderdag ging ik met zoonlief een dagje naar Texel met de racefiets. Ik had hem woensdag al gezegd dat hij moest autorijden naar Den Helder. Hij zag daar tegenop, maar daarom was het wel goed voor hem. Die nacht droomde ik dat we een frontale botsing met de auto hadden. Ik hoopte ten zeerste dat ik geen visioenen zou hebben en ik lette dan ook heel goed op hoe hij reed. We hebben een paar uur gefietst op het eiland. Ik heb continu zijn rug bekeken, omdat ik steeds achter hem aan reed met mijn tong op de stang. Op de terugweg werden we een beetje moe en opeens zag ik een vluchtheuvel op mij af komen. Ik gilde hem wakker en gelukkig konden we op tijd dat ding ontwijken. Ik had dus een waarschuwing gekregen van boven, dat was nu wel duidelijk.

Vrijdagochtend haalde de andere zoon zijn rijbewijs en wilde die zelfde middag rijden in onze auto. Tot 10x toe vroeg hij de sleutel, maar deze moeder hield voet bij stuk. Het papiertje moest nog bij het gemeentehuis opgehaald worden en dus nog geen ritje voor deze jonge man.

Vrijdagavond reed ik over de Dorpsstraat en hoorde achter me een enorme klap en een schrapend geluid. Ik wist dat dat niet goed was en ik draaide mijn stuur om en reed terug. Ik zag een vrouw op de grond liggen, mensen erom heen, paniek in de ogen, een fiets verderop met allemaal boodschappen over de straat. Ik zag dat iemand al 112 aan het bellen was. Toen bleek dat de auto die het veroorzaakt had 100 meter verderop stond en alle mensen om het slachtoffer bleven staan praten, kreeg ik een heldere ingeving om naar die auto te fietsen en het nummerbord te bekijken. Ik ben slecht in nummers onthouden en dus noemde ik het nummer hardop en bleef het herhalend over hard opzeggen.  Ik reed naar de voorkant en zag een verbrijzelde voorruit. Daar rijd je niet mee weg, dacht ik nog. Toen ik terugreed naar de groep mensen, over hard het nummerbord herhalend, kwam ik een man tegen die naar de auto liep. Ik keek hem in de rode ogen, twijfelde nog even of ik terug zou gaan naar de auto, maar reed door naar de groep om het nummer door te geven. En terwijl ik dat deed stapte de man in de auto en reed weg.

“het nummerbord!! We moeten het nummerbord  weten!! shit hij is te ver!! “schreeuwde een aantal vrouwen.  En daar kwam Super Anja aan en prevelde het nummerbord nog een keer over hard. Een meisje zette het nummer meteen in haar telefoon en het werd doorgegeven aan de politie. En zo werd ik een belangrijke getuige van een ongeluk wat ik niet gezien had.

Thuis vertelde ik het verhaal en dat ik het nummer zo goed had onthouden, dat ik wist dat het een witte auto was. Welk type? tja, dat wist ik dan weer niet.

“Maar mam, je had je mobiel bij je, had je toch een foto kunnen maken van de auto en die man?”

Met deze opmerking kwam Super Anja weer met beide benen op de grond te staan.

Dat had ik toch kunnen doen, maar dat bedenk ik dan weer niet op dat moment.

Ik was weer gewoon echt gewoon Anja.

Groene schapen

In 1997 gingen we met het gezin en Petra naar Texel. Deze vakantie kwam bij mij dit weekend weer naar boven.

We hadden een huisje gehuurd en vrijdagmiddag na het werk gingen we met de boot naar het eiland. Daar aangekomen gingen we voordat de kinderen naar bed zouden gaan even nog fietsen en we belandden op het strand. Nu moet je weten dat de jongste in die tijd een behoorlijk druk manneke was waar je continu op moest letten. En nu waren we niet thuis en dus raakte hij helemaal in een  hyperactieve stand met alle gevolgen van dien. Wim moest dat wurmpie met zijn rode laarsjes uit de zee plukken. Helemaal nat tot op het bot werd hij weer op de fiets gezet en we reden zo snel mogelijk naar huis om hem af te drogen.

Deze vakantie ging bij ons te boek als zeer vermoeiend. Rick was onbestuurbaar, niet te bereiken en razend vlug. Eenmaal op de fiets viel hij als een blok in slaap wat niet altijd even handig fietste. Ik was moe, moe en nog eens moe, maar genoot toch wel van dat gekke jochie wat me af en toe tot wanhoop dreef.

We hebben heel wat achter hem aangehold, hem behoed voor gekke sprongen en menig keer van de straat geplukt om ongelukken te voorkomen. Het leek wel of hij geen gevaar zag, begreep ook niet waarom wij ons zo druk maakten.

12 Juli 2015 reed ik met een groep van 12 personen over de West-Friese dijk. De eerste kilometers voelde ik me heel sterk, maar halverwege begon de vermoeidheid in mijn lijf te komen. Met 100 kilometers was ik stuk en trilde mijn lip. Ik kon niet meer herstellen en verzuurde zo dat ik in Alkmaar kramp kreeg in het been en daarna in de kuiten.

Ik heb af moeten stappen en uit de groep moeten stappen. Vond dat echt niet leuk, maar ik had eigenlijk al vanaf 1997 moeten weten dat je groene schaapjes niet in een kudde kan houden.

de Italiaan

Wat doen we met de vakantie?

Gaan we nog weg en hoe gaan we en met wie?

Ieder jaar weer een probleem bij de familie Stroet.

Dus regelde ik dat we in ieder geval 2 nachten weg zouden zijn en wel met een concert van Andre Rieu in Maastricht. Roel hoorde dat we daar heen zouden gaan en verzocht ons om wat spullen mee te nemen voor zijn broer die in Maastricht woont.

En zo vertrokken we op onze eerste vakantie dach (Limburg he!) naar het zuiden.

File, slecht weer en nog moe van het werk zorgde ervoor dat we pas laat op de dag in Maastricht aankwamen. We belden meteen maar die broer op en zo kwam hij met zijn scooter even later aan bij het hotel. We gaven hem het tasje en ik kreeg het gevoel dat iemand naar ons keek die ons verdacht van duistere zaken. Zou ook zomaar kunnen, want wat zat er eigenlijk in dat tasje?

We werden niet opgepakt en we vroegen hem om wat adressen van leuke tentjes om te eten.  Met een paar adressen op zak gingen we een uur later op zoek. Over de Maas, want daar zou het beter zijn. We kwamen bij het eerste adres en keken naar binnen. We zagen dat we daar toch niet echt op gekleed waren. Een pak en stropdas en vooral geen spijkerrok zouden op zijn plaats zijn en dus liepen we naar het volgende adres. Dat was een Italiaan en we verheugden ons op een Pizza Calzone met een Lambruscootje erbij. We vonden het snel en namen plaats in een leuk en gezellig uitziend restaurantje.

we kregen broodjes en de kaart. We misten de kruidenboter, maar zagen bij de buren dat het de bedoeling was om ze te soppen in de olijfolie. Is ook wel lekker.

Oké, de kaart, even lezen. Tot onze verbazing stond er geen pizza in en waren de prijzen van de gerechten abominabel hoog. En Wim kreeg de wijnkaart. Geen Lambrusco op te bekennen in dat dikke boek vol zeer exclusieve wijnen. We hebben er lekker gegeten hoor en met enig gegiechel een glas wijn gedronken. De chef en zijn vrouw kwamen nog een hand schudden met de gasten en zowaar, hij leek erg op een Russische president.

Mirjam zegt altijd: “pinnen en vergeten”, wat soms erg wijs is, maar wij zullen de rekening van dit etentje echt niet gauw vergeten hoor.

Rijen dik

1 foto toegevoegd

Wie in Hoorn e.o. woont zal het niet ontgaan zijn dat het altijd bescheiden opgestelde WFG een nieuwe weg is ingeslagen en ik voel me nu ook zo anders.
Ik ga mezelf niet op de borst kloppen. Toch moet ik jullie vertellen dat ik als coach van het zwemgedeelte een zeer grote rol heb gespeeld bij de voorbereiding van de halve triatlon  van heer HT die afgelopen zondag in Amsterdam plaatsvond.
We hebben een aantal keren in de wijzend een combinatie training gedaan van uithoudings en drijf vermogen en de doorlaatbaarheid getest van het wedstrijdpak. Als wij bij het bad kwamen werden ons eigen banen toebedeeld zodat ik als coach een 4op 5 tempo aan kon geven waardoor zijn zwemgedeelte optimaal voorbereid was.
Ik heb gezegd bij de wijzend dat deze rol als coach mij wel heel goed afgaat en zie op de foto wat er gebeurt bij dit bad....... Ze staan in de rij om met mij te zwemmen.
Ik had dat natuurlijk verwacht. Maar dat ga je natuurlijk niet zeggen op wat voor sociale media dan ook.