vrijdag 10 juli 2015

de Italiaan

Wat doen we met de vakantie?
Gaan we nog weg en hoe gaan we en met wie?
Ieder jaar weer een probleem bij de familie Stroet.
Dus regelde ik dat we in ieder geval 2 nachten weg zouden zijn en wel met een concert van Andre Rieu in Maastricht. Roel hoorde dat we daar heen zouden gaan en verzocht ons om wat spullen mee te nemen voor zijn broer die in Maastricht woont.
En zo vertrokken we op onze eerste vakantie dach (Limburg he!) naar het zuiden.
File, slecht weer en nog moe van het werk zorgde ervoor dat we pas laat op de dag in Maastricht aankwamen. We belden meteen maar die broer op en zo kwam hij met zijn scooter even later aan bij het hotel. We gaven hem het tasje en ik kreeg het gevoel dat iemand naar ons keek die ons verdacht van duistere zaken. Zou ook zomaar kunnen, want wat zat er eigenlijk in dat tasje?
We werden niet opgepakt en we vroegen hem om wat adressen van leuke tentjes om te eten.  Met een paar adressen op zak gingen we een uur later op zoek. Over de Maas, want daar zou het beter zijn. We kwamen bij het eerste adres en keken naar binnen. We zagen dat we daar toch niet echt op gekleed waren. Een pak en stropdas en vooral geen spijkerrok zouden op zijn plaats zijn en dus liepen we naar het volgende adres. Dat was een Italiaan en we verheugden ons op een Pizza Calzone met een Lambruscootje erbij. We vonden het snel en namen plaats in een leuk en gezellig uitziend restaurantje.
we kregen broodjes en de kaart. We misten de kruidenboter, maar zagen bij de buren dat het de bedoeling was om ze te soppen in de olijfolie. Is ook wel lekker.
Oké, de kaart, even lezen. Tot onze verbazing stond er geen pizza in en waren de prijzen van de gerechten abominabel hoog. En Wim kreeg de wijnkaart. Geen Lambrusco op te bekennen in dat dikke boek vol zeer exclusieve wijnen. We hebben er lekker gegeten hoor en met enig gegiechel een glas wijn gedronken. De chef en zijn vrouw kwamen nog een hand schudden met de gasten en zowaar, hij leek erg op een Russische president.
Mirjam zegt altijd: “pinnen en vergeten”, wat soms erg wijs is, maar wij zullen de rekening van dit etentje echt niet gauw vergeten hoor.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten