Terwijl ik dit schrijf knaagt er iets wat mij zegt dat ik
eigenlijk wat anders moet doen.
Mijn laatste vakantiedag zit ik hier te schrijven en denk
aan de afgelopen weken. We zijn niet “weg” geweest in de zin van dat we geen
vakantie geboekt hebben, geen caravan, camping of huisjespark bezocht hebben.
Zaten dus volgens zeggen “de hele tijd maar thuis en hebben niets beleefd,
niets gezien en hebben dus geen vakantie gehad”.
Toch is er in die 2 ½ week veel gebeurd, heb ik veel gezien,
veel mensen gesproken, ben verbrand op mijn rug, heb me gedompeld in het koude
water in de sauna, heb heerlijk wind door mijn haren gehad en heb mooie ritjes
gemaakt achterop de motor met Wim.
En Wim heeft de Tour kunnen volgen op onze grote televisie.
Tijd hebben voor klusjes in huis, tijd hebben voor
bezoekjes, tijd om te lezen, tijd hebben voor regelwerk, dat voelde zo goed.
In de tuin hebben we heel wat werk
verricht en ik heb deze week de ramen buitenom eindelijk weer eens gelapt en al
dat houtwerk weer eens laten glimmen. Daar wordt je dan weer blij van he. Al de
administratie weer op orde en naar de bank geweest om een slapende rekening af
te sluiten. Mijn getuigenverklaring getekend op het
politiebureau, want dat ongeluk laat me nog niet los.
Op bezoek geweest bij vrienden die zijn verhuist. Tot ieders
verbazing gingen zij weg uit hun vertrouwde omgeving en sprongen in het diepe.
Geweldig om te zien hoe gelukkig ze zijn met hun beslissing
die zo goed uitgepakt heeft.
En gister ging ik naar Carla in Utrecht op bezoek. Zij en
haar man zijn verhuist vanuit Wognum naar de grote stad en zijn er ook erg
gelukkig mee.
Met een kleine delegatie van loopgroep leden vertrokken we na de training op de
baan met de trein naar Utrecht. Er werd wel slecht weer voorspelt, dus de
waterfietstocht door de grachten hadden we al uit ons hoofd gezet. Onderweg
begon het al te regenen en op het station stond Carla te wachten op ons met
regenjas aan. We liepen naar haar huis over de markt en liepen zoveel mogelijk
onder de luifeltjes door. De wind was al aardig op stoom, maar werd steeds
heftiger. Hij blies ons bijna weg en we werden aardig natgeregend.
Gelukkig had ze een afdweilbare vloer en we werden
verwelkomt met een broodmaaltijd. Het huis was prachtig met een verrassende
logeerkamer, kleurrijke gordijnen, luxe badkamer en grappige keuken. Na de
bezichtiging waagden we ons weer naar buiten waar de storm al behoorlijk bezig
was en we werden ondanks de capejes die Carla uitgedeeld had nog zeiknat.
Lopend door de stad met ons regencapejes om waren we bezig met overleven en
zagen we niets van de mooie stad. We liepen blindelings achter Carla aan die de
weg wist naar het stadsarchief waar de tentoonstelling was van de Fiets.
Daar aangekomen liepen we wat stijf door de tentoonstelling
heen door de natte doorweekte broeken. Maar het was wel interessant en zo
belandde we zomaar in een koets die ons door de zeventiende-eeuwse Utrechtse
straten reed.
Na de tentoonstelling zaten we even in de hal de ruggen te
strekken toen er een man aan kwam lopen met belletjes aan zijn kousen. Deze man was van een dansgroep die graag even
wat wilde laten zien, maar het weer zat tegen. Maar toen we daar zaten begon de
wind te liggen en de regen stopte. Het weer was ons nu even gewillig en we
konden de groepen zien dansen. Heel apart om die stoere mannen te zien wapperen
met hun theedoek. We hadden een hele andere voorstelling verwacht. Niet alles
is wat het lijkt.
In het café op de hoek konden we hun optreden nog zien en
dronken we koffie en een borrel. De zon begon weer te schijnen en we liepen zo
op een heel andere manier terug naar het station. Maar wat een ravage was er in
de straten. Bomen takken dakpannen, alles lag op de grond. De paraplu was
duidelijk weer niet stormvast, want de prullenbakken lagen er vol mee. Bij het afscheid
nemen van Carla zeiden we al dat haar afscheid bij de vereniging al stormachtig
was, maar deze dag bevestigde dat nog een keer.
En ja hoor, de spoorwegen waren ook niet stormvast. Het was
een chaos op de stations. Ellie was gered toen ze bijna tussen de deuren werd
geplet en het was roulette met het kiezen van welk perron er een trein
zou gaan rijden. We hadden aardig goed gespeeld in deze casino en zo kwamen we over
Alkmaar weer naar Hoorn. We zullen deze dag en dus onze ex secretaris niet gauw
vergeten.
Thuis aangekomen zag ik de chaos in de tuin en de ramen
zagen er weer net zo uit als vorige week. Dus….Hup Anja! Begin maar weer
opnieuw met ramen lappen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten