Super???

Het was een vreemde week deze week.

Het begon met zondag de ronde over de West-Friese Omringdijk.

Halverwege zag ik een man ter aarde storten na een rare manoeuvre. Hij bleef op de grond liggen en omdat ik er vlak achter reed kon ik niet zomaar doorrijden. Vlug zette ik mijn fiets voor hem neer en keek ik of er gevaar voor hem was.

Henny bekeek zijn toestand en toen bleek dat het meeviel gingen we naar de kant van de weg. Daar hebben we hem dingen gevraagd en gekeken of hij wat mankeerde. Het viel mee en hij stapte weer op de fiets en wij dus ook.

We moesten pittig trappen om het gat met de groep dicht te rijden, wat mij zeer zwaar viel omdat ik nog trilpootjes had en al een beetje moe was van de rit.

Het bleek teveel van het goede, ik kreeg kramp in mijn benen wat mij node tot afstappen en kon mijn tocht niet geheel afronden. Dit viel mij zwaar, ik was diep teleurgesteld in mezelf. 

Ik herstelde snel en donderdag ging ik met zoonlief een dagje naar Texel met de racefiets. Ik had hem woensdag al gezegd dat hij moest autorijden naar Den Helder. Hij zag daar tegenop, maar daarom was het wel goed voor hem. Die nacht droomde ik dat we een frontale botsing met de auto hadden. Ik hoopte ten zeerste dat ik geen visioenen zou hebben en ik lette dan ook heel goed op hoe hij reed. We hebben een paar uur gefietst op het eiland. Ik heb continu zijn rug bekeken, omdat ik steeds achter hem aan reed met mijn tong op de stang. Op de terugweg werden we een beetje moe en opeens zag ik een vluchtheuvel op mij af komen. Ik gilde hem wakker en gelukkig konden we op tijd dat ding ontwijken. Ik had dus een waarschuwing gekregen van boven, dat was nu wel duidelijk.

Vrijdagochtend haalde de andere zoon zijn rijbewijs en wilde die zelfde middag rijden in onze auto. Tot 10x toe vroeg hij de sleutel, maar deze moeder hield voet bij stuk. Het papiertje moest nog bij het gemeentehuis opgehaald worden en dus nog geen ritje voor deze jonge man.

Vrijdagavond reed ik over de Dorpsstraat en hoorde achter me een enorme klap en een schrapend geluid. Ik wist dat dat niet goed was en ik draaide mijn stuur om en reed terug. Ik zag een vrouw op de grond liggen, mensen erom heen, paniek in de ogen, een fiets verderop met allemaal boodschappen over de straat. Ik zag dat iemand al 112 aan het bellen was. Toen bleek dat de auto die het veroorzaakt had 100 meter verderop stond en alle mensen om het slachtoffer bleven staan praten, kreeg ik een heldere ingeving om naar die auto te fietsen en het nummerbord te bekijken. Ik ben slecht in nummers onthouden en dus noemde ik het nummer hardop en bleef het herhalend over hard opzeggen.  Ik reed naar de voorkant en zag een verbrijzelde voorruit. Daar rijd je niet mee weg, dacht ik nog. Toen ik terugreed naar de groep mensen, over hard het nummerbord herhalend, kwam ik een man tegen die naar de auto liep. Ik keek hem in de rode ogen, twijfelde nog even of ik terug zou gaan naar de auto, maar reed door naar de groep om het nummer door te geven. En terwijl ik dat deed stapte de man in de auto en reed weg.

“het nummerbord!! We moeten het nummerbord  weten!! shit hij is te ver!! “schreeuwde een aantal vrouwen.  En daar kwam Super Anja aan en prevelde het nummerbord nog een keer over hard. Een meisje zette het nummer meteen in haar telefoon en het werd doorgegeven aan de politie. En zo werd ik een belangrijke getuige van een ongeluk wat ik niet gezien had.

Thuis vertelde ik het verhaal en dat ik het nummer zo goed had onthouden, dat ik wist dat het een witte auto was. Welk type? tja, dat wist ik dan weer niet.

“Maar mam, je had je mobiel bij je, had je toch een foto kunnen maken van de auto en die man?”

Met deze opmerking kwam Super Anja weer met beide benen op de grond te staan.

Dat had ik toch kunnen doen, maar dat bedenk ik dan weer niet op dat moment.

Ik was weer gewoon echt gewoon Anja.