Donderdag 26 juni
De dag dat mijn oma 105 jaar geworden zou zijn als ze nog leefde.
De dag dat Henny jarig was en 55 jaar werd. Groot feest met taart en kadoos.
De dag dat ik hoorde dat Ton darmkanker heeft met uitzaaiingen in de lever.
Hij krijgt 4 juli, op zijn verjaardag een stoma van de dokter en een schema voor zijn chemo en bestralingen.
Ton was mijn vriendje toen ik 2 jaar oud was en hij was mijn vriendje totdat we samen naar school gingen. Ergens in de zandbak zijn we enigszins uit elkaar gegroeid, maar we gingen nog wel elke dag samen de brug over om daar met de schoolbus naar school te gaan.
We zaten op de middelbare school nog samen in de brugklas, maar toen zagen we elkaar niet staan.
We gingen ieder onze weg en af en toe komen we elkaar tegen. Dat heb je als je zo'n gezamenlijke basis hebt.
Ik hoop voor Ton dat het goed komt. Dat de doktoren hem kunnen genezen en dat hij net zo oud wordt als ik denk te worden, 82 jaar.
Ik ga weer kaarsen opsteken en hopen op mooie wonderen.
Ton gaat strijden tegen de Dood. Wel gek als je zo van je achternaam heet.
vrijdag 27 juni 2014
vrijdag 20 juni 2014
de dag na....
Lieve Ellen,
De begrafenis is geweest... en nu?
De dagen waren gevuld met haar, teksten, printen, aanwezig zijn, praten huilen lachen, knuffelen, regelen en stilstaan. De tijd staat stil, de wereld draait even niet. Toekomst bestaat niet.
Er komt toch weer een nieuwe dag, donderdag. Een gewone donderdag.
De was ligt te wachten, het huis moet opgeruimd, boodschappen doen, rekeningen betalen.
De doodgewone dingen, het woord doodgewoon krijgt nu wel een andere lading, gaan doodgewoon weer door.
Toch is het niet meer zoals het was.
Wat een gemis.
Die stilte.
De mobiel die niets meer meldt.
Het is eng stil.
We hebben gelukkig nog mensen om ons heen die haar gekend hebben. Waar we weer even tegen kunnen zeggen dat we zo blij zijn dat we haar gekend hebben. We raken niet uitgepraat over haar.
Haar stem galmt nog in je hoofd.
Hoe lang duurt het voor we niet meer weten hoe die stem klonk?
http://images.radioveronica.nl/cdn/ochtend_20140603_liesbeth-12445.MP3
De begrafenis is geweest... en nu?
De dagen waren gevuld met haar, teksten, printen, aanwezig zijn, praten huilen lachen, knuffelen, regelen en stilstaan. De tijd staat stil, de wereld draait even niet. Toekomst bestaat niet.
Er komt toch weer een nieuwe dag, donderdag. Een gewone donderdag.
De was ligt te wachten, het huis moet opgeruimd, boodschappen doen, rekeningen betalen.
De doodgewone dingen, het woord doodgewoon krijgt nu wel een andere lading, gaan doodgewoon weer door.
Toch is het niet meer zoals het was.
Wat een gemis.
Die stilte.
De mobiel die niets meer meldt.
Het is eng stil.
We hebben gelukkig nog mensen om ons heen die haar gekend hebben. Waar we weer even tegen kunnen zeggen dat we zo blij zijn dat we haar gekend hebben. We raken niet uitgepraat over haar.
Haar stem galmt nog in je hoofd.
Hoe lang duurt het voor we niet meer weten hoe die stem klonk?
http://images.radioveronica.nl/cdn/ochtend_20140603_liesbeth-12445.MP3
donderdag 19 juni 2014
moe
vandaag doe ik niets
helemaal niets
ik ben moe de hele dag
vandaag doe ik niets
ik probeer te lezen maar
mijn ogen vallen steeds dicht
helemaal niets
vandaag doe ik niets
dinsdag 17 juni 2014
er is geen betere
Lieve Miele
ik ben blij met jou
dat jij zoveel doet voor mij
al zoveel jaren
dag in dag uit
steeds weer opnieuw
woensdag 11 juni 2014
dood
Als je dood gaat weet je
het
wat in het hiernamaals
gebeurt
jij maakt het dan mee
maar hier wordt getreurd
misschien moeten we wel
blij zijn
voor degene die gaat
sterven
want als het daar zo mooi
is
wil je dat toch niet voor hem of haar bederven
Bij een begrafenis
vloeien er tranen over de
wangen
niet zo zeer voor de
overledene
maar voor degene die je
terugverlangen
Hoe moet dat nu met ma
hoe zal het nu met de
kinderen gaan
De stilte die je achter
laat
de sporen van je bestaan
De wereld draait door
maar wel zonder jou
de dood discrimineert
niet
ook al was je een
fantastische vrouw
we gaan door met leven
totdat wij ook aan de
beurt zijn
iedereen komt het te
weten
wat er anders is na deze
levenslijn
dinsdag 10 juni 2014
de sluier
een witte sluier bedekt mij
ik voel het wapperen om mij heen
ik voel het overal bewegen
mijn naasten hebben er geen
oh wat zou ik graag willen
dat de sluier van mij af gleed
want het voelt benauwd
mijn mooie witte kleed
ik kan me niet ontplooien
onder deze witte waas
ik zit opgesloten
als bloemen in een vaas
gelukkig duurt het maar een paar weken
dat ik opgesloten zit
gevangen in mijn sluier
mijn sluier is spinrag wit
de sluier is ter bescherming
rupsen eten mijn blad en groeien onder het doek
en als de spinselmotjes gaan vliegen
gooi ik die sluier in een hoek
een sluier is prachtig
en voelt vaak mooi en fijn
en voelt vaak mooi en fijn
maar het kan als de mijne
enorm verstikkend zijn
enorm verstikkend zijn
Abonneren op:
Posts (Atom)



