Lieve Ellen,
De begrafenis is geweest... en nu?
De dagen waren gevuld met haar, teksten, printen, aanwezig zijn, praten huilen lachen, knuffelen, regelen en stilstaan. De tijd staat stil, de wereld draait even niet. Toekomst bestaat niet.
Er komt toch weer een nieuwe dag, donderdag. Een gewone donderdag.
De was ligt te wachten, het huis moet opgeruimd, boodschappen doen, rekeningen betalen.
De doodgewone dingen, het woord doodgewoon krijgt nu wel een andere lading, gaan doodgewoon weer door.
Toch is het niet meer zoals het was.
Wat een gemis.
Die stilte.
De mobiel die niets meer meldt.
Het is eng stil.
We hebben gelukkig nog mensen om ons heen die haar gekend hebben. Waar we weer even tegen kunnen zeggen dat we zo blij zijn dat we haar gekend hebben. We raken niet uitgepraat over haar.
Haar stem galmt nog in je hoofd.
Hoe lang duurt het voor we niet meer weten hoe die stem klonk?
http://images.radioveronica.nl/cdn/ochtend_20140603_liesbeth-12445.MP3
kip-pen-vel...
BeantwoordenVerwijderen