er zijn wel eens van die dagen…..
Dan lijkt wel of een gebeurtenis je continu achtervolgt.
Dinsdag was het heel slecht weer en ik was op mijn werk.
Mijn mannetje bood aan om mij op te halen met de auto. Dat was wel een goed
idee op dat moment.
En Willem had zo een goede daad verricht op kerstavond.
Tweede kerstdag moest ik weer werken en ik werd met de auto
naar het werk gebracht zodat ik mijn fiets na mijn dienst weer terug kon
fietsen. Maar terwijl ik de auto zie wegrijden voel ik in mijn jaszak geen fietssleuteltje.
Ik had helaas een andere jas aangetrokken en dus lag het sleuteltje nog thuis.
Gelukkig wilde zoonlief wel even op en neer rijden om mij de
sleutel te brengen.
Maar zo begin je je dienst al rommelig en dat achtervolgt je
de rest van de dag.
Ik had al vergeten om mijn laboratoriumjas op te halen en
dus moest ik daar weer naartoe lopen terwijl ik het normaal altijd meteen
onderweg doe. De dienst verliep rommelig. Er waren veel kleine kindjes ziek en
natuurlijk moest ik met de kerst iemand prikken die ladderzat op de SEH haar
roes uit lag te slapen.
Het zijn voor velen moeilijke dagen, waarop veel moeilijke
gezinssituaties weer extra naar boven
komen.
Ik kan me wel situaties voorstellen waarbij je er even niet
met je volle verstand bij wilt zijn.
Maar met mijn collega sloegen we ons er door heen en om 2300
uur kwam de aflossing en kon ik toch met de fiets naar huis.
De volgende morgen moest ik weer om 8 uur werken en dus op
tijd er weer uit.
Dat viel niet mee. Het was nog zo donker, de rest van de
familie lag nog lekker en ik had het
idee dat ik veeel te weinig geslapen had.
Maar uiteindelijk kwam ik eruit, smeerde mijn brood en las
even de krant.
Voor ik het wist was het tijd, veel te laat tijd om al op de
fiets te zitten.
Buiten regende het toch wel een beetje veel.
Dus moest ik vlug een regenbroek zoeken die ik dus niet kon
vinden. Zo zat ik dus te laat op de fiets zonder regenkleding en de regen ging
steeds harder vallen. OOOH, wat voelde ik me zielig dat ik nu zo nat werd
terwijl ik al zo moe was en nog de hele dag moest werken. En terwijl ik op de
fiets zat te mopperen ging ook de rits van mijn jas langzaam open.
JA HOOR !! Ook dat nog! Kan er ook nog wel bij. Ik wilde het
negeren, maar de rits ging van onderaf steeds meer open. Ik moest dus afstappen
om de rits naar beneden te trekken om zo
weer dicht te kunnen doen. Dan sta je toch wel te vloeken in de stromende
regen.
Met frisse tegenzin reed ik verder naar het werk. Daar kon
ik gelukkig een broek aandoen die de verpleging altijd draagt, want ik was tot
de draad toe nat. Op de poli aangekomen
was er een collega die verbaasd naar me opkeek
en vroeg of ik zo onder de douche vandaan gekropen was.
Ha ha wat leuk.
Wat was ik blij dat ik mijn kleren kon laten drogen, dat
ik rustig kon werken en op het eind van de middag weer mijn kleren aan kon doen
en droog weer naar huis kon rijden.
Maar ook al had het geregend, dan had ik me niet op laten
halen hoor.
Ik ben geen watje!!
