Ik zit in de
tuin en zie een spin die een vlieg heeft gevangen in zijn web. De spin is groot
en de vlieg is machteloos. de spin geniet van zijn vangst en de vlieg overdenkt
zijn leven die hier bijna ten einde is. Hij heeft een mooi leven gehad, zo vrij
als een vlieg. En nu is zijn dood voedsel voor de spin die met zijn webben de
balans in de natuur in evenwicht houdt. Wat is de natuur toch mooi, maar ook
wel ruw.
Zo wisselen
vreugde en verdriet zich af en deze zitten soms heel dicht bij elkaar.
Zondag 26 mei
2013 ging ik een dagje uit met een groepje West-Frietsters. Ik had er zin in
omdat er thuis veel gebeurt en nog moet gebeuren. Soms heb je het gewoon even
noeadig (Volendams voor nodig) om er even tussenuit te gaan.
We gingen met
de boot van Enkhuizen naar Stavoren. Deze reis duurde anderhalf uur. De boot schommelde aardig,
maar wij hadden geen tijd om daar bij stil te staan, want het spel kaarten kwam
op tafel. Wel hielden we contact met de buitenwereld met de mobiel van Henny,
omdat de vader van Liesbeth zich al bewoog tussen de engelen.
In Stavoren
was het bewolkt en er stond een behoorlijke wind. Zwoegend reed het groepje van
5 stoere fietsers achter elkaar tegen de wind in richting Hindeloopen. De
spieren werden volgepompt en werden gevoeliger. Iedere draai van het tandwiel
kostte energie, omdat de wind ons in de verkeerde richting blies. Maar we
kwamen vooruit.
In je hoofd
vliegen je gedachtes dan heen en weer, de ene keer voor de wind, de andere keer
tegen.
Genieten van
de vergezichten en ook even denken aan thuis.
Bezig met je
lijf en je trappers, het wiel van je voorganger in het zicht houden en trappend
voelen dat je benen verzuren.
Je rijk voelen
dat je dit mag beleven en weten dat er mensen zijn die graag mee hadden willen
gaan, maar door blessure of ziek en zeer niet mee konden gaan.
In Makkum
hadden we behoefte aan een stoel, drinken en wat koolhydraten erbij.
In het
plaatselijk Hotel Restaurant stond een tafel bij het raam op ons te wachten en
al gauw stond er chocolademelk met slagroom, koffie, appeltaart met slagroom en
makkummermik op. we probeerden nog wat in het Fries te zeggen, maar ondanks de
Friese voorvaderen van Henk, Monique en Gerda lukte het ons niet eens om
goedemorgen te zeggen.
De Friese
voorouders werden ook aan die tafel
besproken en de mobiel gecheckt. Ellen zou ons op de hoogte houden en
daar lazen we inderdaad dat vader Kuiper was overleden. We stonden stil bij het
overlijden van deze bijzondere man waar we allemaal wel een herinnering aan
hadden.De link naar Herman Finkers werd gelegd die een uitspraak had: zo heb je het over Friesen en zo over dooien. Monique had
daarvoor verteld dat ze een nicht had die een meubelzaak had in Makkum. Die was
2 straten verderop en dus gingen we er even kijken. Gerda was in haar nopjes en
dribbelde door de hele zaak heen die groter was dan het leek. Henk en Monique
kletsten met haar nicht en de zwager van haar nicht die net zijn schoonmoeder
had verloren. Ik heb een rondje gelopen door de zaak en mijn zonden overwogen
op een gezellig paars stoeltje die verrekte beroerd zat en we kochten een
kaartje voor Liesbeth.
We moesten
toch weer verder met onze fietstocht en Henny en ik waren als eerste buiten.
Het viel voor Gerda niet mee om los te komen van deze winkel en het regende ook
nog toen we naar buiten stapten dus stonden we even onder een boom met grote
verse bladeren die de regen tegenhield. Ons oog viel op een tekst die boven een
deur geschilderd was. we hebben onze fantasie erop losgelaten, maar we konden
het niet vertalen. We onthielden ieder
twee woorden om thuis op te zoeken.
De kaart werd
gepost en we gingen verder met de tocht naar de dijk. Weer trappen en zwoegen
tegen de wind in. Zowaar liet de zon een klein straaltje door de wolken
schijnen. Een eenzame fietsster werd in ons midden opgenomen en zo kwamen we
met een 6-tal bij de dijk aan. Oh wat was het lekker om de bocht om te gaan en
te voelen dat de wind niet tegen duwde.
Het werd nog
beter toen we over de brug onder aan de dijk op het fietspad kwamen. De dijk
hield de wind tegen die erachter behoorlijk
aan het spoken was.
Wij fietsten
prinsheerlijk. Zo stil als we waren in het Friese land, zo spraakzaam waren we
op de dijk. Weer deden we een gokspel: hoeveel mensen op de fiets zullen we
tegenkomen? De eenzame fietsster was al afgehaakt omdat ze werd opgepikt door
de fam.
Gerda gokte 0,
Monique 1, ik 2, Henk 6 en Henny 8. Het werden er 10, dus de prijs die niet
verzonnen was werd niet uitgekeerd. we vlogen over de dijk en we werden daar
nog gesignaleerd door Ruud die onder weg was naar een belangrijke wedstrijd van
zijn zoon. Hij herkende ons aan mijn grijze haren!!
In Den Oever
was het tijd voor de lunch en deze werd genuttigd in De Dikke Bries.
Dit was een
erg leuke gelegenheid met allerlei leukigheidjes.
We zaten ‘mooi
an’, het West Fries gaat ons toch beter af. Toen nog het laatste stukkie
trappen. Met 100 km op de teller, blij met de dag en met de gedachte bij de
familie Kuiper kwamen we ieder weer thuis.
Voor het
douchen even op de computer opgezocht wat de Latijnse woorden betekenden.
Toeval bestaat
niet want Tempus Miscet Tristitia
Laetis
betekent namelijk:
De tijd mengt
verdriet en vreugde
Tegelijkertijd dat ik dit verhaal schreef, schreef een medefietser Henny over dezelfde tocht zijn eigen versie. Dit deed hij om andere ploeggenoten te informeren op ons afspreekblog wat zij gemist hadden. Het is leuk om te zien hoe over een gebeurtenis op veel manieren geschreven kan worden. Ieder heeft zijn eigen wijze van uitdrukken. Dit is de Hennystijl.
Rondje Friesland 26 mei 2013, met de boot van Enkhuizen naar Stavoren om vandaar terug te fietsen naar ons Hoorn. We hadden een live verbinding met Ellen, die vandaag zo graag was meegegaan maar dat niet kon omdat zoonlief vandaag Noord-Hollands kampioen kon worden, over de ontwikkelingen in Heiloo. In Stavoren aan wal, de route is zoals altijd bekend maar ligt niet vast zodat we ook vandaag weer een ander stuk Gaasterland zien dan de voorgaande edities. Geen ‘pling’ vanuit mijn rugzakje dus Ellen heeft nog niets te melden, we vervolgen de route en gaan op zoek naar een koffiemomentje voor dat we Afsluitdijk over gaan steken.
Het stemmingsloze Zurich laten we
rechts liggen en we knijpen in de remmen in Makkum, een vijftal “Stoere” gaat
op de koffie in restaurant De Kroon in het centrum van Makkum. We keuvelen wat
over het ontbreken van het etiket op het koffiemelkflesje, en over de taal van
de Friezen. De serveerster wil ons niet vertellen wat goedemorgen in het Fries
is, ook goed, een ‘pling’, Ellen bericht: de vader van Liesbeth is rustig
heengegaan...
Onze blonde serveerster had het
niet zo op Hollanders, wij lieten dat blijken bij het afrekenen (1-1). Via de
Afsluitdijk, waarop Anja dankzij haar zilvergrijze lokken werd herkend door
Ruud Poldner, naar Den Oever waar we De Dikke Bries aandeden, een pareltje van
een horecagelegenheid waar we genoten van de heerlijke dingen van de kaart, een
kaars lieten branden, de dag nog even doornamen en genoten van de entourage
aldaar. De zon kwam er zuinigjes bij, de wind waaide uit de goede hoek dus
waren de laatste 40 km-ters een lust om te rijden wat dan ook met hoge snelheid
gebeurde, Moniek (Mooiste!) liet zien dat de krachten van weleer er weer
aankwamen en Henk die twijfels had over zijn deelname omdat zijn conditie wat
onder de maat zou zijn bleek veruit de sterkste van het pack te zijn. Gerda
moest haar uiterste best doen om er bij te blijven maar ze leverde in de geest
van Bartje ‘Ik bid niet voor bruune bonen’ tot op het eind toch ook haar
steentje bij aan deze mooie, emotionele, bijzondere dag, een dag die ons
tijdens het enige buitje van de dag liet schuilen onder een dikke beuk in de
buitenwijken van Makkum, juist daar waar aan de overzijde een mooie spreuk op
de gevel hangt, Tempus miscet tristitia laetis. De tijd mengt verdriet en
vreugde, en zo is het.
