Gisteravond kom
ik bij een mevrouw aan het ziekenhuisbed om wat bloed af te nemen.
“Waar wilt u dat
dan gaan doen?” vraagt ze met een diepe zucht. Ik zeg dat ik het uit haar arm
wil halen.
“Nou, dat wordt
moeilijk hoor. Gister hebben ze de anesthesist erbij gehaald om een infuus te
zetten. Maar u mag het proberen hoor.” Ik doe een stuwband om haar arm en kijk
of ik een vaatje kan vinden.
Ik zie een heel
mooi klein vaatje en pak nog even een buisje erbij voor de zekerheid. “Morgen
krijg ik een dingetje hier op mijn borst, hoe heet het ook alweer? Dan kan je
het voortaan daar uit halen, want uit mijn arm kunnen ze het niet halen. Ze
gaan daar een katapult inzetten.” Ik
probeer met ingehouden lach toch even te prikken en gelukkig lukt het in één keer. We zijn allebei erg blij met het resultaat. Met
een grijns van oor tot oor verlaat ik de kamer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten