Wat een
heftige tijden. Om me heen gebeuren allerlei dingen die heftig zijn voor de vrienden en familie die het aangaat. We
zijn bijna iedere dag weer met stomheid geslagen wat er in een mensenleven kan
gebeuren. Ik kan het soms niet geloven dat zulke dingen gebeuren. Gruwelijk en
heel oneerlijk soms.
Zo worden
er veel mensen werkeloos in deze crisis, verliezen hun ouders of hun naaste,
worden hun kinderen even in elkaar geslagen en beroofd, gaan scheiden en maken ruzie om de kinderen en spullen, krijgen vrienden een
ongeluk waardoor hun hele leven op zijn kop staat en zelfs een hele andere ik
worden en vrienden die ziek worden met
een enorme nasleep. Vandaag een mail gelezen van iemand die een erg ongeluk
gehad heeft in een ver land. Daar moet je niet te lang bij stilstaan, want dan
draai je door en dat zou dan ook heel erg zijn en in het rijtje gezet moeten
worden.
Maar
toch, je wordt ermee geconfronteerd en het zet je wel aan het denken. Dat je
het leven moet vieren en dat het mooi is dat je een lijf hebt die af en toe
tegensputtert en moe is, maar wel helemaal jou is en wel nog alles kan en dat
ik werk heb dat ik leuk vind, een gezin dat compleet is en ik mijn vingers nog kan tellen.
Ik ga het leven vieren, vier je met mij mee?

Geen opmerkingen:
Een reactie posten