Techniek he!!
Vanaf 2011 ga ik ieder jaar een weekje fietsen in Frankrijk
met Gerda. Nou ja, vorig jaar gingen we naar Cochem in Duitsland, maar dit jaar
gingen we na deze eenmalige afwijking
weer lekker naar Frankrijk.
Dit keer naar Normandië, vlakbij de kust bij Dieppe. We
lieten de Routeplanner in het dashboardkastje liggen omdat deze ons voorgaande
jaren over de meest gekke wegen had geleid. Dat ding bleek achteraf ingesteld
op het vermijden van U bochten en stoplichten. En zo reden wij af en toe over
een parallel weg langs de snelwegen en dwars over landelijke paden die ook nog
weleens onverhard waren. Iedere keer weer een nieuw avontuur. Dat ging niet ten
goede van de kortste route en met dit trauma nog in ons hoofd deden we het met
de traditionele landkaart, gezond verstand en bij de steden met onze mobiel.
Wonderbaarlijk waren we dit keer rechtstreeks op ons doel af gegaan.
Ja echt wonderbaarlijk als je weet wat ons richtingsgevoel
is.
We hebben nu eindelijk de goede techniek te pakken gekregen.
Het huisje zag er gezellig uit met een leuke tuin en een
piepklein keukentje. We pakten de spullen uit en pakten onze telefoons om de Wi-Fi
in te stellen, want dat was een criterium om dit huisje te nemen, internet op
het vakantieadres zodat we contact konden houden met het thuisfront. De Wi-Fi
wachtwoord ingetoetst en hopla….. eehh tja, geen Wi-Fi dus.
Na wat gehenenweer met uit en aan doen, stekker eruit en er
weer in en de router resetten was er nog steeds geen verbinding met de Wi-Fi.
Dus wij weer naar het
kantoor van de huisbaas.
Ze had geen idee wat er mee aan de hand was en beloofde dat
ze de maandag een monteur zou bellen. We waren er niet blij mee natuurlijk en
keken erg teleurgesteld.
Ze blies ons af met de woorden: C’est
technique he!
De monteur kwam pas dinsdag, dus we hadden drie dagen geen
Wi-Fi en we voelden ons afgesloten van de wereld.
Maar de zon scheen lekker en we vermaakten ons prima daar in
Normandië. Mooie natuur en onze fietsen mee. Gerda had een fietscomputer
meegenomen zodat we routes konden rijden. Maar eenmaal op de fiets viel het
niet mee om daar mee om te gaan. Steeds keek ze weer op dat ding waar we heen
moesten en steeds kwamen we weer op hetzelfde punt uit. Het leek wel of hij ons
bloemetjes wilde laten rijden. Ik vond het een beetje gevaarlijk omdat ze
continu op dat ding zat te kijken en niet zag dat ze op een kruispunt stond om
iets in te stellen, dus besloten we om het maar weer zelf met een kaart te
plannen. Maar dat was ook geen succes, omdat je dan iedere keer de kaart open
moet vouwen om te kijken waar je bent en waar je heen moet en hoe de kaart om
moet.
De laatste dag kwamen we erachter hoe het supersonische
apparaat werkte en zo werd deze tocht de mooiste die we hebben gereden.
Prachtige dorpjes, mooie weggetjes langs tarwe en graanvelden en weilanden met hele leuke koeien.
Wat geweldig die technische hebbedingetjes als je
uiteindelijk weet hoe het werkt.
Op de terugweg wilden we tanken. Sta je bij de pomp met dat
ding in de tank en knijpend aan de hendel, maar alles wat er gebeurde, er kwam
geen benzine uit. Dus sjokte ik met een diepe zucht naar de kassa en in mijn
mooiste frans vertelde ik die man dat de pomp 3 stuk was. De man achter de
kassa legde mij in vloeiend Nederlands uit dat ik mijn betaalpas in een
apparaat moest doen, code in moest voeren en dat ik dan kon tanken wat ik wilde.
Het bedrag werd dan automatisch van mijn rekening afgeschreven.
Ik kon het niet laten om enigszins gelaten tegen hem te zeggen met mijn duim
omhoog:
Techniek He!!
