Rowwen Hèze: Heilige Anthonius

Dit is levenswijsheid in een liedje

Vuilniswagen

Ik weet niet hoe anderen het doen maar ik vind het erg lastig om te onthouden welke vuilnisbak er op vrijdagochtend vroeg aan de weg moet staan.

Ik had gelukkig buren die onze bak dan keurig voor ons aan de weg zette. Op een dag betrapte ik me zelfs op de gedachte dat de buren er wel aan zouden denken en ik dus rustig kon blijven zitten met mijn ochtendkrantje en een kop koffie.

Maar alles gaat voorbij en nu zijn de buren helaas verhuisd naar Maastricht en komen er niet even voor terug. Dus nu moet ik het echt zelf doen.

Ik vertelde op mijn werk hierover en hoorde dat er een app is van HVC waarin keurig staat wanneer je welke bak aan de weg moet zetten.

 Die heb ik meteen gedownload.Wat een uitvinding!  2 weken terug was volgens de app de grijze bak aan de beurt. Ik zette hem op het vertrouwde plekje, maar toen ik hem daar weer op wilde halen was hij weg! Huh? wat is dat nou? Een vuilnisbakkenjatter in de straat? Ik liep verloren langs de rij vuilnisbakken die verderop stonden en ja hoor, daar stond hij tussen geparkeerd!

Met een briefje van de vuilnisman met het verzoek om mijn bak voortaan naast andere vuilnisbakken neer te zetten. Ik denk dat de overbuurman vergeten was de zijne naast de onze neer te zetten en de naaste buur is weg dus stond de onze helemaal alleen op het vertrouwde plekje. Dat mag dus niet van meneer de vuilnisman want hij pakt die bakken met twee tegelijk. 















De week erop had ik mijn bak naast die van de overbuurman gezet. Ik had hem wel helemaal vol met bladeren van onze bomen en het zat een beetje gepropt.
Ik hoorde de vuilniswagen komen en ging naar buiten toen de bakken geleegd werden. Onze bak viel na het legen omver. Ik liep al naar de bak toe toen ik de vuilnisman op mij af zag komen. "Oh jee, hij is uitgestapt en zal mij wel even de les lezen dat ik die bak zo vol gestopt heb" dacht ik. Ik groette hem en ondertussen raapte ik vlug zelf de bak van de grond en zag dat hij helemaal leeg was. Pff gelukkig. Ik bedankte de vuilnisman dat hij mijn bak weer mooi leeg had gegooid. Een charme offensief  voor de vuilnisman die wel heel kordaat op mij af kwam lopen. Nou zal je het hebben dacht ik. Hij keek mij aan met zijn grijze ogen, ik kon ze adem ruiken dus hij stond wel heel dicht bij me, en zei:

“Mevrouw, u hoeft mij niet te bedanken, want ik heb de mooiste baan van de wereld!”

Met een gerust hart en een grijns op mijn mond reed mijn lege bak weer door de steeg naar achter.

Egboetsloop

1 November 2015.

Rond acht uur in de morgen trok een dichte mist over West Friesland. De mist werd steeds dikker en rond 11 uur zat het pot dicht. Dat was de tijd dat de befaamde Egboetsloop van Hauwert bij ‘de Werf ‘ van start ging. Jan Otsen en Frank Ettes stonden bij de start/finish de auto’s tegen te houden in hun charmante super fel gekleurde hesjes. Het was het nieuwste modelletje volgens Jan en het had een mooi contrast met de mist.

Bij de start hadden we het iets te gezellig en kwamen er een beetje laat achter dat er al gestart was. Dat kwam niet door de mist. Een lange sliert lopers snelden naar de afslag richting het Egboetswaternatuurgebied. De mist beperkte ons het uitzicht en daarom konden wij niet verder zien dan de waterkanten. Dat maakte het wel mist-erieus. Je zag alleen de lopers om je heen en de bomen die opdoemden uit de mist.

Ik liep een stukje met Tonnie mee die een Hernia aan het weg trainen was. Ik buig voor deze vrouw die een sportcarrière achter de rug heeft waar je alleen maar voor kan buigen. Ze liep Marathons en deed mee aan een hele triatlon. Ik heb meegetraind met iemand die de halve deed en train nu ook weer een beetje mee met iemand die dat in juni wil gaan doen en dat vind ik al ontzettend veel, dus hadden we wel wat gesprekstof tijdens de Egboetsloop. Op het eind van het park besloten we ieder ons eigen tempo te gaan lopen en daar kwam opeens Ellen uit de mist tevoorschijn.

Ze liep haar trainingsrondje en wachtte wel erg lang op mij om een foto te maken en even met me op te lopen omdat dit stukje in haar parcours lag. Een gesprek over de prins op het paard maakte het dat ik soepel de bocht omging en een schreeuw als afscheid gaf omdat ik niet in de gaten had dat ze de andere kant op ging.

In de ‘zak van Hauwert' kwam ik Mark Wijbenga tegen. Hij had besloten om maar een ronde mee te doen vanwege een pijnlijke enkel. Jammer, ik had gehoopt dat ik een loopmaatje zou hebben voor de tweede ronde.

Bij de start/finish liep ik langs de mensen die al gefinisht waren en liep ik na een zwaai naar Jan en Frank weer verder. En daar liep ik opeens de stilte in zoals je alleen in de mist kan ervaren. De druppels hingen in mijn haren en mijn brillenglazen bleven een extra mistig beeld geven. Af en toe veegde ik erover heen en zag dan ietsje meer, maar de mist was heftig aanwezig.

Ik zag geen loper voor ogen en achter me hoorde ik alleen maar stilte. Ik was een  eenzame loper die door het Egboetswaternatuurgebied meedeed aan een wedstrijd. Ik lette goed op de bordjes die aangaven welke kant ik op moest, want ik zou zomaar kunnen verdwalen. Dat dacht ik wel even een momentje, maar ik was gelukkig niet van het padje af.

Op het eind van het natuurgebied hoorde ik opeens achter me voetstappen en ook de ademhaling van een medeloper. Ik was blij met dat geluid, maar ik wilde die loper wel voorblijven en dus versnelde ik mijn pas. En hierdoor zag ik opeens een roze puntje in de mist opdoemen. In de zak van Hauwert kwamen wij( de voetstappen achter me, het roze puntje voor me en ik)met zijn drieën bij elkaar en werd er met ons meegefietst door familie van het roze puntje. Zij vertelden dat ze maar een vrouw voor ons hadden zien lopen. Achteraf bleek dat er nog een vrouw voor ons liep. We versnelden nog meer en ik was de gelukkige die meer overhad om dus als eerste van ons drieën en als derde vrouw van de 16.5 km te finishen.

Met shampoo van de tombola en een fruttelbakkie als prijs in de fietstas reed ik tevreden met de winnares Jacqueline Prins door de ouwe Dik naar huis.

dag hoor

ik groetje

kusje op je hoedje

afscheid...dus

op je hoofddoek een kus

De blik van Kees

Lieve mam,

Ook al bent U al zo lang niet meer in leven, U komt af en toe gewoon weer even langs. Zo ook dit weekend.

Ik was op de reünie van werknemers van het bedrijf van de familie van Dam. Samen met Petra kwamen we daar aan en we zagen er even tegenop om ons tussen de mensen te begeven. We hebben samen door het bedrijf gelopen en sloten ons uiteindelijk aan bij een groepje dat werd rondgeleid. Het begin van het bedrijf was nog net zoals 30 jaar geleden, maar daarachter waren hele grote bedrijfshallen en kassen gebouwd. Een mooi bedrijf dat groot is geworden door inzet van al die buurtkinderen die daar allemaal wel een paar jaar hebben gewerkt of er gewoon zijn blijven hangen.

Ik heb er mijn fiets verdiend, de zilvervloot volgespaard en mijn eerste fototoestel gekocht van een week keihard pellen achter de lopende band. Je weet wel, zo’n rits rats klik cameraatje.

Mijn broer ging niet naar de reünie toe, want hij vond dat hij bij van Dam  te weinig verdiende en ging af en toe bij andere bollenboeren aan het werk en kwam dan weer bij van Dam terug. Dat vond Henk niet leuk en in een woordenwisseling gaf Ron toen aan dat Henk dan maar meer moest betalen aan de landwerkers, want Ron verdiende met ploeteren op die Wieringermeerder kleibonken minder dan zijn bloedfanatiek pellende kleine zusje. Tja, ik had van U leren pellen en ik had dus een goede leerschool gehad.

Op de reünie sprak ik Ton met zijn wijze blik en mooie uitspraken en Josee met haar verhalen over haar rebelse dochters. Die lange Joep van de dokter die zijn Anja in de bollenschuur had opgepikt en een van de vijf van Dam stelletjes is geworden over de zorgen over zijn 89 jarige vader.

Joep zei dat Kees van de hoek op zoek was naar de Bakkertjes van het Verlaat.

Ik was er de enige van ons gezin en dus liep ik even naar hem toe.

Hij keek me aan en hij zei” Wat lijk jij op je moeder!!”

Die blik in zijn ogen vond ik zo mooi dat ik dit aan U wil vertellen.

Ik zag de dankbaarheid en respect die hij voor U voelde, mam.

De warmte gloeide van zijn gezicht !! Ik weet zeker dat Kees met een goed gevoel aan de tijd terugdenkt waarin U een heel belangrijke rol speelde in zijn jeugd. Want wat hadden we met al die grote gezinnen op dat kleine stukje straat veel aan elkaar. Kees heeft heel wat uurtjes met Theo in onze tuin gegraven op zoek naar de botten en kaken van dieren. Ons huis was ooit een slagerij.

Ik zag in zijn ogen dat hij hele goede herinneringen aan U had en deze wil ik U doen toekomen.

Petra wilde naar huis en ik nam afscheid van Kees. Hij vroeg of Petra ook familie was, want ze heet ook Bakker.

Nou Kees, zeiden we, “we zijn wel nichten, maar geen potjes” en zo liepen we weer samen over het Verlaat naar de auto.

Natuurlijk gingen we nog even bij buurvrouw langs en dus werd het weer een half uur later voor we dan toch naar huis gingen. De tijd was omgevlogen!!

ongewisse

toekomst is:

dat wat komen gaat

een ding is zeker

niets is zeker

en zo leef je verder

naar de toekomst toe

eens zul je weten

wat je nu nog niet weet

wat spannend

om nu in het ongewisse te zijn

je wilt het weten

wat je te wachten staat

maar het loopt toch anders

zal het eeuwig zo blijven

of is niets eeuwig

ooit is de toekomst nu

en dan is nu verleden tijd

maar er is dan toch toekomst

gekke tijd toch

Ik mis jullie nu al

lieve buurtjes,

En opeens is het zover, het huis naast ons is leeg en verlaten.

Het is nu al vreemd om te weten dat we nooit meer

even oogcontact krijgen met Willemijn aan de ontbijttafel,

nooit meer een zwaai van Ad als hij moe uit zijn werk komt,

dat de vuilnisbakken nu gewoon blijven staan op vrijdag,

dat we altijd de sleutel kunnen halen bij de buren

we nooit meer Anne zien zwieren met vriendinnen,

Max niet meer zien klooien met allerlei apparaten

en Willemijn nooit meer met haar vastberaden pas

in haar schortje met haar schaartje

door de kruidentuin zien knippen

en dan heb ik het nog niet eens over onze wandelingen

op donderdagmiddag met grote schoenen

met heftige discussies.

De supergrote verhuiswagen

heeft hen met al hun spullen

opgeslokt en meegenomen naar het verre Bemelen

Het Avontuur in het zuiden is begonnen

met horten en stoten en tegenslagen

 met pijn stress en bonken

(waar is Andre Hazes?)

Maar de plannen zijn er in hun hoofd

en ze maken van St Antoniusbank 18

een prachtig stekkie

dat weet ik zeker

Wat ik ook zeker weet

is dat ik mijn buurtjes ga missen

Buuf

Ik vertrek.

Terwijl ik dit schrijf knaagt er iets wat mij zegt dat ik eigenlijk wat anders moet doen.

Mijn laatste vakantiedag zit ik hier te schrijven en denk aan de afgelopen weken. We zijn niet “weg” geweest in de zin van dat we geen vakantie geboekt hebben, geen caravan, camping of huisjespark bezocht hebben. Zaten dus volgens zeggen “de hele tijd maar thuis en hebben niets beleefd, niets gezien en hebben dus geen vakantie gehad”.

Toch is er in die 2 ½ week veel gebeurd, heb ik veel gezien, veel mensen gesproken, ben verbrand op mijn rug, heb me gedompeld in het koude water in de sauna, heb heerlijk wind door mijn haren gehad en heb mooie ritjes gemaakt achterop de motor met Wim.

En Wim heeft de Tour kunnen volgen op onze grote televisie.

Tijd hebben voor klusjes in huis, tijd hebben voor bezoekjes, tijd om te lezen, tijd hebben voor regelwerk, dat voelde zo goed. 

In de tuin hebben we heel wat werk verricht en ik heb deze week de ramen buitenom eindelijk weer eens gelapt en al dat houtwerk weer eens laten glimmen. Daar wordt je dan weer blij van he. Al de administratie weer op orde en naar de bank geweest om een slapende rekening af te sluiten. Mijn getuigenverklaring getekend op het politiebureau, want dat ongeluk laat me nog niet los.

Op bezoek geweest bij vrienden die zijn verhuist. Tot ieders verbazing gingen zij weg uit hun vertrouwde omgeving en sprongen in het diepe.

Geweldig om te zien hoe gelukkig ze zijn met hun beslissing die zo goed uitgepakt heeft.

En gister ging ik naar Carla in Utrecht op bezoek. Zij en haar man zijn verhuist vanuit Wognum naar de grote stad en zijn er ook erg gelukkig mee.

Met een kleine delegatie van loopgroep leden vertrokken we na de training op de baan met de trein naar Utrecht. Er werd wel slecht weer voorspelt, dus de waterfietstocht door de grachten hadden we al uit ons hoofd gezet. Onderweg begon het al te regenen en op het station stond Carla te wachten op ons met regenjas aan. We liepen naar haar huis over de markt en liepen zoveel mogelijk onder de luifeltjes door. De wind was al aardig op stoom, maar werd steeds heftiger. Hij blies ons bijna weg en we werden aardig natgeregend.

Gelukkig had ze een afdweilbare vloer en we werden verwelkomt met een broodmaaltijd. Het huis was prachtig met een verrassende logeerkamer, kleurrijke gordijnen, luxe badkamer en grappige keuken. Na de bezichtiging waagden we ons weer naar buiten waar de storm al behoorlijk bezig was en we werden ondanks de capejes die Carla uitgedeeld had nog zeiknat. Lopend door de stad met ons regencapejes om waren we bezig met overleven en zagen we niets van de mooie stad. We liepen blindelings achter Carla aan die de weg wist naar het stadsarchief waar de tentoonstelling was van de Fiets.

Daar aangekomen liepen we wat stijf door de tentoonstelling heen door de natte doorweekte broeken. Maar het was wel interessant en zo belandde we zomaar in een koets die ons door de zeventiende-eeuwse Utrechtse straten reed.

Na de tentoonstelling zaten we even in de hal de ruggen te strekken toen er een man aan kwam lopen met belletjes aan zijn kousen.  Deze man was van een dansgroep die graag even wat wilde laten zien, maar het weer zat tegen. Maar toen we daar zaten begon de wind te liggen en de regen stopte. Het weer was ons nu even gewillig en we konden de groepen zien dansen. Heel apart om die stoere mannen te zien wapperen met hun theedoek. We hadden een hele andere voorstelling verwacht. Niet alles is wat het lijkt.

In het café op de hoek konden we hun optreden nog zien en dronken we koffie en een borrel. De zon begon weer te schijnen en we liepen zo op een heel andere manier terug naar het station. Maar wat een ravage was er in de straten. Bomen takken dakpannen, alles lag op de grond. De paraplu was duidelijk weer niet stormvast, want de prullenbakken lagen er vol mee. Bij het afscheid nemen van Carla zeiden we al dat haar afscheid bij de vereniging al stormachtig was, maar deze dag bevestigde dat nog een keer.

En ja hoor, de spoorwegen waren ook niet stormvast. Het was een chaos op de stations. Ellie was gered toen ze bijna tussen de deuren werd geplet en het was roulette met het kiezen van welk perron er een trein zou gaan rijden. We hadden aardig goed gespeeld in deze casino en zo kwamen we over Alkmaar weer naar Hoorn. We zullen deze dag en dus onze ex secretaris niet gauw vergeten.

Thuis aangekomen zag ik de chaos in de tuin en de ramen zagen er weer net zo uit als vorige week. Dus….Hup Anja! Begin maar weer opnieuw met ramen lappen.