Vuilniswagen

Ik weet niet hoe anderen het doen maar ik vind het erg lastig om te onthouden welke vuilnisbak er op vrijdagochtend vroeg aan de weg moet staan.

Ik had gelukkig buren die onze bak dan keurig voor ons aan de weg zette. Op een dag betrapte ik me zelfs op de gedachte dat de buren er wel aan zouden denken en ik dus rustig kon blijven zitten met mijn ochtendkrantje en een kop koffie.

Maar alles gaat voorbij en nu zijn de buren helaas verhuisd naar Maastricht en komen er niet even voor terug. Dus nu moet ik het echt zelf doen.

Ik vertelde op mijn werk hierover en hoorde dat er een app is van HVC waarin keurig staat wanneer je welke bak aan de weg moet zetten.

 Die heb ik meteen gedownload.Wat een uitvinding!  2 weken terug was volgens de app de grijze bak aan de beurt. Ik zette hem op het vertrouwde plekje, maar toen ik hem daar weer op wilde halen was hij weg! Huh? wat is dat nou? Een vuilnisbakkenjatter in de straat? Ik liep verloren langs de rij vuilnisbakken die verderop stonden en ja hoor, daar stond hij tussen geparkeerd!

Met een briefje van de vuilnisman met het verzoek om mijn bak voortaan naast andere vuilnisbakken neer te zetten. Ik denk dat de overbuurman vergeten was de zijne naast de onze neer te zetten en de naaste buur is weg dus stond de onze helemaal alleen op het vertrouwde plekje. Dat mag dus niet van meneer de vuilnisman want hij pakt die bakken met twee tegelijk. 















De week erop had ik mijn bak naast die van de overbuurman gezet. Ik had hem wel helemaal vol met bladeren van onze bomen en het zat een beetje gepropt.
Ik hoorde de vuilniswagen komen en ging naar buiten toen de bakken geleegd werden. Onze bak viel na het legen omver. Ik liep al naar de bak toe toen ik de vuilnisman op mij af zag komen. "Oh jee, hij is uitgestapt en zal mij wel even de les lezen dat ik die bak zo vol gestopt heb" dacht ik. Ik groette hem en ondertussen raapte ik vlug zelf de bak van de grond en zag dat hij helemaal leeg was. Pff gelukkig. Ik bedankte de vuilnisman dat hij mijn bak weer mooi leeg had gegooid. Een charme offensief  voor de vuilnisman die wel heel kordaat op mij af kwam lopen. Nou zal je het hebben dacht ik. Hij keek mij aan met zijn grijze ogen, ik kon ze adem ruiken dus hij stond wel heel dicht bij me, en zei:

“Mevrouw, u hoeft mij niet te bedanken, want ik heb de mooiste baan van de wereld!”

Met een gerust hart en een grijns op mijn mond reed mijn lege bak weer door de steeg naar achter.