Egboetsloop

1 November 2015.

Rond acht uur in de morgen trok een dichte mist over West Friesland. De mist werd steeds dikker en rond 11 uur zat het pot dicht. Dat was de tijd dat de befaamde Egboetsloop van Hauwert bij ‘de Werf ‘ van start ging. Jan Otsen en Frank Ettes stonden bij de start/finish de auto’s tegen te houden in hun charmante super fel gekleurde hesjes. Het was het nieuwste modelletje volgens Jan en het had een mooi contrast met de mist.

Bij de start hadden we het iets te gezellig en kwamen er een beetje laat achter dat er al gestart was. Dat kwam niet door de mist. Een lange sliert lopers snelden naar de afslag richting het Egboetswaternatuurgebied. De mist beperkte ons het uitzicht en daarom konden wij niet verder zien dan de waterkanten. Dat maakte het wel mist-erieus. Je zag alleen de lopers om je heen en de bomen die opdoemden uit de mist.

Ik liep een stukje met Tonnie mee die een Hernia aan het weg trainen was. Ik buig voor deze vrouw die een sportcarrière achter de rug heeft waar je alleen maar voor kan buigen. Ze liep Marathons en deed mee aan een hele triatlon. Ik heb meegetraind met iemand die de halve deed en train nu ook weer een beetje mee met iemand die dat in juni wil gaan doen en dat vind ik al ontzettend veel, dus hadden we wel wat gesprekstof tijdens de Egboetsloop. Op het eind van het park besloten we ieder ons eigen tempo te gaan lopen en daar kwam opeens Ellen uit de mist tevoorschijn.

Ze liep haar trainingsrondje en wachtte wel erg lang op mij om een foto te maken en even met me op te lopen omdat dit stukje in haar parcours lag. Een gesprek over de prins op het paard maakte het dat ik soepel de bocht omging en een schreeuw als afscheid gaf omdat ik niet in de gaten had dat ze de andere kant op ging.

In de ‘zak van Hauwert' kwam ik Mark Wijbenga tegen. Hij had besloten om maar een ronde mee te doen vanwege een pijnlijke enkel. Jammer, ik had gehoopt dat ik een loopmaatje zou hebben voor de tweede ronde.

Bij de start/finish liep ik langs de mensen die al gefinisht waren en liep ik na een zwaai naar Jan en Frank weer verder. En daar liep ik opeens de stilte in zoals je alleen in de mist kan ervaren. De druppels hingen in mijn haren en mijn brillenglazen bleven een extra mistig beeld geven. Af en toe veegde ik erover heen en zag dan ietsje meer, maar de mist was heftig aanwezig.

Ik zag geen loper voor ogen en achter me hoorde ik alleen maar stilte. Ik was een  eenzame loper die door het Egboetswaternatuurgebied meedeed aan een wedstrijd. Ik lette goed op de bordjes die aangaven welke kant ik op moest, want ik zou zomaar kunnen verdwalen. Dat dacht ik wel even een momentje, maar ik was gelukkig niet van het padje af.

Op het eind van het natuurgebied hoorde ik opeens achter me voetstappen en ook de ademhaling van een medeloper. Ik was blij met dat geluid, maar ik wilde die loper wel voorblijven en dus versnelde ik mijn pas. En hierdoor zag ik opeens een roze puntje in de mist opdoemen. In de zak van Hauwert kwamen wij( de voetstappen achter me, het roze puntje voor me en ik)met zijn drieën bij elkaar en werd er met ons meegefietst door familie van het roze puntje. Zij vertelden dat ze maar een vrouw voor ons hadden zien lopen. Achteraf bleek dat er nog een vrouw voor ons liep. We versnelden nog meer en ik was de gelukkige die meer overhad om dus als eerste van ons drieën en als derde vrouw van de 16.5 km te finishen.

Met shampoo van de tombola en een fruttelbakkie als prijs in de fietstas reed ik tevreden met de winnares Jacqueline Prins door de ouwe Dik naar huis.