Bimbamvluchteling

 We zijn bezig met het opruimen van het huis van mijn schoonmoeder. 4 jaar geleden ging zij naar een begeleid wonen project voor dementerenden. Haar huis werd te koop gezet in het begin van de crisis.. Het huis heeft dus 4 jaar te koop gestaan en is nu verkocht aan een enthousiast stel mensen met jonge kinderen. Dat voelt heel goed, omdat er veel ruimte is om het huis waar die kinderen kunnen spelen. Maar nu moeten alle spullen van mijn schoonmoeder uit het huis gehaald worden. Dan gaat er een heel mensenleven door je handen heen. Gelukkig hebben we 4 jaar terug al een gedeelte opgeruimd, omdat er tijdelijk iemand in het huis ging wonen. Toen hebben we de keuken en kamerkasten al leeggehaald en uitgezocht. Wel gek hoor, om dan al die spullen uit te zoeken die door iemand zijn gekocht, gebruikt en bewaard. We hebben veel mensen blij gemaakt met potten, pannen, bestek, bollen wol en andere creatieve attributen.

Spullen waar we toen over twijfelden of ze weg mochten stopten we toen in een zolderkast en deze weggestopte spullen hebben we nu weer in onze handen gehad. Weer werd er veel weggedaan naar familie, vrienden,  grof vuil en natuurlijk de tweedehands winkel.

Bij het opruimen komt het verschil tussen beide zonen duidelijk naar voren. De ene heeft helemaal niets met de spullen, gooit het liefst alles weg en de ander heeft bij alles wel een verhaal . Dan krijgen spullen opeens een emotionele lading en kan het niet weggedaan worden.

Gelukkig mochten er veel spullen toch nog weg en wonen we nu niet helemaal tussen de schoonmoederspullen. De bimbamklok is wel tijdelijk bij ons in huis opgenomen totdat hij verhuist naar België . Daar wacht een familielid op deze nostalgische pendule. Ieder kwartier laat hij van zich horen. Handig om te weten dat er weer een kwartier om is, maar heel vervelend als je tv zit te kijken en net de clou mist door dat gebimbam. Met het gevolg dat hij nu gedempt wordt door een doekje tussen de hamertjes en het beslag.

Ik vind heel erg voor de klok dat hij beperkt wordt in zijn bimbamvrijheid. Dat zijn hamertjes beteugeld worden en zijn uiting van kwartieren ingetoomd worden.
Het is straks een bimbamvluchteling in belgie. Ik hoop dat hij een verblijfsvergunning krijgt.

douze point

1. Wat goed dat je me helpt
2. Wat lief dat je mijn dienst overneemt
3. Wat geweldig dat we al die pp's samen ingebracht hebben
4. Wat stoer van ons dat we al die getallen toch weer in de computer hebben gekregen
5. Wat ben je een leuke collega
6. Wat hebben we een goed team

7. Wat zijn we sterk met elkaar
8. Wat heerlijk dat we in de pauze even met elkaar kunnen lachen
9. Wat lekker dat je even tijd neemt om naar me te luisteren
10. Wat goed dat iedereen elkaar respecteert en waardeert
11. Wat mooi dat iedereen zijn kwaliteiten heeft
12. Wat zijn we een geweldig mooie groep mensen
Ik geef je 12 punten voor wie je bent.

Minister

Minister

Ik heb de eer om in mijn kennissenkring mensen te hebben die rond hun 50^ste levensjaar duidelijk voorkeuren hebben voor een weloverwogen besteding van hun tijd. Ik val helaas totaal buiten de boot, omdat ik in hun ogen mijn tijd verdoe aan sporten en af en toe eens wat lezen en schrijven. En ik heb natuurlijk ook nog mijn huishouden en sociale verplichtingen waar ik ook weer te veel tijd mee verkwist. In hun ogen doe ik toch echt iets verkeerd.

Als we weleens samen zitten, zoals afgelopen woensdag wordt er druk gepraat over hun studies en opinies. De radicale meningsuitingen zijn niet van de lucht.

Ik zie voor hen een carrière in het vooruitzicht liggen op een ministerie. Zij weten zoveel van al die wereldzaken. En ja, dan voel ik mij niet erg serieus genomen, want wat weet ik er van? Niets, ik kan echt niet met hen meepraten als  zij discussiëren. Gelukkig zijn er een paar vriendinnen bij die af en toe een glimlach om hun mond toveren en mij even in het oor fluisterend proberen bij te praten. Helaas wordt dat door de andere zeer oplettende vriendinnen natuurlijk weer opgemerkt en wordt er luid gelachen om mijn onwetendheid over de belangrijke dingen in het leven. Afgelopen woensdag werd ik zelfs door degene die naast me zat uitgemaakt voor wereldvreemd. Misschien is het mogelijk voor jullie om je in te leven wat dit met je doet. Zij zou zo een baan  als minister van belangrijke zaken kunnen hebben  Toen ik haar vroeg wie de minister van financiële zaken was kon ze daar geen antwoord op geven. Dat viel me nou weer tegen. Maar zij weet alles te vertellen over Nick en Simon, the Voice, GTST, weet precies wat de tactiek is van die gemene Fatima in expeditie Robinson en heeft haar mening klaar over  alle boeren in boer zoekt vrouw. Ik zou toch echt meer de wereld in moeten duiken die tv heet. …….Maar ik ga toch liever hollen.

kraamvisite

Jij kleintje in je moeders armen
wat ben je zacht en lief
je kijkt vol vertrouwen de wereld in
je bent een hartendief
niet willen slapen als er visite is
en huilen tot je naar beneden mag
al die aandacht laat je tot je komen
en je geeft een kleine glimlach
toch wel eng al die grote mensen lijven
en het is ook tijd om te drinken uit de borst
laat het pruillipje maar trillen
en schreeuw Ik heb Dorst!!

iets

                            iets maken

niets wordt opeens iets. want niets is ook iets. 

en zo staan er opeens woorden op papier en die waren net nog niet hier.

en zo is het al een zin. want dat heb ik erin

en zo is het een verhaal, ik ga met mijn fantasie aan de haal

en zo is het een boek, met veel plezier wat ik zoek

mijn glansrijke schrijfcarriere

Ik zit op de plaatselijke atletiek vereniging en heb in het clubblad af en toe een stukje geschreven. Dit werd door een aantal leden gewaardeerd op kwaliteit en ze vonden dat ik hier wel wat meer mee zou kunnen doen. Ik vond dat natuurlijk erg leuk. Je steekt tijd in een goed verhaal en het is leuk als er in ieder geval iemand is die een glimlach op zijn/haar mond krijgt als ze het lezen. En als ze je dan vertellen dat je zomaar eens een  columniste zou kunnen worden, tja… dan gaat er wel wat door je heen. Misschien een nieuwe, maar nu glansrijke carriere?

Je wordt dan toch gemotiveerd om meer te schrijven en soms lukte het ook best wel om iets ludieks te verzinnen. Mijn verhaal over het triatlonpakje kreeg een vervolg en zo kwamen er veel verhalen los van andere leden die met veel passie vertelden over hun shirtjes.

Mijn damloopverhaal werd ook gelezen en zo begon ik toch echt te geloven dat er wat in zat wat er uit moest.

Ik werd ook door het dichten aangetrokken en begon haiku’s te maken. Eerst gewoon over een koe natuurlijk, want dat was het eerste wat in mij opkwam. Hai, koe!

En toen een diamantje, rondeel en elfje.

Zo, ik had de eerste terminologie te pakken.

Een boek met verzen kon niet in de winkel blijven liggen toen ik er langs liep.

En dan op zoek naar een cursus…

Ik zag op internet van de bomen het bos niet meer, dus dat werd niks.

Ik wilde gewoon een beetje een opstapje, maar geen studie van een paar jaar. Daar heb ik geen tijd voor natuurlijk, want ik moet ook nog blijven hardlopen om mijn enige publiek niet te verliezen.

Gelukkig had een vriendin een workshop gedaan bij Saskia de Vries. Ze was daar erg enthousiast over en dus ben ik afgelopen zondag ochtend samen met haar aan tafel gaan zitten met 9 vrouwen en hebben we geschreven over het Thema blij met je lijf.

Ik voelde me een niksie tussen al die talenten. Ik durfde niks voor te lezen van mijn schrijfsels. Alleen hetgeen wat ik links moest schrijven omdat het toch nergens over ging. Maar ik werd toch wel blij van dat schrijven en ik ga de volgende keer zeker weer ernaar toe. Want weet je wat daar zo leuk is, ze vinden alles goed.

Maandag had ik vrij en omdat ik in het hele huis geen plek heb voor mezelf heb ik deze dag gebruikt om een plek voor mezelf  toe te eigenen.

Oke, het is niet het mooiste plekje van het huis, maar wel MIJN plek. Ik heb kasten verschoven, dozen met troep gesjouwd, een kleedje uitgerold voor onder mijn voetjes, een lampje uit de slaapkamer getrokken voor wat licht op mijn schrijfsels, een tafel ontdaan van een berg judopakken die ze nu moeten zoeken en een stoel van mijn vader ervoor gezet.

Mijn schrift met Pandabeer op de voorkant op de tafel en het boek van Saskia de Bruin om raad te plegen. Ik was erg trots op het plekje. Vanavond had ik tijd èn een plek om te schrijven.

Met een rood hoofd van opwinding liep ik de trap op. Vanavond komt er iets moois in het schrift te staan, dacht ik. Pantoffels aan, lampje aan, lekker zitten op mijn vaders stoel. Schriftje open en……. Shit, geen pen.

Navelkinderen

De navel is normaal gesproken een kuil die omgeven is door een iets hoger gelegen rand. Ook is de navel een centraal punt in het geheel.

Ik ben geboren in een navel en heb mijn kinderjaren erin rond gehuppeld.

De huizen van de straat lagen nl lager dan de wegen die eromheen lagen en om de navel kwamen een aantal belangrijke wegen samen die als randen van een navel om ons heen lagen.De navel was ook nog een punt waar 3 gemeenten samen kwamen.

Toen ik peuter was was de straat mijn enige wereld. De navel was een vruchtbare katholieke straat en dus waren er wel heel veel kinderen. In het jaar 1963 werden in de navel maar liefst 10 kindjes geboren. Ik ben één van die 10 in de straat en de laatste van de 7 Bakkertjes op nr 1. Het was een mooie navelwereld met al die kinderen. Volwassenen speelden een ondergeschikte rol. Ze waren er wel,  en lieten af en toe wat van zich horen, maar de kinderen speelden een wereld op zich. De dijken waren de speeltuin, glijbaan, huttendorp en bloementuin. De ringvaart het zwembad en roeiwater, de brug de duikplank.

De familie die schuin tegenover ons woonde had zes kinderen van rond mijn leeftijd en ik was daarom elke dag bij die familie te vinden. Dit ook omdat ze daar allemaal beesten hadden en ik helemaal bezeten was van hun katten en konijnen. Ik denk dat buurvrouw mijn neus meer gesnoten heeft dan mijn eigen moeder. Herinneringen aan die tijd spelen zich  veel af bij de buren en op de dijk. We hebben met een hele groep buurkinderen een echte bruiloft gespeeld met pastoor, bruidspaar, bruidsjongetjes en meisjes en getuigen. En taart in het kippenhok. Ik was toen overtuigd  dat ik met een navelkind zou trouwen, maar dat is er niet van gekomen. Zo navelvast was ik dus niet.

Als het even kon speelden we op de dijk, rolden ervan af met matjes of sleetjes. Of crosten eroverheen met steppen of fietsen. We verstopten ons onderaan de dijk achter het penhuisje en we maakten hutten van kisten en het hooi als de dijk gemaaid was. Op de dijken lagen wegen die als een scheef gevaarlijk kruispunt samenkwamen. Er was altijd het geluid op de achtergrond van de auto’s die remden en optrokken Ik werd vaak wakker van die blauwe vrachtwagen die heel lang en luid piepend remde om de bocht door te gaan. Altijd vroeg in de ochtend. Op het behang zag je ’s avonds en ‘s nachts altijd lichtschimmen bewegen door de koplampen van auto’s die de bocht omdraaiden. Politie, brandweer ambulances, ze kwamen vaak langs dit punt. Iedere dag kwam er wel een begrafenisstoet langs. Of is het een crematiestoet als je naar het crematorium gaat? En dan had je 2 x per week een militaire kolonne die over het kruispunt kwam.

In de navel gebeurde er veel. De kinderen groeiden op en het verkeer werd drukker.  De kinderen werden groot en er kwamen stoplichten. De kinderen sloegen hun vleugels uit en vertrokken uit de navel de wijde wereld in en er kwam een paralelweg onder aan de dijk.

De geborgenheid die de navel ons had gegeven was niet genoeg meer in ons leven, maar heeft ons wel gevormd. Sommige navelkinderen kwamen toch weer terug, zoals mijn broer die het huis van mijn ouders kocht en er nu een heel mooi eigen paleisje van gemaakt heeft.  Maar als ik nu op de navel kijk en zie wat er gebeurt met de navelrand hoor ik Wim Sonneveld zingen, want het Verlaat is nu wel heel heftig aan het veranderen!!

http://www.youtube.com/watch?v=lxPL6Ricdac

handen in uw schoot

Handen in uw schoot

Ik zie uw handen in uw schoot

De huid is dun, bijna doorzichtig

Wat hebben ze veel gewerkt

In uw mensenleven

Ik zie uw handen in uw schoot

Ze hebben pigmentvlekken en rimpels

Wat hebben ze veel gevoeld

Van uw mensenleven

Ik zie uw handen in uw schoot

Ze liggen nu stil en ze bewegen niet

Wat hebben ze veel geschreven

over uw mensenleven

Ik zie uw handen in uw schoot

De huid is dun, bijna doorzichtig

Ze hebben pigmentvlekken en rimpels

Ze liggen stil en ze bewegen niet.