De navel is
normaal gesproken een kuil die omgeven is door een iets hoger gelegen rand. Ook
is de navel een centraal punt in het geheel.
Ik ben geboren in
een navel en heb mijn kinderjaren erin rond gehuppeld.
De huizen van de
straat lagen nl lager dan de wegen die eromheen lagen en om de navel kwamen een
aantal belangrijke wegen samen die als randen van een navel om ons heen lagen.De
navel was ook nog een punt waar 3 gemeenten samen kwamen.
Toen ik peuter was
was de straat mijn enige wereld. De navel was een vruchtbare katholieke straat
en dus waren er wel heel veel kinderen. In het jaar 1963 werden in de navel
maar liefst 10 kindjes geboren. Ik ben één van die 10 in de straat en de laatste van
de 7 Bakkertjes op nr 1. Het was een mooie navelwereld met al die kinderen. Volwassenen
speelden een ondergeschikte rol. Ze waren er wel, en lieten af en toe wat van zich horen, maar
de kinderen speelden een wereld op zich. De dijken waren de speeltuin,
glijbaan, huttendorp en bloementuin. De ringvaart het zwembad en roeiwater, de
brug de duikplank.
De familie die
schuin tegenover ons woonde had zes kinderen van rond mijn leeftijd en ik was daarom
elke dag bij die familie te vinden. Dit ook omdat ze daar allemaal beesten
hadden en ik helemaal bezeten was van hun katten en konijnen. Ik denk dat
buurvrouw mijn neus meer gesnoten heeft dan mijn eigen moeder. Herinneringen
aan die tijd spelen zich veel af bij de
buren en op de dijk. We hebben met een hele groep buurkinderen een echte
bruiloft gespeeld met pastoor, bruidspaar, bruidsjongetjes en meisjes en
getuigen. En taart in het kippenhok. Ik was toen overtuigd dat ik met een navelkind zou trouwen, maar dat
is er niet van gekomen. Zo navelvast was ik dus niet.
Als het even kon speelden
we op de dijk, rolden ervan af met matjes of sleetjes. Of crosten eroverheen
met steppen of fietsen. We verstopten ons onderaan de dijk achter het penhuisje
en we maakten hutten van kisten en het hooi als de dijk gemaaid was. Op de
dijken lagen wegen die als een scheef gevaarlijk kruispunt samenkwamen. Er was
altijd het geluid op de achtergrond van de auto’s die remden en optrokken Ik
werd vaak wakker van die blauwe vrachtwagen die heel lang en luid piepend remde
om de bocht door te gaan. Altijd vroeg in de ochtend. Op het behang zag je ’s
avonds en ‘s nachts altijd lichtschimmen bewegen door de koplampen van auto’s
die de bocht omdraaiden. Politie, brandweer ambulances, ze kwamen vaak langs
dit punt. Iedere dag kwam er wel een begrafenisstoet langs. Of is het een
crematiestoet als je naar het crematorium gaat? En dan had je 2 x per week een
militaire kolonne die over het kruispunt kwam.
In de navel
gebeurde er veel. De kinderen groeiden op en het verkeer werd drukker. De kinderen werden groot en er kwamen
stoplichten. De kinderen sloegen hun vleugels uit en vertrokken uit de navel de
wijde wereld in en er kwam een paralelweg onder aan de dijk.
De geborgenheid die de navel ons had gegeven was niet
genoeg meer in ons leven, maar heeft ons wel gevormd. Sommige navelkinderen
kwamen toch weer terug, zoals mijn broer die het huis van mijn ouders kocht en
er nu een heel mooi eigen paleisje van gemaakt heeft. Maar als ik nu op de navel kijk en zie wat er
gebeurt met de navelrand hoor ik Wim Sonneveld zingen, want het Verlaat
is nu wel heel heftig aan het veranderen!!
http://www.youtube.com/watch?v=lxPL6Ricdac
Geen opmerkingen:
Een reactie posten