De blik van Kees

Lieve mam,

Ook al bent U al zo lang niet meer in leven, U komt af en toe gewoon weer even langs. Zo ook dit weekend.

Ik was op de reünie van werknemers van het bedrijf van de familie van Dam. Samen met Petra kwamen we daar aan en we zagen er even tegenop om ons tussen de mensen te begeven. We hebben samen door het bedrijf gelopen en sloten ons uiteindelijk aan bij een groepje dat werd rondgeleid. Het begin van het bedrijf was nog net zoals 30 jaar geleden, maar daarachter waren hele grote bedrijfshallen en kassen gebouwd. Een mooi bedrijf dat groot is geworden door inzet van al die buurtkinderen die daar allemaal wel een paar jaar hebben gewerkt of er gewoon zijn blijven hangen.

Ik heb er mijn fiets verdiend, de zilvervloot volgespaard en mijn eerste fototoestel gekocht van een week keihard pellen achter de lopende band. Je weet wel, zo’n rits rats klik cameraatje.

Mijn broer ging niet naar de reünie toe, want hij vond dat hij bij van Dam  te weinig verdiende en ging af en toe bij andere bollenboeren aan het werk en kwam dan weer bij van Dam terug. Dat vond Henk niet leuk en in een woordenwisseling gaf Ron toen aan dat Henk dan maar meer moest betalen aan de landwerkers, want Ron verdiende met ploeteren op die Wieringermeerder kleibonken minder dan zijn bloedfanatiek pellende kleine zusje. Tja, ik had van U leren pellen en ik had dus een goede leerschool gehad.

Op de reünie sprak ik Ton met zijn wijze blik en mooie uitspraken en Josee met haar verhalen over haar rebelse dochters. Die lange Joep van de dokter die zijn Anja in de bollenschuur had opgepikt en een van de vijf van Dam stelletjes is geworden over de zorgen over zijn 89 jarige vader.

Joep zei dat Kees van de hoek op zoek was naar de Bakkertjes van het Verlaat.

Ik was er de enige van ons gezin en dus liep ik even naar hem toe.

Hij keek me aan en hij zei” Wat lijk jij op je moeder!!”

Die blik in zijn ogen vond ik zo mooi dat ik dit aan U wil vertellen.

Ik zag de dankbaarheid en respect die hij voor U voelde, mam.

De warmte gloeide van zijn gezicht !! Ik weet zeker dat Kees met een goed gevoel aan de tijd terugdenkt waarin U een heel belangrijke rol speelde in zijn jeugd. Want wat hadden we met al die grote gezinnen op dat kleine stukje straat veel aan elkaar. Kees heeft heel wat uurtjes met Theo in onze tuin gegraven op zoek naar de botten en kaken van dieren. Ons huis was ooit een slagerij.

Ik zag in zijn ogen dat hij hele goede herinneringen aan U had en deze wil ik U doen toekomen.

Petra wilde naar huis en ik nam afscheid van Kees. Hij vroeg of Petra ook familie was, want ze heet ook Bakker.

Nou Kees, zeiden we, “we zijn wel nichten, maar geen potjes” en zo liepen we weer samen over het Verlaat naar de auto.

Natuurlijk gingen we nog even bij buurvrouw langs en dus werd het weer een half uur later voor we dan toch naar huis gingen. De tijd was omgevlogen!!