In 1997 gingen we met het gezin en Petra naar Texel. Deze vakantie kwam bij mij dit weekend weer naar boven.
We hadden een huisje gehuurd en vrijdagmiddag na het werk
gingen we met de boot naar het eiland. Daar aangekomen gingen we voordat de
kinderen naar bed zouden gaan even nog fietsen en we belandden op het strand.
Nu moet je weten dat de jongste in die tijd een behoorlijk druk manneke was
waar je continu op moest letten. En nu waren we niet thuis en dus raakte hij
helemaal in een hyperactieve stand met
alle gevolgen van dien. Wim moest dat wurmpie met zijn rode laarsjes uit de zee
plukken. Helemaal nat tot op het bot werd hij weer op de fiets gezet en we
reden zo snel mogelijk naar huis om hem af te drogen.
Deze vakantie ging bij ons te boek als zeer vermoeiend. Rick
was onbestuurbaar, niet te bereiken en razend vlug. Eenmaal op de fiets viel
hij als een blok in slaap wat niet altijd even handig fietste. Ik was moe, moe
en nog eens moe, maar genoot toch wel van dat gekke jochie wat me af en toe tot
wanhoop dreef.
We hebben heel wat achter hem aangehold, hem behoed voor
gekke sprongen en menig keer van de straat geplukt om ongelukken te voorkomen.
Het leek wel of hij geen gevaar zag, begreep ook niet waarom wij ons zo druk
maakten.
12 Juli 2015 reed ik met een groep van 12 personen over de
West-Friese dijk. De eerste kilometers voelde ik me heel sterk, maar halverwege
begon de vermoeidheid in mijn lijf te komen. Met 100 kilometers was ik stuk en
trilde mijn lip. Ik kon niet meer herstellen en verzuurde zo dat ik in Alkmaar
kramp kreeg in het been en daarna in de kuiten.
Ik heb af moeten stappen en uit de groep moeten stappen.
Vond dat echt niet leuk, maar ik had eigenlijk al vanaf 1997 moeten weten dat
je groene schaapjes niet in een kudde kan houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten