kappertje

Vandaag ging ik naar de kapper. Bij deze kapper gaat het niet op afspraak, dus je kan het treffen dat je lang moet wachten. Ik reken daar al op en vind het niet zo erg omdat ik dan even kan lezen. De leesmap ligt daar op tafel, dus je hoeft je niet te vervelen.

Maar vandaag kreeg ik niet de tijd om de roddelbladen door te bladeren en me af te vragen waarom mensen over mensen zulke vervelende dingen schrijven . Of dat ik de leuke eigen verhalen van de lezers in de Margriet kan lezen.

De kapster had net afgerekend met de vorige klant en ik kon zo gaan zitten op de kappersstoel.

Ik vind het toch altijd weer een leuk sfeertje in de kapsalon.

Jong en oud zijn er klant en iedereen krijgt de aandacht die ze willen. Sommige kletsen aan een stuk door en anderen kijken zwijgend in de spiegel naar wat er met hun haar gebeurt.
Een vrouw belde of ze terug mocht komen, want ze vond haar haar te rood geworden. De kapster was erg verbaasd want deze mevrouw had al in twee dagen haar haar vijf keer laten kleuren en iedere keer was ze weer niet tevreden. Ze gingen nu een spoeling doen omdat anders haar hoofdhuid het niet meer aan zou kunnen. Toen ze binnen kwam begreep ik eigenlijk niet waarom ze ontevreden was.

Een jongetje was klaar met knippen, maar zijn broertje zat nog in de stoel. Hij bekeek het even en zei: “ik wordt geen kapper later” “Oh” zei de kapster “waarom niet?”

“Ik wordt voetbal” antwoorde de jongen serieus.

Tja dat is wel een heel andere carrière.

Mijn haar werd weer in het gareel gebracht. Mijn naar buiten opkrullende haar krulde weer naar binnen. Ik voelde me een beetje de koningin toen de spiegel mijn achterkant liet zien. Het zat weer helemaal strak.

Maar niet voor lang, want zodra ik buiten kwam haalde ik mijn hand door het haar en reed keihard naar huis zodat ik met een racekapsel weer thuis kwam.

Want ik ben toch zeker de koningin niet.