Je zult het maar
zijn, de trainer van een recreantengroep van de plaatselijke
atletiekvereniging. Je moet wel heel stevig in je schoenen hollen om dit vol te
houden.
Zaterdag ochtend
om half tien is het al een gekwetter in de kantine. De koffie en thee wordt nog
net even voor de training naar binnen gegoten en daar begint het gekakel al.
Iedereen wil wat
vertellen en de trainers achter de bar luisteren, adviseren, tappen thee en
koffie en bespreken nog even het programma door.
Dan gaat de hele groep kwetterend naar
beneden en hollen kletsend een rondje op de baan om warm te lopen. Tijdens de warming-up
staan die monden ook niet stil. Iedereen doet precies na wat de trainer doet.
Als hij een huppeltje maakt bij de armstrekoefening doen de meesten dat
huppeltje ook. Dat is zo grappig om te zien. Tegelijkertijd worden de
kaakspieren ook getraind. Deze trainer is het gewend dat bijna niemand luistert
en soms maakt hij een hilarische opmerking hierover en ook dit wordt door bijna
niemand gehoord. Hij maakt er geen drama van, wordt niet boos en legt zich
erbij neer dat het niet anders is.
En bij de uitleg van het programma legt de
trainer het zeker twee keer uit, omdat het niet doordringt wat hij zegt, het niet
gesnapt wordt of toch wel heel zeker even niet geluisterd is. Het wonderlijke
is dat deze man het toch altijd weer vol overgave en passie doet.
Op de een of andere manier is er toch wel
een chemie tussen hem en de groep. Hij is er altijd, staat voor wat hij doet en
houdt de groep in beweging. En de groep is een groep omdat hij die groep zijn
groep heeft gemaakt. Tijdens het programma staat hij daar op de 200 meter lijn.
Hij bekijkt hoe je loopt en ziet niets over het hoofd. “Meissie neem je rechter
arm nou een keer mee!”
Het volgende rondje
denk je aan je arm en je ziet de goedkeurende blik in zijn ogen. “Uitstekond ! “
roept hij je na. Pfff, gelukkig, nu doe ik het wel goed. Voorbij de trainer
laat je weer even alles hangen om toch tot het inzicht te komen dat die trainer
wel gelijk heb. Met die arm mee gaat het soepeler en dus in balans en in
cadans. Natuurlijk heeft hij gelijk!!
En zo leer je toch weer bewuster te lopen op
de zaterdagmorgen. Uiteindelijk wordt er evengoed hard getraind tijdens het
geklets.
Na het programma nog even de strekoefeningen
en hopla, weer de kantine in voor ons verdiende bakkie thee. En ook daar wordt
er nog weer gekakeld. Het is een hele sociale sport, dat hardlopen. Dat is heel
duidelijk te zien bij deze groep. Het is niet voor niets dat deze groep al
jaren bij deze trainer blijven sporten.
Moe maar voldaan bedanken de lopers de
trainer en gaan weer naar huis. Ze hebben een goed gevoel van het begin van het
weekend. En daar doet die trainer het voor!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten