De kerst is geen kerst meer zonder de kerstcross in Opmeer. Dat is bij vele lopers de gedachte op 2de kerstdag. Het is een evenement dat al 40 jaar bestaat en dus niet meer weg te denken is in dat dorpje. Iedereen doet mee aan de wandeltocht of de cross of staat iemand uit de straat aan te moedigen. De kantine en de sporthal staan vol met tafels en stoelen en het is er gezellig.
Ze komen van ver om mee te doen aan deze loop. Het zijn de fanatieke lopers die gaan voor de prijzen. En die zijn er voor de eerste 3 en de premies voor de sprint etc.
Maar de meesten komen er voor de beleving van het crossen. En dit jaar was het echt een beleving. De regen had goed zijn best gedaan om van de klei een heerlijke modderpoel te maken. Deze cross was een cross zoals je een cross wilt beleven. Plassen, blubber prut, maar ook een zonnetje in je gezicht en heel veel mensen op de weg.
Ik heb 2 jaar geleden een keer meegedaan aan de 5 km en keek naar de lopers van de 10 km. Zij hadden een zwaarder parcours. Veel meer weilanden, weinig harde weg.
Dit jaar was ik wel weer in vorm, niet geblesseerd zoals vorig jaar en werd mij ingefluisterd dat ik de 10 km eens moest proberen. In mijn familie is een neefje dat hard kan rennen en in opmars is. Ik hoorde dat hij ook mee ging doen. Dat was wel een stimulans om ook mee te doen. Dus het besluit werd genomen en vertrok ik 3 kwartier later van huis dan mijn loopvriendinnen die de 5 gingen doen.
Op het terrein konden we net de start van de 5 km zien en hebben we de meiden aangemoedigd. Het zonnetje scheen dapper en we kwamen veel bekenden tegen. De voorzitter was er ook om zijn hollandiaantjes te zien aanmodderen. Hij wees trots alle hollandiaantjes aan voor een kennis. Tja, dan wordt er wel wat van je verwacht. Mijn neefje kon ik niet vinden. Ik wilde hem voor zijn de eerste paar kilometer, dus werd ik door een slimmerik naar voren geloodst en voor ik het wist stond ik bij de start helemaal vooraan! Ik keek even achterom en zag drie van die hele fanatieke Afrikaanse lopers achter me staan. Waaaauuw, dat was toch ook wat. Dat kan alleen maar in Opmeer. Ik heb me toch maar even naar achteren gewerkt, want dit was even teveel van het goede. Bij het startschot vlogen die fanatieke beentjes naar voren en ik kon er al gauw achteraan hobbelen op mijn tempo. Er was meteen al een drassig stukje waardoor mijn nieuwe schoenen meteen werden ingewijd in de Opmeerse prut. Een stukje door het dorp en over de weg en hopla, een weiland op. En vanaf dan is het echt genieten hoor. Lekker in je eigen tempo over het gras en door de modder rennen.
Wat was ik blij met mijn nieuwe crossschoenen. Ik had best grip op de gladde ondergrond. Zelfs bij de hekken waar je tot over je enkels in de blubber wegzakte gliste ik dit keer niet weg. Een lang lint van lopers ging over de weilanden met op de achtergrond een molen, hekjes en drassig gras. Een mooi gezicht hoor. Ik had graag een camera in de hand willen hebben om het vast te leggen. Dat waren plaatjes voor een kalender. Ik liep lekker en dacht even dat ik ingehaald was door een hollandiaan. Dan ga je weer focussen. En waar is dat neefje nou gebleven? Zit hij achter die Afrikaanse kanjers? Even later kwamen er nog drie Hollandiaantjes met het grootste gemak langs me heen lopen. “Wat zonde van je schoenen zeg! “ riep een van hen me na. Hahaha. En weer kwamen we bij een hek met een heerlijke laag blubber. Een jonge knul sprong met grote sprongen erdoorheen. Een ander schaatste erdoorheen en ik bleef gewoon hobbelen. Bij de ingang van het laatste weiland stonden mijn broer en schoonzus te schreeuwen dat ze trots op me waren. Tja, ik deed tenminste mee, mijn neefje , zo las ik achteraf op Facebook, had zich verslapen en was er dus helemaal niet. Voor ik het wist was de finish alweer in het zicht . Daar werd ik toch net op de laatste meters ingehaald door twee vrouwen. Wat frustrerend toch weer! Maar toch met een voldaan gevoel kwam ik blij over de finish. Daar werd deze foto gemaakt door de verenigingsfotograaf Gerda Horneman. Even lekker hangen aan het hek en dan de hal in om het nummer te verwisselen voor een superwitte handdoek. Even lekker koekjes eten van Monique en proberen die vieze schoenen uit te krijgen. Wat een blubberlol heb je dan. En de voorzitter kwam ook nog even langs om ons te complimenteren met de goede vertegenwoordiging van Hollandia. Hij was erg trots op de medaille die zijn dochter gewonnen had op de 5 km. Die hebben we dan ook even mogen bewonderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten