In het ziekenhuis is het een komen en gaan van mensen.
Mensen, mensen wat een mensen en al die mensen komen daar met spanning in hun lijf, want ja er is wat waar ze voor naar het ziekenhuis moeten komen en dat is vaak niet het leukste in het leven.
De doktoren sturen je meestal met een briefje even langs de prikpoli en daar is het dan ook heel vaak erg druk.
Hier in het plaatselijke ziekenhuis hebben ze een nummertjes systeem. Dat werkt heel goed als je weet hoe het werkt. Maar veel mensen hebben niet in de gaten dat er een nummerapparaat aan een paal hangt. daar moet je een keuze maken. Inleveren materiaal, bloedafname, röntgen, of een combinatie.
Dan moet je wachten tot je bij de balie mag komen. Daar wordt de aanvraag ingevoerd en mag je met je nummertje weer in de wachtkamer gaan zitten tot het nummer weer in een beeldscherm verschijnt met de plek van bloedafname eronder.
In de wachtkamer is het druk en er is altijd wel iemand die niet begrijpt hoe die nummertjes werken. Gelukkig zijn er dan ook weer mensen die het even uit willen leggen en mee willen kijken zodat die persoon toch weer in het goede prikhokje terecht komt. Maar soms wordt het wachten teveel en beginnen er mensen te mopperen op het systeem en vinden ze het belachelijk dat er mensen voorrang krijgen. Deze mensen zijn helaas meestal hele zieke mensen die nog een hele tijd in het ziekenhuis moeten blijven voor hun chemokuur. Zij krijgen voorrang omdat de uitslag binnen een uur bekend moet zijn omdat de chemo pas aangehangen kan worden als de uitslagen goed zijn.Of het zijn patiënten die zo ziek zijn dat ze niet lang in de wachtkamer kunnen zitten. Maar als je dat niet weet en je hebt haast kan dat wel de spanning in het lijf even verhogen en is het logisch dat er gemopperd wordt.
Goed de beeldschermen in de gaten houden en ja daar komt jouw nummer in beeld met hokje 7 eronder vermeld. In het gangetje staan er nummers boven de hokjes en een prikdame zit op je te wachten. In het hokje geef je de dame de papieren en de jas moet uit en de mouw omhoog. De dame vraagt je naam en geboortedatum en ondertussen sjort ze een gifgroene stuwband strak om je arm.
Als alles klopt worden de juiste buisjes gepakt met verschillende kleuren dopjes. De afname begint en ondertussen gaat het gesprek even over het weer of de drukte in de wachtkamer. Het is raar als je daar zit, wat er dan gebeurt. Je bent gespannen omdat je graag een uitslag wilt hebben, je hebt in een wachtkamer gezeten met allemaal heel verschillende mensen en nu in het hokje kom je even op adem. Dan lijkt het wel of je even moet ventileren en voor je het weet gaat het gesprek over wat er met je aan de hand is en wat er aan vooraf gegaan is. Het gebeurt vaak dat een heel leven in een notendop aan de prikdame wordt verteld. Je ziet de dame misschien 5 minuten, maar ze weet vaak nog meer van je dan je eigen familie en dat zijn best heel persoonlijke dingen.
Er hangt iets speciaals in een prikhokje, waardoor je wat over je zelf wilt vertellen. Misschien komt het door de aandacht die dan even helemaal naar jou uitgaat of het is een ontlading van de spanning. Zo hoort een prikdame verhalen over het gemis van een partner, de angst voor een ziekte, het verdriet over een overleden kind, de problemen in een huwelijk, de frustratie van een tiener die onveilig gevreeën heeft(het leek zo'n keurig meisje zei hij met een verdrietige blik), de angst voor naalden, scheidingen, faillissementen en heel veel meer leed. De prikdame moet heel wat verwerken en loslaten op een dag. En dan zijn er de flauwvallers, de agressieve patiënten, de dementerende patiënten en af en toe komt er een gedetineerde het prikhokje binnen geboeid en met bewakers die bij de deur blijven waken. Kinderen moeten geprikt worden die zich met hand en tand en trappende voeten verzetten. Ook een uitdaging. De patiënten spreken niet altijd Nederlands. Dan wordt met gebaren duidelijk gemaakt wat er gaat gebeuren en wordt de geboortedatum schriftelijk gecheckt. En ook daar komt een prikdame weer uit. Het is een komen en gaan in dat hokje en daarom wordt de volgende vraag vaak gesteld:"Doe je dit nou de hele dag?"
Het lijkt eentonig lopende band werk, maar wat maken ze veel mee op een prikpoli.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten